Malalim Na Tagalog Ng Computer Mga Nobela at Kwento

Ni hindi ko nga ito natapos dahil sa nangyari kay Lola. "Oh my gosh! This is an epic fail..." Frustrated na napahilamos si Miss Eve ng mukha. Kagat labi niya akong tinitigan na wari nag-iisip ng malalim. "Marunong ka bang gumamit ng computer? Microsoft? G***l? Something like that?" Alanganin akong tumango. Alam ko naman ang mga 'yan. Syempre, tinuro 'yan sa amin noong high school.

Bigla akong kinabahan. Dali-dali kong sinarado ang bintana maging ang kurtina. At muli akong bumalik sa pagkakaupo. Ngunit pagtingin ko sa aking computer na kanina lang ay bukas pa, pero ngayon ay patay na ito. "Anong nangyari?" Pilit kong binubuhay ang computer pero ayaw. "Hala naman! Anong nangyari? Bakit biglang namatay?"

Tch. Nang makarating sa SM ay agad kaming dumiretso sa CD-r King para bumili ng wirings para sa computer ko. Tsk. Pati kasi loob 'nung CPU pinasok. Hayop na mga hayop 'yan. Tapos naalala ko pang sumabog 'yun nang sinaksak ko. ARGH!

*** “Hindi mo pa ba naalis yung virus ng computer ko?” “Kunti na lang, wait lang,” Ani ng dalagang ngumiti sa kanyang kliyente na kinakabahan na nga sa oras na natitira niya para makagawa ng assignment. “Kunti na lang… at heto na.” Saka niya pinindot ang ‘enter’… Kaagad naman tumakbo ang program at maya-maya lang nakuha na nila ang magandang resulta.

Ito ay hindi kapani-paniwalang mabilis! Ito ay isang supercomputer na espesyal na ginawa para sa paglalaro, at ito ang pangarap ng bawat lalaki. Sinubukan ito ni Mateo ng halos tatlumpung minuto. In the end, excited na siya kaya umiyak siya habang naglalaro sa computer. Ito ang uri ng computer na dapat pagmamay-ari ng isang esports player! Tanong ni Tomas, “Paano na? Kuntento ka na ba?"

Pumasok siya sa pintuan nitong factory at sumunod naman agad ako, palinga linga ako sa paligid puro linalamon na ng taya ang mga kagamitan na nandidito. Lumiko kami sa isang daanan kung saan nandodoon ang mga malalaking machine nitong factory, pero tulad ng ibang kagamitan dito linamon na din ito ng taya at halos hindi mo na sila mahitsurahan at malaman kung anong machine ito. Huminto kami sa isang bakal na pintuan at may pinindot pindot siya sa gilid nito bago ito bumukas, pumasok kami dito at sumalubong sa paningin ko ang iba't ibang computer na nandidito may isang taong nakaupo sa gitna ng mga ito habang abala sa pag tatype sa keyboard nito. "Saan sila Computer?" Tanong ng amo ko doon sa

Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin kay Angela at bahagyang ikiniling ang ulo. “At ikaw?” malamig niyang tanong. “Ano’ng masasabi mo?” Napabuka ang bibig ni Angela, tila gustong magsalita, pero ilang segundo rin siyang walang nasabi. Sa huli, mahina lang niyang sinabi, “Hindi naman siguro kailangang palakihin pa ito… computer lang naman ’yan. B-baka maidadaan lang ‘to sa usapan, Laide.”

Mabilis ba akong maglakad o masyado lang talaga siyang mabagal? "Ang bilis mo namang maglakad." Pagod na sabi niya ng maabotan niya ako. "Mabagal ka lang." Wika ko. ================================================================ Pagdating namin sa school, labas-pasok ang mga estudyante. Tahimik lang kaming pumasok sa loob at dumeretso sa ComLab3 (Computer Laboratory 3)

“Sobrang techy siguro niya.” “Sobra. Sobra-sobra kung mag kuwento siya tungkol sa mga detalye pagdating sa mga gadgets at computers,” inamin ni Taylor. “Ang problema lang ay kapag nagsimula na siyang magsalita, hindi siya tumitigil hanggang sa ibuhos niya sa iyo ang lahat ng impormasyon.”

Ang opisina ni Nikolas Valente. Huminga ako nang malalim bago ako lumapit. Sa ilalim ng liwanag ng maliit na bumbilya sa kisame, kumintab ang hawakan ng pinto—mabigat, kulay pilak, at may ukit ng mga letrang hindi ko maintindihan. “Okay, Laura…” mahina kong bulong sa sarili. “Ngayon mo lang ‘to kailangang gawin.”