Manny Pacquiao Autobiography Novels & Stories

Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Written and Self-Published by Sena B. Mangampo 4500 Albay Philippines Purok 5B Puro, Legazpi City s.mangampo@yahoo.com +63 938 890 0652

+++ BEATRICE GROWING UP with a father who’s in the mafia industry has a lot of advantages. I never experienced being poor or lacking. I have everything when it comes to material things. Umaapaw ang pera ko and I can even buy, or my dad can buy, whoever I want and pick. I admit that I was a spoiled brat. Bukod sa panganay na anak ako ni Lauro Lazaro, ang isa sa mga pinakamatinik at pinaka-maimpluwensyang mafia boss sa Pilipinas, I am his only princess.

Ang Pagkatapos nga kumain ay nagkwento sa lahat ng pangyayari sa kanyang buhay sa loob ng dalawangpung taon na nagtago ito. At sobra bumilib sa anak dahil nalagpasan pa nito ang kanyang yaman sa loob lang ng dalawampung taon. Isa na ito Quadrillionaire pero hindi niya sinabi na nagpapatakbo siya ng under ground mafia at lumalaban sa masasama at ng hahack ng mga account na mga illegal na gawain. Ayaw niya mag alala ang mga ito sa kanya. Kaya hindi niya sinabi na siya si Mysterious hacker na kilala sa buong mundo na hindi nakikita ng sinoman.

Ayokong magbago ang pakikitungo ko sa kanya kapag nangyari yun. Kuya Mackoy is such a nice guy. He's a perfect gentleman. Mabait, masipag, matalino. He's also successful now. Katunayan may sarili na itong negosyo. After years of working abroad nakapagpundar ito ng sarili niyang meat shop na may marami ng branches ngayon. Sino ang mag-aakala na ang dating taga pakain lang ng manok noon ay may sarili nang poultry, piggery at meat shop ngayon? That's all because of Kuya Mackoy's hard work and determination.

Dalawang mangkok lang kasi ang kinaya ng tiya ko dahil hindi pa ko gutom. Nagrenta ako ng tricycle papunta sa park. "Magkano po, Manong?" "Fifty pesos na lang sayo, ganda." Nag-flip ako nang buhok na para bang nasa isang shampoo commercial. "Dahil sinabihan mo kong ganda. May tip ka sa akin, Manong!" Kuminang ang mga mata ng matandang naka-face mask ni Manny Pacquiao. "Ayan, Manong sa'yo na 'yan." Nilapag ko ang pera sa bubong ng kanyang tricycle. Nagpakendeng-kendeng akong lumakad patungo sa playground na tanaw ko mula rito sa terminal.

Napalunok siya ng laway. Humakbang siya at itinapak ang kanang paa sa unang baitang. Hindi niya napansin na natungkab na pala ni Manong Jerry ang tabla kaya lumusot ang paa niya sa ilalim. Buti na lang walang pako roon o alinmang matulis na bagay para sumugat sa balat niya. Pero may naramdamang siyang kakaiba. Inalis niya ang paa at bumungad sa kanya ang isang kulay brown na bagay na hugis kuwadrado. Dinampot niya ito, isang notebook. Balot na balot ito ng makapal na alikabok. Hinipan niya at winalis-walis ng kamay ang dumi bago niya nabasa ang nakasulat sa pabalat nito: Diario del Padre Mauricio Espejo.

Tatawa tawang sabi ni Kim na siyang ikinangiwi ng mukha ni Lebron. “Hindi ako pumapatol sa mukhang grade one na naka boy cut. Shorts at necktie na lang ang kuang sa ‘yo pwede na kitang ihatid sa elementary eh.” “A! Namemersonal! Namemersonal si Pacquiao!”