Maria Clara Monologue Novels & Stories

“Maraming salamat, malungkot.man pero kailangan tanggapin.” “Isipin mo na lang po na binabantayan ka ni Sor Steve kung na saan man siya naroroon,” dagdag ni Maria habang iniikot ang itlog sa kawali. Napangiti ako kahit may kurot sa puso ko. “Nagpapasalamat pa rin ako dahil kahit sa huling sandali namin ay naging masaya ako.” “Maging positibo lang po kayo, magiging maayos po ang lahat,” sabi ni Clara habang inililipat ang tinapay sa tray.

ang mariin na pahayag ni Don Michael. "I am really sorry, Mr. Montserrat, pero nasubukan ninyo na bang kausapin si Michele? Sana po ay kausapin din ninyo siya tungkol sa mga pangarap niya sa buhay..." ang pangungumbinsi ni Clarissa.

Hindi makapaniwalang tinawag ng señorita ang kanyang ama direkta sa mismong pangalan nito na isang kawalan ng paggalang. “I mean, nasaan ba si ama?” pagtatama niya nang mahalata ang kakaibang tingin ni Stella sa kanya. Napamura na lamang siya sa kanyang isipan nang mapagtantong nasa katauhan pala siya ngayon ni Victoria. At marapat lamang na matuto na siyang maging mahinhin at kumilos bilang isang butihing binibini. ‘Ngunit paano? Kung sa simpleng paglakad ay nagiging takbo ko na. Sa simpleng paghakbang ay patalon kong ginagawa. Sa pananalita ko naman ay walang mararamdamang lambing. Magiging mahirap para sa’king maging Maria Clara!’

Nagdilim ang mukha niya, ang kaninang gulat ay napalitan ng isang mapanganib na lamig. "Hindi ka pa ba tapos gumawa ng eksena?" mariin at nagtitimping asik ni Magnus. "Ako?! Ako ang gumagawa ng eksena?!" Tumawa nang mapakla si Clara habang umaagos ang mga luha sa kanyang pisngi. Itinuro niya ang kahon. "Tingnan mo nga 'yang sarili mo! Si Riona! Laging si Riona! Kasal na 'yung babaeng 'yon sa isang matanda, pero ikaw, nandito ka pa, naghahabol na parang isang asong ulol! Nababaliw ka na ba?!"

natatawang naupo pa ang dalaga sa tabi niya. Malungkot siyang nagbuntong hininga saka nangalumbaba. “Ayun, gaganap akong Maria Clara sa play.” Sukat sa sinabi niyang iyon ay impit na napatili si Hara. “Oh my it's meant to be!” anitong kinilig pa na kaniya namang ipinagtaka. “Okay ka lang?” salubong ang mga kilay niyang tanong. Makahulugan ang ngiti at tinging ipinukol nito sa kanya. “Gosh! Anyway, lika na gutom nako eh.”

He turn his head to face her. "Sigurado ka bang wala talagang namamagitan sa inyo?" "I swear.. wala talaga!" "Kahit fuck buddy... as a friend?" Umiling ito. "Celes will never allow that! Mas malala pa iyon kay Maria Clara sa pag preserve ng puri eh." "But if she's not that kind of a woman-- I mean kung payag siya sa all the way, may chance ba na pinatulan mo siya?"

Montenegro. “Huwag ho kayo masyadong highblood. Mahirap na po at baka magkaproblema pa. Iwasan niyo rin ho ang kung anu-anong iniinom,” kalmadong turan ni Clarisse na may konting pagbabanta. Biglang tumahimik ang sala na animoy may dumaang Diyos. Sa isip ni Mrs. Montenegro, “Paano nangyari ‘yon? Imposibleng alam niya.”

Bulong ni Maria na naluluha. Kapagkuwan ay nahaplos niya ang kanyang impis pang tiyan. "Hindi ka puwedeng magdusa kagaya ko kaya patawad kung hindi kita bibigyan ng pagkakataon na maisilang dito sa mundo." Bulong pa rin ni Maria at humakbang na ito palayo doon sa lugar na iyon.

ang pagtawag sa akin ni Magwayen. Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita kong nasa harapan ko na si Clara at halos isang ruler lang ang lapit ng kanyang mukha sa akin. Umiiyak siya ngunit ramdam ko ang sama ng loob na kanyang dala-dala. "Huwag kang makialam rito. Hindi mo gugustuhing madamay ang mga mahal mo sa buhay," ang sambit sa akin ni Clara.

Naging kalmado ang itsura niya ngunit hindi ko maikaila ang galit sa tono ng pananalita. "May iba ka pang bisita. Naghihintay din yung-yung Mariane mo." Napapikit ako sa kahihiyan. Hindi ko kayang makipagtitigan sa kaniya. "Uh-hmm." Halos magdikit na ang kilay ko sa sinabi niya. Para bang 'di niya narinig ang sinabi ko. "Bumalik ka na roon. Hinahanap ka na ni Donya Corazon p-pati Mommy mo. Baka magtaka na rin yung Mariane mo b-bigla ka na lang nawala."