Masakit Ang Sintido นิยาย & เรื่องราว

Nangilabot bigla ang ilang buhok ko sa braso at batok. "What do you mean by, kaya pala at naiintindihan mo na? Pwede mo bang ipaliwanag dahil kakaiba ang dating niyo'n sa akin. Bakit feel ko ibang tao ang kausap ko? Dati ko na itong naramdaman pa pero hindi ko lang pinapansin. Natabunan na ba talaga ng poot ang puso mo, Mr. Acosta? Gano'n ka ba talaga ka hina? Pity you!"

Harapin ang sarili niyang kamatayan? Sa sandaling ito, sinulyapan ni Maiko ang mga tao sa ibaba ng entablado at sinabing, “Kayong lahat, panatilihin ninyong mahigpit na kumpidensyal yung insidente ngayong araw. Hindi ko siya patatawarin at papatayin ko siya kung may maglabas ng kahit isang salita! Ang kasalang ito ay isang katatawanan lamang. Magsialis na kayo!”

Masakit. Isang mahigpit na yakap mula sa kanyang likuran ang dahilan upang kumalma ang sakit sa kanyang dibdib. Hinawi nito ang kanyang mga buhok at pinatakan ng halik ang kanyang batok. Napasinghap siya. “I'm sorry, Love!” Mahina nitong usal. Humarap siya rito. “Sigurado na bang malinis na itong mga labi mo?” Pinaraanan niya ng hinlalaki ang mapupula at malambot nitong mga labi.

Medyo masakit ang ulo ko kaya hinilot ko ang sintido ko. "Ano bang nagyayari sa akin?" Mahinang bulong ko. Kahapon ay ganito rin ang nangyari sa akin. Ang akala ko lang ay ina-acid ako kaya pinagsawalang bahala ko lang. Nangunot ang noo ko. Mahigit isang buwan na akong hindi dinadatnan.

Masakit He obviously have grudges against me. Inasahan ko naman na pero iba pa rin pala talaga kapag harap-harapan mo nang naramdaman. Sa huling pagkikita namin bago maghiwalay ay nagmamakaawa siya sakin para huwag siyang iwan pero ngayon ay halos itaboy nya na ako dahil marahil sa pagkamuhi na nadarama.

(".. d*mn.. I'm sorry Iyah.. I--" " Stop.. please let me rest for a bit, masakit na ang ulo ko, let's talk again when we meet " Napahilot na siya sa sintido. (" What!? No.. Iyan listen.. I'm sorry ok? Let's talk --") " Bye.. Sir..! "

Thinking of resigning Amara Masakit na masakit ang loob ko na parang ginawa na lang niya akong parausan. Na parang wala na akong silbi sa mundong ito kundi isang parausan na lang. Ganito na lang ba ang tingin niya sa akin? Hindi ba niya naiisip na sobrang nahihirapan na ako sa sitwasyon naming dalawa. Napaluha na naman ako.

Kasi ‘yon ang isa sa mga palatandaan kung sino ang totoo sa kanila. Napahigpit ang hawak ko sa sentido ko. Ang sakit ng ulo ko ay parang paulit-ulit na suntok sa sentido. Para akong pinaparusahan ng utak kong hindi matahimik. “Ugh…” napaungol ako habang marahang minasahe ang sentido ko.

Am i too sensitive? "Hindi mo alam Samantha kung gaano kasakit sa akin ng sabihin ng doktor na..." He's crying "Na wala na ang bata .. na hindi niya kinaya dahil mahina ang kapit niya.. lahat ng pangakong binuo ko dito" Marahas niya tinuro ang sintido niya "Nawalang parang bula!" Napaka sensitive ko. "I'm sorry" Yun lang ang nasabi ko

Gusto kong maiyak nang makita ko s'ya. Sa sobrang dami n'yang sakripisyong ginawa para sa'kin ay hindi ko na alam kung paano ako magpapasalamat. Hindi n'ya man aminin na nasasaktan s'ya, alam ko kung gaano nadudurog ang puso n'ya ngayon. Gusto ko mang akuin lahat ng sakit na nararamdaman n'ya pero hindi ko din alam kung paano. Napayoko ako ng umiling s'ya. Sensyales na 'wag akong umiyak. Ngumiti ako sa kan'ya dahilan para mapaiwas s'ya ng tingin.