Mama Mary Quotes Novels & Stories

Hindi tuloy maiwasan ni Madison na paningkitan ng mata ang kanyang ina. “Hindi naman halata na may rayuma ka! You look so young and fresh in your age!” malaki ang ngiti na sinabi ni Mary Ramos. Namamangha na napatingin si Madison sa kanyang ina. Sa unang beses matapos ang libing ng kanyang ama ito ang unang beses na ngumiti at humalakhak ang kanyang ina. “I’m so thankful to you Solomon. Now I owe you my daughter’s life,” sincere na sinabi ng kanyang Mommy. Nagulat din si Madison dahil first name basis na sila! Bakit ang bilis naman yata?

Kahit kailan talaga! Mayamaya ay narinig kong pinabukas niya ang silid at pumasok na siya para paulit-ulit akong halikan sa noo, sa pisngi ko, at sa dulo ng ilong ko. "You're going to be fine, baby. When you wake up, I'll be the first person you see. You're the strongest woman I know. Just breathe for me, okay?" Sumunod din sina Mama't Papa pati na si Marikit.

"Hindi muna bumaba si mama?" "Mama, uwi na po kayo, alas kwatro na po Mama, baka biglang dumating si Papa." "Opo Nay, ingat po sa daan. Ay opo, salamat po Nanay sa pagsama sa akin sa pamimili." "You're welcome, Mamah, uwi ka na muna. Kamustahin mo si Mamah sa kumag na yan." Kahit harapan, sapat na ang mga salita ni Zia para ipahayag ang nasa puso ni Laura.

sinagot ko sa tanong ni Mama kanina. “’Di ba nga may kasabihan pa na kapag may tiyaga may nilaga,” sabi ni Mama. Matagal ang pananahimik namin, tumitingin lang kami sa kalangitan na maraming bituin. Ang sabi raw ay kapag may bituin ay hindi raw uulan at tama nga ang kasabihan kasi hindi umulan, ni ambon ay wala. Tumikhim si Mama kaya nakuha niya ang atensyon ko.

Tumingin siya sa amin nang may ngiti—ang ngiting puno ng kaluwagan na matagal na niyang hindi maibigay noong mga panahong puno ng kahirapan at pag-aalala ang aming buhay. “Masaya akong makita kayong ganito,” wika ni Mama habang umuupo sa kabilang panig. “Ang mga pangarap na itinago ko noon dahil sa takot na baka hindi matupad, ngayon ay nakikita kong naging katotohanan na. Ang tunay na yaman ay hindi ang pera o ari-arian, kundi ang makita ang iyong mga mahal sa buhay na masaya, malusog, at nagmamahalan nang walang kondisyon.”

"Ma, huwag na pong matigas ang ulo. Huwag niyo ng ipilit pa sakin na ihinto ang pagpapagamot sa inyo. Ano ka ba Ma, cancer lang yan. Ikaw kaya si Carmi Arevallo. Hindi tayo susuko. Mama tandaan mo ikaw ang buhay ko. Kung mawawala ka, isipin mong wala na din ako.Kaya Ma, pakiusap ko sayo. Magpagaling ka. Okay. Kasi ako lahat gagawin ko para lang magkasama pa tayo ng mas matagal pa" saka lang ako nakahinga ng maluwag ng sumang ayon si Mama.

I shook my head and tried hiding my tears. "I love you, Ada. That is the only thing that will never ever change. Okay? Do you believe, Mama?" "Yes po." Sabi niya. "I don't have to share you po to others diba?" Nakatingin ako sa inosente niyang mga mata. "Kay Xhan at Xavi lang po, diba?" "Yes, Ada." Si Mary Jane ang sumagot. "You get to have two more Moms. Three if we include Tita Spica and a dog plus two cats."

Umupo ulit ako at marahang nakayuko. "So what does Mama says?" Tanong niya sa anak. "She smiled...." "She smiled?" Lumingon naman siya saakin at nagpakita ng 'I'm gonna kill you after this' stair. Napalunok ako ng laway dahil naiisip kona talaga na mayayari ako nito. "She wanna smile to every girls now huh? So your Mama tryna meet Jesus today." Gosh, ito talaga ang kinakatakot ko.

aniya. Ayokong nakikita kang nahihirapan, Miguel. Ang sakit-sakit para sa akin sa tuwing pinapasan mo ang mga problema natin. Ikaw ang naging haligi ng tahanan. Ikaw ang palaging gumagawa ng paraan para mabuhay at makakain kami sa araw-araw. Hindi sana magiging ganito ang magiging buhay mo kung hindi ako sumama sa ibang lalaki noon. Hindi mo sana mararanasan ang maghirap kung mas pinili kong manatili sa totoo mong ama noon. Kasalanan ko kung bakit nangyayari ang lahat ng 'to. Kapag nabasa mo ang liham na'to, nais kong sabihin sa 'yo na si Fidel Mariano Montevallo ang totoo mong ama. Hanapin mo siya, Miggy. Sa oras na mahanap mo siya, sabihin mo sa kaniya na humihingi ako ng kapatawaran sa na

Napapikit ako at tahimik na napahagulhol. "H-Hindi ako aalis. M-Magpahinga ka na, dito lang ako.” marahang sabi ko. Those words that I just said… those were the words I always T my mother to say. Tuwing nalulungkot ako, tuwing nangungulila ako. Tuwing hindi ako makatulog sa pag-iisip na wala siya sa tabi ko. Iyon ang mga eksaktong salita na gusto kong marinig mula kay Mama. But too bad, I never got to hear those from her. Kasi wala na siya.