Romans & histoires Masakit Ang Sintido

Masakit. Dahil sa bawat salitang naririnig ko pakiramdam ko'y option lang ako. And all I could do is to cry silently. Tanga na kong tanga pero hindi ko siya bibitawan. Mahal na mahal ko si Santri. Gusto kong ilabas ang sakit na nararamdaman ko, gusto kong magalit sa kanya pero mas nangingibabaw pa rin ang pagmamahal ko. Siguro ay hahayaan ko na lang ang sarili kong magpakatanga dahil darating din naman ang araw na mapapagod ako at ako na mismo ang susuko. Pero sa ngayon, gusto ko pa ring kumapit. Patuloy ko siyang pagkakatiwalaan kahit mismong sarili ko hindi na alam kong mapagkakatiwalaan ko pa ba.

Siguraduhin lang talaga nila na may maayos silang dahilan dahil ang sakit sakit ng pakiramdam ko ngayon. Ikaw nga namang first time kong gagawin 'to tapos gano'n pa makikita mo sinong hindi mapapaatras. Sinong hindi iiyak? Sinong hindi masasaktan? Sinong hindi mag-ooverthink. Buti sana kung totally wala akong nararamdaman at mild lang. Pero sa lagay na 'to malalim na ang nararamdaman ko.

masakit. Napagtanto ko na na siya ang nagsasakripisyo ng husto para sa amin at nakikita ko ito sa harap ng aking mga mata ay sumasama ang pakiramdam ko. Deserving ba talaga ako sa kanya? Naglagay siya ng labis na pagsisikap at ni hindi niya magawa ang mga simpleng bagay upang matulungan siya. Ipinanganak ako na may pilak na kutsara sa aking bibig. Lumaki akong layaw at nakasilong. Terrence... ginagawa niya rin. Masyado na niya akong pinapasaya to the point na nakakalimutan na niya ang sarili niya.

at isip nito. "I can't be inlove with him, I don't want to. Masyado siyang delikado buong pagkatao n'ya." usal pa nito. "Alam mo ba, may mga time na sobrang seryoso n'yan tapos hindi mo malaman kung siya paba yung lalaking nakilala mo kasi sa pagkakakilala ko sakanya, mapagbiro siyang tao. Kapag nagseryoso siya, para siyang nakakatakot at halos lahat ng empleyado n'ya takot sakanya. Gusto ko ring matakot sakanya kapag nagseryoso siya pero imbis na matakot feeling ko mas lumalala yung nararamdaman ko sakanya. Nababaliw na ata ako, bawal mag self diagnose ang psychologist pero I think nababaliw na ako." Pag-amin pa nito ng nararamdaman nito kay Matilda ay hindi mapigilan ni Matilda ang ngiti s

He breezy said which backing my senses. Matabang ko siya nginitian. "Minsan kailangan masaktan tayo para matuto tayo. Kaya nga lang once nasaktan na tayo nagiging sugat ito at nagiging peklat napara bang hinulma upang maging symbolo ng iyong karanasan sa iyong buhay" mahabang sabi ko. Muli nagtagpo ang aming mata. "Kakaiba ka talaga" andon sa boses niya ang pag hanga sa kanyang tinig.

Kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya. Parang babala. Isang pakiramdam na hindi maipaliwanag, pero malinaw mong nararamdaman sa dibdib mo. Parang may bumubulong sa isip ko na mag-ingat, na huwag basta magtiwala, at huwag hayaang lamunin ako ng mundong hindi ko naman ginusto. Ang bawat tingin ni Crisanto, bawat kilos niya, parang may dalang mensahe na hindi ko kayang basahin nang buo. Parang senyales na may paparating na unos. At kahit pilit kong binabalewala, alam kong hindi ito basta kaba lang. Isa itong paalala—na sa bawat hakbang ko palapit sa kanya, mas lalo akong nalalapit sa panganib.

Nagising ako sa isang kirot sa ‘king sintido. Mabilis akong bumalikwas ng bangon at agad na sinapo ang aking noo. Parang may kung anong heartbeat sa loob at panay ang pagkirot. Pakiramdam ko rin ay umiikot pa rin ang mundo ko. Grabeng hangover ‘to. Parang bibiyakin yata ang ulo ko sa lima sa sobrang sakit.

Mas masakit pala ang katahimikan. Mas masakit ang pakiramdam na hindi ka na kailangang pagalitan dahil hindi ka na mahalaga. Mas masakit ang pakiramdam na wala nang nag-aaksaya ng emosyon para sa’yo dahil sa mata nila, tapos ka na. Nabayaran ka na. Naisuko ka na.

Sagot niya lang. Napahawak ako sa sintido ko dahil hindi ako kumbinsido. Nasa Amerika na kasi kami at napakalabo ng masundan pa ng hinayup*k dito. Ni wala nga iyong alam na buhay ako, ang babaeng minaltrato at ikinulong niya!

Masakit. Lumipas ang isang pitik ng boses. “Stella, nakikita kong isinara mo na ang sarili mo sa akin. Iba ang paraan ng pagtingin mo sa akin at hindi ko na matiis, mahal ko. Huwag mo naman itong gawin. Huwag kang maniwala sa sinabi ng gago mong iyon.” Lumuhod siya sa harap ko at imposibleng hindi makita kung gaano siya kaganda. Kay ganda. Isang Diyos na nababalot ng liwanag ng buwan, kagagaling lang sa tagumpay. “Nagsinungaling ako. Nagsinungaling ako sa kanila.” Hinawakan niya ako sa mga balikat, marahang inalog ako, ang hininga ay papasok at palabas sa kanyang dibdib. “Dumating ka sa praktis at sila…lahat sila ay may pagnanasa sa iyo at mayabang iyon, Diyos ko, alam kong parang mayabang ,