Mahinang Nilalang Mga Nobela at Kwento

mahinang saad ko rito. "Anong akala mo sa akin, duwag? Hindi ako makikiusap sa iyo!" sigaw niya. "Good," saad ko at ginilitan ko ito sa leeg. Tatlo na lang kami, ako lang ang babaeng natira. Ang tatlong babae at isang lalaki, wala na itong buhay. Lumapit sa akin ang dalawang lalaki. Mahina akong napatawa. "Dalawa na lang kayo ang natira. Kung mamamatay kayong dalawa, hawak ko na ang ang kulungan na ito."

‎At doon— ‎biglang— ‎gumalaw ang kamay niya. ‎Mahina. ‎Pero totoo. ‎Napatingin ako sa kanya. ‎Dahan-dahan siyang dumilat. ‎“Hindi pa…” mahina niyang sabi. ‎Napaiyak ako lalo. ‎“Leandro…” ‎“Hindi pa ako mawawala…” ‎Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko—kahit mahina. ‎“Hindi kita iiwan…”

mahina nyang sabi " Wala namang problema Alfonzo masaya ako at na satisfy kita. Tinapos na muna namin ang aming paliligo at nang matapos kami ay pinagpatuloy na namin ang aming pag iisa sa kama. Dahan dahan nya akong pinaliguan nang halik at pinahiga sa kama. Hubot hubad parin kami dahil kakatapos lang naming maligo. Nang makahiga na ako sa kama ay pumatong sya sa akin at hinalikan ako sa labi hanggang sa bumaba ang halik nya sa aking leeg busy na rin sa kakahimas sa hiwa ko ang isang kamay nya ang isa naman ay nasa dibdib ko hanggang sa mabilis na naglabas masok ang daliri nya sa lagusan ko. Umalis sya sa pagkapatong sa akin at pinabukaka nang husto ang hita ko.

Isa lamang pala siyang lampa at mahinang nilalang. Hindi mo talaga maaaring husgahan ang isang nilalang dahil lamang sa wangis niya hangga't hindi mo siya lubusang nakikilala. At sigurado akong hindi ako mapapahamak sa pagsama sa kaniya kahit hindi ko pa man siya lubusang kilala.

Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa dalaga, na para bang hindi niya inaalis ang tingin kahit na isang segundo. "G-Gov" Mahinang sabi niya at tinignan ito sa mga mata. "Call me anything baby but not that" malambing na sabi nito, Sinara nang lalaki ang pintuan at ngumisi sa dalaga. Tumaas ang balahibo ni Luna sa ngiti lang lalaki, shit! nakakatakot siya. "Gu-gusto ko n-nang umuwi" Mahinang sabi niya.

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

mahina niyang tawag. Napalingon ako sa kanya. Luhaan. Pagod. Nalilito. “Please… sabihin mo na sa’kin kung anong nangyayari…” Napapikit ako sandali. Pagod na rin ako. Pero hindi pa tapos. Hindi pa kami ligtas. Hindi pa. “Hindi pa ngayon…” mahina kong sagot. Masakit. Alam ko. “Basta… ilalayo muna kita.”

mahinang tinig ni ann. Hinimas himas ni Ann ang alaga ko, naninigas na ito dahil sa pagkikiskis na ginagawa nya dito. Hinalikan ako ni ann sa leeg pababa sa dibdib hanggang sa umabot na sya sa naninigas kong b****a. Binugahan nya ito ng laway sabay dila mula sa ulo hanggang sa katawan nito. Ang init ng mga labi nya, ang lambot ng dila nya. Nilabas masok ni Ann ang b****a ko sa kanyang bunganga tila batang kumakain lang ng lollipop. Napa hawak ako sa kanyang mga buhok upang sya ay alalayan. Taas, Baba, Taas, Baba.

Wala nang pader. Hindi pa rin ito ganap na pag-ibig. Pero ito’y simula. At minsan, ang simula ang pinakamahirap… pero pinakamasarap hintayin. Sa ilalim ng buwan, may dalawang pusong sugatan, sabay na humihinga ng bago. At sa isang halik sa dilim, nagising ang pag-asa.

Scarlet ang pangalan na malabong pamilyar. Natigilan siya saglit habang nag-iisip ng malalim. Ilang sandali pa, napabulalas siya, "Naalala ko na! Dati may driver sa lumang mansyon na nagngangalang Nate! Ikaw ba yan?"