Novel & Cerita Mama Mary Quotes

ngiting sabi ni Mama " Ma hindi ka mawawala..gagaling ka ". saad ni ate " Oo nga ma..at saka madali na kayong ma operahan ". sabi ko naman " Ah basta! dapat tuparin niyo ang tatlong hiling ko naiintindihan niyo? ". maawtoridad na sabi ni Mama " Opo..ano po ba yon? ". sabay na tanong namin ni ate " Ang unang hiling ko sana ay..dapat makipagbati kayo sa Papa niyo..ayaw kong may galit kayo sa Papa niyo ". tingin saamin ni Mama

ani mama. “Huwag n’yo pong sabihin na may mas maganda pa po kayong ibabalita, bukod sa brand new motorcycle na ‘yan, ha, ma?” tanong ko. “Oo, anak!” galak na sagot ni mama. “Nakausap ko si Miss Mary kanina.” “Sino pong Miss Mary, ma?” muling tanong ko.

Dito niya naramdaman ang tunay na pagmamahal ng isang totoong pamilya. "Huwag kang malungkot, anak. Pwede kang bumalik dito kahit kailan mo gusto. Naghihintay lang kami sa'yo," wika ng matandang madre bilang pampalubag-loob. "Mami-miss ko po talaga kayong lahat, Mother," sagot ni Mariya habang pinipigil ang pag-iyak. "Normal lang na maramdaman mo 'yan. Pero hindi pa dito nagtatapos ang lahat. Sisimulan mo na ang bagong paglalakbay upang hanapin ang iyong ama," malumanay na sabi ng Mother Superior.

Si Daddy naman, nagkunwaring takot. "Wag naman! Kawawa naman ang mga inspirational quotes ko sa feed. Mawawalan ng likes!" "O siya, tama na ‘yan," putol ni Mommy habang iniaabot sa akin ang baso ng orange juice. "Kumain na muna kayo. Baka mamaya mag-away kayo nang totoo, tapos ako pa rin ang aawat." Tumango ako, ngumiti, at muling tiningnan si Daddy.

"I remember you being a little girl who knelt beside me, very thin, almost skinny, and a small ball, which made the big eyes look black and bright, like grapes." "Mom said, when you are sad, eat something sweet, sweet in your mouth, and feel less bitter in your heart." "At tinanong kita kung nasaan ang Mama mo, bakit naroon ka sa bahay ko noong mga oras na iyon." Kahit ngayon, ang mga alaalang iyon ay mas malinaw pa kaysa tubig ng bukal.

Napakagat ako sa labi, ramdam ko ang kirot at saya na nagsalubong sa dibdib ko. “Pero paano kayo, Ma? Paano kung malungkot kayo? Paano kung kailangan n’yo ako?” Natawa si Mama, pero may kaunting pamumula sa mata niya. “Aba, hindi pa naman ako tatanda bukas, hija. Marunong pa ako magluto, maglaba, magnegosyo, mag-komento sa mga kalokohan mo. Huwag kang mag-alala sa akin."

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

tugon naman ni Mama, kasabay ang paghalik sa pisngi ko. "Romeo, Anak, 'wag mong pabayaan ang Anak ko hah? At iyong bilin ko, 'wag ninyong kalimutan," madiin pang sabi ni Mama. Napakamot sa ulo si Romeo, kanina pa kasi paulit-ulit si Mama. "Opo Ma, 'wag po kayong mag-alala. Walang mabubuo," nakangiting sagot nito. Malakas na tapik sa balikat ang naging tugon ni Mama.

giit ko, nang walang iniiwasan na tingin mula sa kaniya. "If I am, how could you say so?" Inabot ko ang isa niyang kamay at hinawakan iyon, hinimas gamit ang isa kong kamay. This is how my mama would console me, and I'm doing this for him too. Sabi nga ni Mama, if my words were to mend someone's sadness, I shouldn't be afraid to speak and try my hardest to help him at ease in heart. "Hindi lang talaga nila nakita ang ka guwapohan mo."

"Totoo namang nagsisisi na siya." Tumango si Mama. "Alam ko." "Kitang-kita ko." "Pero may mga pagkakamaling hindi na kayang itama ng salitang 'sorry.'" Parang may humigpit sa dibdib ko. Bawat salitang naririnig ko... Parang unti-unting sumasaksak sa puso ko. "Kung ako ang tatanungin..." Patuloy ni Mama. "Hahayaan ko na lang si Maria." "Hayaan nating magsimula siya ng panibagong buhay."