Novel & Cerita Masakit Ang Sintido

Malakas ang pakiramdam ko kapag may parating na sakit o problema. But I'm completely different from a cry baby. Hinding hindi ako papadehado kahit di pa sabihin iyon ni Migo. Ilalaban ko ang tama at akin kahit kapwa ko tatablahin ko. Hindi ako mabait hindi rin ako pala kibo o imik basta kung hindi ko kaibigan. Pero ang nakakatakot at inaayaw ko naman ay ang kumakawala ang demonyo na nabuo sa loob dahil hindi ito napipigilan lalot naiipit sa gipitang sitwasyon. Hindi rin siguro gugustuhin ng kahit sino na kalabanin ang gaya ko na may maamong mukha pero nagiging ibang tao once na binabangga.

Babylin Joy Santos. A walking headache in human form. Ilang beses ko nang pinigilan ang sarili kong mapahawak sa sentido habang pinapanood siyang nagsasalita sa witness stand. Halos every sentence may mali—either grammar, pronunciation, or both. Idagdag pa ‘yung kakaibang accent niya na hindi ko maintindihan. “Hala ka diha! Ay este... kasi po, siya talaga ang nauna! Akala niya guwapa lang ako, walang laban, pero hala, mali siya! Sya ang naunang bumato ng... ng...”

Masakit. “Sorry for being rough,” sabi niya sa akin sabay h*lik muli sa labi ko. “Wala nang ibang paraan para hindi ka masaktan kaya biglain na natin." Hindi ko alam pero ang sakit na nadama ko kanina ay unti-unting nawala at ngayon ay napapalitan na ng ibang sensasyon dahil sa mga h*lik niya.

Pasimple akong suminghot ako para masiguro na siya nga iyon at hindi ako maaaring magkamali. “Are you okay, Miss Santiago?” “Ha? Ah, yes, Sir. Medyo may naisip lang po ako.” “If you are not ready for the job ay sabihin mo lang. Ayaw ko ng nawawala sa sarili ang taong kinakausap ko. You have to be always at your best kapag magkasama tayo lalo na kung may kaharap na iba.” Salubong ang mga kilay niya kaya nakakatakot, I mean, nakakailang siyang tingnan. Idagdag mo pa ang itsura niya na parang laging galit. Nakaka-intimidate.

Ngayon lang ito naging mapilit at panay ang habol at dikit sa kan'ya. "P-Pero mukhang hindi pa s'ya nakaka- move on sayo. I feel strange sa babaeng iyon at hindi ako panatag. Parang anytime ay may gagawin s'yang masama," puno ng pag-aalala na sabi nito. Kinintalan n'ya ng halik sa sintido ang kasintahan para pakalmahin. "Hindi ko hahayaan na may manakit sayo o isa sa inyo ni Joshua nay, pangako yan."

" you want more mio " para akong tangan tumango nahihibang natalaga ako tinatraydor ako nang sarili kung katawan dahil sa sensyon na nararamdaman sarap na may halong kiliti at sakit na nagpapaliyad at nagpapawala saakin sa tamang katinuan

"Ah!" "Fvcking tight! Damn it!" That sensation makes me insane. Makes me more hot. Makes me forget the reality. Na kaming dalawa lamang ang iniintindi ko. Ang bawat hagod, halik at pagsamba nito sa akin ang sensasyong nagpapabaliw sa akin ang napapalimot sa akin sa riyalidad. Pawang kami lamang ang nabubuhay sa mundong aming ginagawa.

Tanong ko sa sarili ko at minasahe ang sintido ko dahil sa biglang pagsakit nito. Pinindot ko ang profile ko at doon ko nalaman ang pagkatao ko base sa mga nakasulat doon. Saglit kong minasaheng muli ang aking ulo dahil tila hindi pa nito kayang i-proseso ang mga bagong nalalaman ko. "A-Angeloo?" ***

ayieee~ Sining Fedeli: Kahit one dot lang dyan oh... :( Wala ako sa mood na replyan siya. Pakiramdam ko ay para akong walang laman, nalilito, nasasaktan, manhid, hindi rin ako n*********n o kinikilig. Baliw na yata ako, mahina, malabo, pagod, balisa at nalulungkot. Hindi ko na alam kung anong nangyayari sa akin, masyado na akong magulo.

Masakit. Iba-iba ang level of sensitivity ng mga tao. Maaaring nalampasan ko ang pinaka mahirap sa buhay ko. Pero, hindi ko alam kung gano'n din ba ang ibang tao kapag sa kanila nangyari 'yon. Kaya, blessed pa rin ako dahil nalampasan ko 'yon. Alam kong nararamdaman na ni Steve ngayon 'yong sakit. Hindi ako masamang tao para sabihin na he deserves it. Pero hindi ko rin alam ang maitutulong ko, dahil naguguluhan na ako.