Malalim Na Tagalog Ng Computer Novels & Stories

Computer type na boses ang nagsalita. "Your second part of the session is incomplete." Dagdag na sabi pa ng computer na boses. "Ahy, ano bayan." Sabay sabay namin reklamo, dahil pagod na pagod na talaga kami. "So, you didn't figure out how to kill the hunter." Natawang saad ni Trooper Rex. "It's okay troopers. You will know by the history class on how to kill a hunter. By now, please get ready for breakfast. See you on your second session of the day." Saad ni Trooper Maui.

paghingi ko dito nang despensa "Ano ka ba, si Alexa dapat ang humingi sa iyo nang despensa at hindi ikaw" wika nito sa akin kaya napangiti ako "Hayaan mo na tara na sa baba at nakapatay na naman ang computer ko" pag-aaya ko dito

"1639." In an instant, bumukas ang pinto at bumungad sa amin ang sandamakmak na mga computer na tila nakabukas pa't gumagana. Nagkatinginan kaming tatlo at kita sa mga mata namin ang saya nang makita ito. Jelsey asked at once, "How did you know this?"

“Ma’am Anastasia?” Inangat ko ang palad sa ibabaw ng computer sa direksyon nila. Pinindot-pindot ko ang keyboard para kunwari ay nagta-type ako. Pagkatapos ng ilang segundong mabilis na pagpindot ay inabot ko naman ang mouse at eksaheradang pinaikot-ikot ito sa mouse pad sabay pindot. Bahagya kong binagsak ang mouse sabay hinga nang malalim.

"...'papapa' lang ang alam ninyo." Napairap si Marionne. "Kung ganyan ka kausisa, tanungin mo na lang siya mamayang gabi pag-uwi niya." Pagkatapos ay marahan niyang kinatok ang ulo ni Abigaile. "At ano ba ang alam mo tungkol sa 'papapa'? Hindi ka ba puwedeng mag-isip ng mas matino?" Napakamot ng ulo si Abigaile at humagikgik. "'Papapa'? Ibig sabihin noon, pagpindot sa keyboard ng computer."

Tanong niya habang hinahaplos ang screen ng desktop computer. Hinawakan niya ang mouse at saka niya itinapat ito sa ilaw at isang beses niyang pinindot. May alam din siya pagdating sa computer dahil isa ito sa requirements sa school pero pagdating sa mga programming ay hindi niya gusto ito dahil nakakasakit ng ulo.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Ganung lebel. Gusti ko lang humiga, Humilata, Gumala at kumain. Pa feeling reyna BWAHAHAHA. Dumating na kami sa bahay na sinasabi ni Aiden kanina. Maganda din yung bahay at ang gate eh semento na may bubog sa itaas. Naks! Sino ba nakaisip nun? Aawardan ko lang HAHAHA.