Masakit Ang Sintido Novels & Stories

Iyon ang isa sa mga sakit niya, she always feel like showing her sincerest emotion to people. Kung galit siya ay galit siya, kung gusto niyang magmura e nagmumura siya, kung naa-appreciate niya ang isang bagay ay sinasabi niya, at kung ayaw naman niya, ay ayaw niya at hindi niya iyon pinangengemihang sinasabi. Hindi naman sa offensive and naging dating ni Tita Astrid sa kanya pero iba kasi ang naging pakiramdam niya sa motibo nito kung bakit ito tumawag.

Masakit. Dahil sa bawat salitang naririnig ko pakiramdam ko'y option lang ako. And all I could do is to cry silently. Tanga na kong tanga pero hindi ko siya bibitawan. Mahal na mahal ko si Santri. Gusto kong ilabas ang sakit na nararamdaman ko, gusto kong magalit sa kanya pero mas nangingibabaw pa rin ang pagmamahal ko. Siguro ay hahayaan ko na lang ang sarili kong magpakatanga dahil darating din naman ang araw na mapapagod ako at ako na mismo ang susuko. Pero sa ngayon, gusto ko pa ring kumapit. Patuloy ko siyang pagkakatiwalaan kahit mismong sarili ko hindi na alam kong mapagkakatiwalaan ko pa ba.

masakit. Napagtanto ko na na siya ang nagsasakripisyo ng husto para sa amin at nakikita ko ito sa harap ng aking mga mata ay sumasama ang pakiramdam ko. Deserving ba talaga ako sa kanya? Naglagay siya ng labis na pagsisikap at ni hindi niya magawa ang mga simpleng bagay upang matulungan siya. Ipinanganak ako na may pilak na kutsara sa aking bibig. Lumaki akong layaw at nakasilong. Terrence... ginagawa niya rin. Masyado na niya akong pinapasaya to the point na nakakalimutan na niya ang sarili niya.

He breezy said which backing my senses. Matabang ko siya nginitian. "Minsan kailangan masaktan tayo para matuto tayo. Kaya nga lang once nasaktan na tayo nagiging sugat ito at nagiging peklat napara bang hinulma upang maging symbolo ng iyong karanasan sa iyong buhay" mahabang sabi ko. Muli nagtagpo ang aming mata. "Kakaiba ka talaga" andon sa boses niya ang pag hanga sa kanyang tinig.

Kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya. Parang babala. Isang pakiramdam na hindi maipaliwanag, pero malinaw mong nararamdaman sa dibdib mo. Parang may bumubulong sa isip ko na mag-ingat, na huwag basta magtiwala, at huwag hayaang lamunin ako ng mundong hindi ko naman ginusto. Ang bawat tingin ni Crisanto, bawat kilos niya, parang may dalang mensahe na hindi ko kayang basahin nang buo. Parang senyales na may paparating na unos. At kahit pilit kong binabalewala, alam kong hindi ito basta kaba lang. Isa itong paalala—na sa bawat hakbang ko palapit sa kanya, mas lalo akong nalalapit sa panganib.

Nagising ako sa isang kirot sa ‘king sintido. Mabilis akong bumalikwas ng bangon at agad na sinapo ang aking noo. Parang may kung anong heartbeat sa loob at panay ang pagkirot. Pakiramdam ko rin ay umiikot pa rin ang mundo ko. Grabeng hangover ‘to. Parang bibiyakin yata ang ulo ko sa lima sa sobrang sakit.

Masakit. Napakasakit. Dahil habang tumatagal ay mas lalong lumalalim ang nararamdaman niya para dito.

Na kahit sa pagpikit ko ay siya ang nakikita ko? Muli akong napakawala ng malalim na hininga at hinilot ang aking sintido. Hindi ko na alam. Hindi ko na talaga alam.

Problemadong ani nya, kita ko ang paghilot nya sa kanyang sintido saka madiing napa-pikit. Wala akong nagawa kung hindi yumuko ulit, Now all i can feel is guilt ramdam ko rin ang pamamasa ng aking mata, D*mn why the heck i felt this? Kasalanan nya rin naman diba kinukulong nya ko na parang hayop! I just want to live normal and do the things i want.. 'Ano ka ngayon, edi tiklop ka Zaina nasaan ang angas mo kanina.. Wala diba, G*ga kasi!'

Masakit at mahirap tanggapin pero hindi bale nang masaktan sa katotohanan, huwag lang patuloy na umasa sa isang bagay na alam na niyang malabong mangyari sa simula pa lang. Dahil habang patuloy siyang aasa, patuloy lang din siyang masasaktan. Kaya tanggap na niyang isa lang siyang kasangkapan sa buhay ni Angelo. Ginagamit lang siya nito at imposibleng magkaroon ng pag-asang masuklian nito ang nararamdaman niya para dito.