Marahan Novels & Stories

Bahagya siyang yumuko at inilapit ang bibig sa tainga nito upang mag-iwan pa ng isang pahabol. " Pero mahilig ako sa mga aso, lalo na 'yong mga marahas at mababangis. Mas may thrill kasi, " aniya bago tuluyang naglakad paalis at iwanan si Lorenzo na napailing na lang sa narinig. ***

damn it, this is so frustrating. Marahas nagtataas baba ang dibdib ko. Hindi ko na makontrol ang lakas ng paghuhuramintado ng puso ko. Ramdam ko ang labis na takot na lumulukob na sa kaibuturan ko. Umigting ang panga ko at napakuyom ng kamao.

pwedi naman ako pumalit' hahah" biglang biro ko "Po?!" gulat na gulat girl Bigla din napa preno si Marco na halos mahalik ko na ang dash boared si Lexien naman napayakap naman sa may likuran ng inuupuan ko hindi ko din kasi ugali mag seltbelt kaya parang warning na ito sa para next time na si Marco ang driver "may pagkasaltik talaga tong isa na'to eh.."

Dahil sa hindi mailabas na galit ni MA, nasuntok nito ang dingding na naging sanhi ng ingay. "D@mnit! Hihintayin pa ba nating mawala ang anak ko? Bakit, sa pag-alis ba niya ng mansion na hindi nagpaalam, kaba ba niya ang kabang nadarama ko nang may tumawag na nandito siya sa pagamutan? Kahit kailan man hindi ko siya hinigpitan dahil alam kung hindi iyon nakakatulong sa isang relasyon pero bakit niya nagawa iyon? Tapos ngayon sabihin ninyong manahimik ako?" galit na sabi ni MA patunay lamang ang pamumula ng mukha.

Ngunit nananatili ang pakiramdam nang isang pamilyar. Humigpit pa ang ekspresyon ni Nardo, lumiit ang kanyang mukha sa lamig at paghihigpit, tila ba nagsusumamong maghiganti sa ilalim ng lamig na iyon. Si Marah ay si Amara nga! Walang kamali-mali sa kanyang pakiramdam. Ito rin ang dahilan kung bakit mariing iginiit ng matanda na siya ang dapat bumalik upang sunduin siya.

"Tulala ka na diyan!" "Ay sorry. Bigla kong naisip si mom eh." Malungkot kong wika. "Ano ka ba, for sure proud na proud sa'yo si Tita Lena kung saan man siya naroroon ngayon " "Yeah, i know. Hindi ko lang kasi maiwasa'ng malungkot eh." Pag-amin ko. "Sus, huwag ka ng mag-emote diyan. Umuwi na tayo ng sa gayo'n ay sumaya ka na."

Para kasing wala na ito sa katinuan. Masamang tingin ang ipinukol ni Marlon sa gawi nila. Mga matang puno ng galit ang nakikita niya ngayon. Kahit ang awra nito ay sobrang dilim na tila nagbabadya ang isang malaking kapahamakan.

Anumang pagkakahalintulad sa aktwal na mga tao, buhay o patay, o aktwal na mga kaganapan ay dalisay na nagkataon lamang. Naglalaman ng eksplisiyon/seksuwal na nilalaman, hindi angkop na paggamit ng mga salita/wika, droga, karahasan, homoerotic scenes na maaaring maging opensiba sa ilang mambabasa. Basahin ito sa iyong sariling panganib. R18+ MAGING LIGTAS. Huwag Gumamit/Magpraktis ng mga Pinagbabawal na Gamot.

“Mahal,takbo!” Dahil mabuhangin ay hindi sila makatakbo ng maayos kaya ang ginawa ni Stanley ay pinangko siya nito.Naluluhang napakapit siya sa leeg ng asawa.Napatingin sa mga taong ngayon ay nakadaong na.Hindi lang maliliit na bangka ang sinakyan ng mga ito.May mga dalang armas kaya mas lalo siyang kinabahan.Nang makarating sa bahay ay mabilis siyang ibinaba ng asawa at ni-lock lahat ng pinto. “Magbihis kana ,bilisan mo kailangan nating makaalis dito. Tatawagan ko ang magbabangka-”

Dinidilaan niya iyon at s********p na lalong nagpalakas sa pag-ungol nito. Pagkatapod niyang pagnasaan iyon ay muling dumako ang bibig niya sa tuktok nito. S******p at dinilaan niya iyon habang ang kamay niya ay nagtaas-baba sa kahabaan nito. Higit na lumakas ang ungol nito. Mabuti na lang maingay ang hampas ng tubig sa ibabang bahagi ng barko. "Oh, baby. S*ck my c*ck faster and harder—f*ck that feels good."