Novel & Cerita Malalim Na Tagalog Ng Computer

Parang biglang nilunod ng dagat ang kaniyang dibdib, hindi siya makahinga, para bang bawat hinga’y binabayo ng alon. Mula sa computer, umalingawngaw ang mabilis at mariing pintig ng pusong-bata, duk-duk, duk-duk, duk-duk, tila kumakatok sa kaniyang kaluluwa, nagpapaalala ng buhay na hindi na muling magbabalik.

"Anong ibig mong sabihin?" "Simple lang. alam ko na nandito din sila ngayon sa Talahib at nag mamanman kaya naman napaghandaan na namin ang pagdating nila. siguro sa mga oras na ito ay isa-isa ng nagtumbahan ang mga iyon. Hahahaha!" "Hayop ka! ikaw ang nangialam ng computer ko?! walanghiya ka!"

Sabi ko at napakunot noo dahil parang kakaiba ang mga computers na iyon. "May nageexist pa palang ganito?" Tanong ko, naalala ko noon nung bata pa ako naglalaro rin ako nito. Yunh computer na hindi keyboard ang sa harapan kundi mga controls. "Konti lang naman anak, eto kasi yun tawagin nating station 1 eto, for kids only." Pinaliwanag nito ang bawat station na gustong nitong mangyare.

Nang marinig ang tunog na nagmumula sa pinto, lumingon sina Aubrey at Elijah sa biglang pagdagdag sa silid, at nakita ang malaking ngiti ni Cael. "Tito Cael." Magalang na bati ni Elijah kay Cael, ngunit walang bakas ng pagtataka sa mga mata nito. Hindi siya gaanong nagpakita ng interes sa computer na nasa kamay ni Cael. Ang gusto niya ay ang kanyang computer, na binuo gamit ang kanyang sariling sistema. Paano maihahambing dito ang isang ordinaryong computer? "Ninang, this is Tito Cael. Tito Cael, this is my Ninang Aubrey, Isn't she pretty?"

May tinipa siyang sunod-sunod na codes sa bilis na parang laro lang. Mabilis ang kamay ni Dane at sa ilang sandali lang, bumalik sa normal ang system ng computer ni Professor Miguel Tan. Kahit inis pa ito, hindi niya maiwasang humanga. Sa edad ng mga bata, halimaw na sa galing — at estudyante pa niya ang mga ito. Si Dale, sa murang edad pa lang, malawak na ang kaalaman sa medisina. Sobrang talino ng bata, lalo pagdating sa negosyo — parang may likas na husay sa katawan niya.

“Kalilimutan na lang ang blueprint—alam ba niya kung paano gumamit ng computer?” Kalma lang na hinarap ni Irina ang kanilang mga pang-aasar at malumanay na sumagot, “Marunong akong gumamit ng computer, at kaya kong gumawa ng blueprint.” Tahimik. Napakurap ang kanyang mga kasamahan—sina A, B, C, at D—na tila nabigla sa kanyang sagot. Matapos ang ilang sandali, may isang nagtanong, “Sino ang nagpasok sa’yo dito?”

CHAPTER 9 HALOS hindi ako makapaniwala na ako ang babaeng nakaharap sa salamin pagkatapos ayusan ni mama. Ngayong alas-sais ng gabi ay magsisimula ang program kaya ala-singko y media pa lang ay tapos na akong magbihis.

Marahan kong ipinikit ang aking mga mata para pigilin ang sarili na sigawan sila. "Ano ba ang pagkakaiba ng Edukasyon sa France at sa Pilipinas My? Yes. Sabihin na natin na mas magagaling mga guro doon. The most important is makapagtapos ako diba? My. Ayaw ko doon. Mas komportable akong mag-aral dito kaysa sa ibang bansa. Please My, don't do this to me." pagmamakaawa ko. Umiling si Daddy samantalang si My ay napabaling ang paningin sa ibang direksyon.

"Just a minute, Mommy. I'm checking something." Napailing ako. Kapag computer talaga ang kaharap ng anak ko parang nawawala ang buong mundo sa paligid niya. Lumapit si Bea at bumulong. "Mommy... I think Brix is talking to the computer again." Napatawa ako. "Computers don't talk, sweetheart." Umiling si Bea. "They do... but only to Brix." Napailing na lang ako habang pinipigilan ang tawa. Ilang minuto ang lumipas.

“Kilala mo ba ang nag-utos sayo?” Umiling ito. “Hindi, ma’am. Sa online ko lang siya nakilala. Pero magaling ako mag-hack, ma’am. Sigurado ako na malalaman ko kung sino siya.” Nalaman ko na undergraduate pala ito sa kursong Computer Science, pero hindi nakapagtapos dahil sa kakulangan sa pera. “M-ma’am, hindi ko po matatanggap ito!” Binalik nito ang tseke na binigay ko.