Romans & histoires Maria Clara Monologue

Hindi ko mabilang kung ilan. My eyes widened and lips parted.He grinned. "Marco want you again tonight. Table ka daw sa kanya sandali at aalis na ulit kayo! " Kinurot niya ulit ako sa gilid na parang kinikilig siya. I'm speechless.Tila nawalan ako ng salita.What? "Palagay ko natipuhan ka ni Marco ,Maria! Naku! Ingat! Marco Mondragon ay nangunguna sa pinaka playboy sa mga ka batch niya Maria! Walang panama ang mga Montemayor sa HMU! Kilala mo iyon?" I nodded gently. Trying to process what's really happening.

Ngumiti siya nang nakakaloko habang nakatingin sa amin ni Matteo. "Vee, akala ko ba tapos na ang usapan natin sa loob?" tanong ni Clara habang hinawakan niya ang balikat ko. "Clara, hindi ba malinaw ang sinabi ko sa iyo kanina? Umalis ka na bago pa maging masama ang pakiramdam ko," sagot ko habang pilit kong tinatanggal ang kamay niya sa balikat ko.

“Tell me, Ri.” Lumabi siya. Ginawang kaawa-awa ang bukas ng mukha. “A-Ahmed,” she called him with trembling lips. “Hmn…tell me.” “I think…I think…” Pasensyosong hinintay nito ang kasunod ng sasabihin niya. Suminghot si Clarissa, mas lalong lumabi at pinatubig pa ang mga mata. “Ganito ang naramdaman ko noong pinagbubuntis ko si Marih.”

Lumingon siya nang diretso sa camera, na tila ba nakikita niya ako sa kabilang panig ng screen. "Clara..." tawag niya. Pabulong lang ito, pero sapat na para manginig ang buong katawan ko. "Please... just one sign. Tell me you're okay." Mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis palayo sa mga telebisyon. Hindi ko na kailangang makita ang pagmamakaawa niya. Tapos na ang Clara Vergel. Si Maria Evangelista na ako ngayon.

Does it mean, I cannot hear her voice even just once? Pareho kaming nagulat nang marinig naman ang malakas pagsuntok ni Tito sa pader. Tita Mariel cried even more. Pakiramdam ko ay bumibigat ang aking balikat dahil sa kawalan ng lakas ko. "C-Can we see her?" Tita Mariel asked between her sobs. "She is currently inside. Kasalukuyang binibihisan ng mga nurses ang pasyente, at mayamaya ay ililipat na ito sa kaniyang kwarto." the doctor stated.

Napalunok si Mari. “M-Mrs. Sinclair is better, I guess…” “Mahal,” dinugtungan pa ni Clarence ang sinabi ni Mari habang nakatitig siya sa mga mata ng asawa niya. “Yes, Mahal—” Napatikom si Mari ng bibig nang madulas siya. Mas lalong bumilis ang tibok ng puso niya. She can’t take it anymore. She can’t breathe! “I-I think mauna ka na muna, Clarence. Kailangan kong mag-cr. S-Sunod na lang ako sa office mo.”

Inalagaan niya pa ako. Wew! Bakit kinikilig ako ng ganito? Natawa na nailing na lang ako. Siyang tunay, nakakabaliw ang pag-ibig. Ay? Pwede na akong gumanap bilang Maria Clara, ah? Bumukas ang pinto kaya naman natigil ako sa ilusyon ko. "Tumayo ka diyan at mag-usap tayo Marciella!" galit na asik ni Mom. Napairap na lang ako sa kawalan.

“Don’t flatter yourself. I’m just waiting for the moment na sarili mong salita ang sumampal sa iyo, clown.” At sabay talikod, naglakad na siya kasunod ng lobby manager, iniwan si Joaquin na nakatulala at pilit pinagtatakpan ang hiya sa pamamagitan ng tawa. “Clarissa!” pahabol niyang bulong na may halong paninira. “Kung akala mong makakalusot ka sa pagpapanggap na ‘yan, nagkakamali ka. Hintayin mong makita ko ang totoong Miss Montefalco. Ibubulgar ko lahat ng kasinungalingan mo. Nakakahiya ka! Gagamitin mo ang apelyido mo sa kahibangan!”

Hindi na siya nakapagsalita ng buo, at ang kanyang tinig ay nauurong habang ang mga luha ay patuloy na bumabalong mula sa kanyang mga mata. Hindi makapaniwala si Maria sa nakikita. Nakaramdam siya ng mga kakaibang vibrations sa paligid—isang naramdaman na hindi niya maipaliwanag. Ang mga mata ni Rosemarie ay puno ng kalungkutan, ngunit mayroong isang sinag ng pag-asa. Hindi niya na kayang pigilin pa ang mga katanungan. "Maria," mahina niyang tinanong, "Kung hindi ba ako nagkakamali, ikaw ba... ikaw ba ay anak ng isang..."

Mukha siyang kagagaling lang sa isang business meeting, hindi sa ospital. "Clara?" Tumayo ako, nakaramdam ng hindi komportable. Hindi siya sumagot. Naglakad siya lampas sa akin, tinitigan si Leon nang may mga matang mahirap basahin. "Kumusta siya?" tanong niya. "Nasa coma siya. Sabi ng doktor..." "Hindi kita tinatanong," putol ni Clara, nang hindi ako tinitignan. "Ang Diyos ang tinatanong ko."