Novel & Cerita Masakit Ang Sintido

Am i too sensitive? "Hindi mo alam Samantha kung gaano kasakit sa akin ng sabihin ng doktor na..." He's crying "Na wala na ang bata .. na hindi niya kinaya dahil mahina ang kapit niya.. lahat ng pangakong binuo ko dito" Marahas niya tinuro ang sintido niya "Nawalang parang bula!" Napaka sensitive ko. "I'm sorry" Yun lang ang nasabi ko

Gusto kong maiyak nang makita ko s'ya. Sa sobrang dami n'yang sakripisyong ginawa para sa'kin ay hindi ko na alam kung paano ako magpapasalamat. Hindi n'ya man aminin na nasasaktan s'ya, alam ko kung gaano nadudurog ang puso n'ya ngayon. Gusto ko mang akuin lahat ng sakit na nararamdaman n'ya pero hindi ko din alam kung paano. Napayoko ako ng umiling s'ya. Sensyales na 'wag akong umiyak. Ngumiti ako sa kan'ya dahilan para mapaiwas s'ya ng tingin.

Singhal niya ulit saakin. Tanging pag-iyak nalang ang ginagawa ko,kahit ilang punas ko ay talagang tutulo parin siya,wala e nasasaktan talaga ako na kahit pigilan ko ang sarili kong umiiyak kusa parin talagang umaagos.. Ang hirap talaga pag sensitive,kahit Hindi ganun ang nais nilang iparating sayo,iba at iba talaga ang dating sayo.

Na kahit sa pagpikit ko ay siya ang nakikita ko? Muli akong napakawala ng malalim na hininga at hinilot ang aking sintido. Hindi ko na alam. Hindi ko na talaga alam.

"What do you mean? S-sakit? Anong sakit?" Sinalubong niya ang dalawang pares ng kulay itim nitong mga mata bago huminga nang malalim. "Mayroon akong sexual sadism disorder."

utos ko pero hindi naman sinunod ni makisig. "BAKIT BA NAIS MONG LUMABAS? KUNG NAIS MONG UMIMON NG ALAK MAARI MO NAMAN AKONG SABIHAN. SASAMAHAN DIN NAMAN KITA TULAD NG GINAWA NI MAISOG!" inis na saad sa akin ni makisig kaya napa kunoot noo ako.

Masakit, di ba? Madali niyang sinabi ang mga katagang iyon na parang walang masasaktan. Nakatayo dito na parang ako ang pinaka nakakaawa na tao na nakita niya. Tuluyan na siyang nagbago. Isa na siyang malamig at walang pakialam na tao na nakatayo sa harapan ko.

"Jake, paano ba magmahal nang hindi nasasaktan?" Pero hindi rin nasagot ni Jake ang tanong na iyon—dahil kahit siya, hindi alam kung paano ipapaliwanag sa kaibigan na minsan, kahit anong pilit mong lumaban, may mga laban talagang hindi mo kailanman mapapanalunan. At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Santino ang sakit ng pagbitaw.

Nasasaktan siya, pero kailangan niyang pigilan ang sarili. Pigil niyang himinga at dahan dahang tumalikod at napahikbi pero kaagad niya namang tinakpan ang bibig dahil baka marinig nito. Masakit na sakit ang naramdaman niya na parang may humati sa puso niya. Hindi niya alam kung paano siya nakahanap ng masasakyan, lutang siya at panay ang tulo ng luha. Buong byahe umiyak lang siya nang umiyak. Kahit anong pigil niya hindi niya kayang pigilan, ganito pala talaga ang masaktan. Kaya pala may maraming pumili ang mapag-isa kaysa sa makaramdam ng ganito.

Ngunit mayroong intensity sa mata niya—isang lihim na damdamin na hindi kayang ipahayag ng salita. Hindi siya nagkamali sa intuition niya; si Sylvant ay hindi marunong magpahayag ng pagmamahal sa paraang normal. Ngunit bawat kilos, bawat titig, ay may kahulugan. At ngayon, mas lalo niyang naramdaman ang bigat ng nakaraan at ang init ng kasalukuyan.