Romans & histoires Maniac

May hawak siyang manok sa kaliwa, itik sa kanan, at isang matabang sanggol na laruan sa dibdib. Sa madaling sabi, amoy probinsya talaga ang dating! Parang isa siyang extra na nagkamali ng eksena at props. Hindi pinansin ni Jeandric ang reaction ng mga tao na parang may muscle cramp sa mukha sa gulat at diretso niyang tiningnan ang direksyon nina Madison at Beatrice. Nang makita niyang duguan ang mukha ni Beatrice at binuhat na palabas ng butler mula sa ilalim ni Madison, napalingon siya kay Audrey at ngumiti habang nagtataas ng thumbs up.

Pag kasabi nya agad ko syang sinampal, nagulat ito base sa reaksyon nya. Isa pala syang Miller. May nabuong plano sa utak ko, Papaibigin kita at iiwan gaya ng pag iwan mo sa akin sa ere. Ipaparanas ko sayo yung pinaranas mo sa'kin ng mga panahong kailangan kita. Umuwi ako at inalam ang lahat sa kanya. Hindi nag tagal nalaman kong isa pala syang mafia, tss! Isang mafia takot sa mabilis mag patakbo.

Paraan ko lang naman iyon upang takutin ang mga ito, kailangan ipakita kong wala akong kinakatakutan at kaya kong pumatay anong oras ko man gustuhin. "Simula ngayon, ako lang ang inyong boss! Tandaan ninyo, ang pangalan ko—Stefano Sarte, isang Mafia boss at walang kinakatakutan. At ang sinumang sumuway sa akin ay mamamatay! Ayokong may sumuway sa akin dahil lahat ng gusto ko ay nakukuha ko! Maliwanag ba?!" sigaw ko.

Sobrang na miss ko ang best friend ko, akala ko pa naman ay galit siya sa akin pero hindi naman pala. FASTFORWARD Pauwi na ako ngayon sa condo ko dahil maaga akong pumunta sa opisina ni Marcus dahil may pinag usapan kaming importante tungkol sa trabaho at ayaw ko naman siyang paghintayin kaya maaga akong nagpunta. Hindi din kami nakapag usap ng matagal dahil may meeting pa siya kaya pagkatapos niyang sabihin sa akin ang dapat kung malaman ay umuwi na ako agad.

Mukhang masusubukan na naman ang pagiging marupok ko. Habang umaatras ako ay naramdaman ko ang nasagi ng binti ko. Dahil sa gulat at pag aakalang mahuhulog ako ay humigpit ang kapit ko sa unang bagay na nahawakan ko. “Ay!” Patiling sabi ko nang tuluyan akong mitumba sa sofa na naroon habang wala sa sariling nahatak ko pala si sir kaya anman ang anngyari ay nakapaibabaw siya sa akin.

Lahat ng babaeng naikama nito ay namamatay dahil sa torture. Santino is obsessed with Cassandra,hindi ito kilala ng babae pero palagi itong nakasunod ky Cassy na parang siya.Naireport din ng taohan niya na inutusang manmanan ang lalaki na may isang kwarto ito na puno ng mga larawan ni Cassy.Meron din itong human size na manika na ang mukha ay ky Cassandra at ginagawa nitong parausan at parang hayop na itinatali nito ang manika sa kama at ginagawan ng karumal-dumal na bagay.He can't imagine if its the real Cassandra baka matadtad niya ito ng bala wala sa oras.

Para akong pumunta sa hawla ng mga tigre para magpalapa. Hindi naman nakawala sa akin ang kanina pang pasulyap-sulyap na tingin ni manong driver sa rear view mirror niya. Ano bang problema niya? Kanina pa pabalik-balik ang tingin niya sa akin simula noong sumakay ako. May mali ba sa pagmumukha ko? Ibinaling ko na lang ang tingin ko sa labas at hindi ko na lang ginawang big deal ang pagnanakaw ni manong sa akin ng tingin.

dagdag ni Conah, may halong panunukso. Pinisil ni Cressida ang bridge ng kanyang ilong, sabay tawa. “You’re insane. It’s nothing like that.” “Nothing like that means exactly like that,” kontra agad ni Conah. “CONFIRMED!” sigaw ni Charlie, itinataas ang imaginary placard. “There’s a man. A MAN IN MONACO!” Halos malaglag si Cressida sa kinauupuan sa kakatawa. “You guys are unbelievable. This is why I can’t tell you anything.”

O desperate lang akong maniwala dahil hindi ko matanggap na wala na siya? Sa mafia world, rumors were weapons. Minsan ginagamit para magdulot ng takot. Minsan para ilabas ka sa pinagtataguan mo. At minsan… para sirain ka. Nasa passenger seat ako ng itim na SUV habang mabilis kaming bumabaybay sa basang kalsada. Umuulan na naman. Parang hindi na tumigil ang ulan simula noong gabing duguan iyon.

“At huwag mong ihalintulad ang kapatid mo sa'yo. Kahit pa sabihing may sakit si Zian, mas pipiliin ko parin siya kesa sa maniac, manggamit at baliw na kagaya mo.” Ang ngiti sa mukha ni Zion ay biglang naglaho. Ang kaniyang panga ay nag-igting, at ang kaniyang mga mata ay napuno ng purong inis. Tila ba naapakan ko ang pinakasensitibong bahagi ng pagkatao niya.