Novel & Cerita Masakit Ang Sintido

Masakit. Ang paligid ko ay unti-unting lumalabo na parang lumulubog ako sa isang malalim na hukay na hindi ko na matakasan pa. Ramdam ko ang malamig na hangin na dumadampi sa duguan kong katawan. Naaamoy ko ang metalikong singaw ng dugo ko. Huminga ako nang malalim pero parang hindi na sapat ang hangin. Ito na ba ‘yon?

Gusto niyang makalimutan ang sakit kahit na sandaling panahon lamang dahil pakiramdam niya ay mamamatay na siya sa sobrang bigat ng kanyang dibdib. Masyadong mapusok si Misaki na labis na ikinatuwa naman ni Storm. Wala na siyang pakialam kung nasasaktan man siya o nabubugbog na ang kanyang katawan. Makailang beses nilang narating ang hangganan ngunit hindi pa rin tumigil si Misaki hanggang sa kusang bumigay sa matinding pagod ang kanyang katawan.

"Kung ako po si Miss Santiago...baka matagal ko na kayong nahuli." Napailing si Ashton. "Ganoon na ba kahalata?" "Hindi sa mukha. Kundi sa paraan ninyo." Napakunot-noo siya. "Anong paraan?" "Pareho po kayong tumingin. Pareho kayong ngumiti kapag nahihiya. Pareho kayong tumatahimik kapag nasasaktan." Natahimik si Ashton. Hindi niya namalayang ganoon na pala siya kadaling basahin.

'' hindi yon insulto Faith totoo yon realtalk ang mga sinasabi ko sayo '' lalo siyang nainis dahil totoo nga ang mga sinasabi nito pero bakit kailangan pa ipamukha na mahirap lang siya . '' akala mo kung sino ka '' '' well kilala mo kung sino ako '' ''tama pala ang mga sinasabi nila noon tungkol sayo .Masyado kang insecure '' marami siyang naririnig noon tungkol kay Maica pero hindi niya iyon sinumbong dahil siya ang magiging masama at tulad ni Maica magaling din magpanipula ang mga taong nagsabi iyon sa kanya .

Convincing myself that i don't like him and it doesn't effect on me. "Makisama ka Nazi. Wag ka marupok"

tanong niya. Napabuntong hininga ako. Mukha ngang wala lang sa kaniya iyon. Dapat wala lang din sa akin, dapat hindi ako effected pero bakit ganito nararamdaman ko? Naiinis ako, na hindi ko maintindihan, mixed feelings. "S-Sige..."

"Makinig ka, sumuko ka at tumestigo laban sa kanila. Paniguradong hindi mabigat ang sintensiya na ibibigay sa 'yo ng mga diyos sa kabilang mundo." Inangat ko ang aking ulo't tinitigan siya. Humihikbi-hikbi ako't pinakiramdaman ang paligid. Mabigat ang pakiramdam ko't hindi malaman ang dapat na gawin. Ngunit hindi niya ako basta-basta na lang na mapapasuko. Dumantay ang ngiti sa labi ko bago ko tinarak ang patalim malapit sa kaniyang leeg.

" mapakla niyang saad. Gustong gusto kong masahin ang sintido ko pero baka maoffend si Tita dahil baka akala niya sumasakit ang ulo ko dahil sakaniya pero totoo naman kasi 'yun. Sumasakit ang ulo ko dahil sa mga sinaabi nito. "Sige po Tita.." walang kasiguraduhang sambit ko at pilit akong ngumiti sakaniya. Dahil sa totoo lang wala 'di ko alam kung anong sasabihin ko sakanya.

Iyon ang isa sa mga sakit niya, she always feel like showing her sincerest emotion to people. Kung galit siya ay galit siya, kung gusto niyang magmura e nagmumura siya, kung naa-appreciate niya ang isang bagay ay sinasabi niya, at kung ayaw naman niya, ay ayaw niya at hindi niya iyon pinangengemihang sinasabi. Hindi naman sa offensive and naging dating ni Tita Astrid sa kanya pero iba kasi ang naging pakiramdam niya sa motibo nito kung bakit ito tumawag.

Masakit. Dahil sa bawat salitang naririnig ko pakiramdam ko'y option lang ako. And all I could do is to cry silently. Tanga na kong tanga pero hindi ko siya bibitawan. Mahal na mahal ko si Santri. Gusto kong ilabas ang sakit na nararamdaman ko, gusto kong magalit sa kanya pero mas nangingibabaw pa rin ang pagmamahal ko. Siguro ay hahayaan ko na lang ang sarili kong magpakatanga dahil darating din naman ang araw na mapapagod ako at ako na mismo ang susuko. Pero sa ngayon, gusto ko pa ring kumapit. Patuloy ko siyang pagkakatiwalaan kahit mismong sarili ko hindi na alam kong mapagkakatiwalaan ko pa ba.