Novel & Cerita Masakit Ang Sintido

Pabulong ngunit may diin kong sabi. Ayan na naman ang mga titig niya na hindi ko kayang salubungin. Ayokong lumala ang kakaibang nararamdam ko. Ayoko munang bigyan ng ibang kahulugan ang mga pasaring niya. Takot ako na baka mali ang naiisip ko. Takot akong mabigo na naman. Napahawak ako sa sintindo ko. "Ano na, Sir? Hihintayin mo pa bang sumabog ang utak ko sa pag-iisip hangga't mahulaan ko ang sinasabi mong nararamdaman mo?"

Wala rin naman siya dito. Binuhat niya na ba ako kagabi pagkarating namin? Bakit hindi niya na lang ako ginising? Napapabuntong hininga na lang ako saka ko hinilot ang sintido ko. Sa pagod, antok at sa epekto ng alak ay hindi na siguro ako nakamalay. Ni hindi ko man lang naramdaman na binuhat niya na ako at ibinaba ng kama.

Simula't simula pa ay nangako siya sa sarili na hangga't kaya niyang umiwas sa gulo ay iiwas siya huwag lang itong mapahamak. Alam niyang mali ang nararamdaman niya at alam niyang walang magiging balik kung ano man iyon pero wala siyang pakialam. Nais lamang niya ay maiparamdam ang pagmamalasakit sa kaibigang itinuturing. Hindi man maibahagi o paipahayag at maipadama ang tunay niyang nararamdaman para rito.

Masakit. Ang paligid ko ay unti-unting lumalabo na parang lumulubog ako sa isang malalim na hukay na hindi ko na matakasan pa. Ramdam ko ang malamig na hangin na dumadampi sa duguan kong katawan. Naaamoy ko ang metalikong singaw ng dugo ko. Huminga ako nang malalim pero parang hindi na sapat ang hangin. Ito na ba ‘yon?

Convincing myself that i don't like him and it doesn't effect on me. "Makisama ka Nazi. Wag ka marupok"

tanong niya. Napabuntong hininga ako. Mukha ngang wala lang sa kaniya iyon. Dapat wala lang din sa akin, dapat hindi ako effected pero bakit ganito nararamdaman ko? Naiinis ako, na hindi ko maintindihan, mixed feelings. "S-Sige..."

tiningnan niya ako nang seryoso. Natahimik naman ako saglit, not knowing what to say next. “Ano...kasi diba...” huminto ako saglit. Think Trida, think! “Halimbawa nakakita ka ng aso na nanghihina. Maiisip mo kung ano'ng pakiramdam n'ya, na feeling mo pa'no na lang kung ikaw 'yong nasa kalagayan niya? 'Di ba nakakalungkot? Kaya ang gagawin mo, tutulungan mo s'ya to relieve that feeling. Parang 'yong ginawa mo sa 'kin na pagtulong—"

"Makinig ka, sumuko ka at tumestigo laban sa kanila. Paniguradong hindi mabigat ang sintensiya na ibibigay sa 'yo ng mga diyos sa kabilang mundo." Inangat ko ang aking ulo't tinitigan siya. Humihikbi-hikbi ako't pinakiramdaman ang paligid. Mabigat ang pakiramdam ko't hindi malaman ang dapat na gawin. Ngunit hindi niya ako basta-basta na lang na mapapasuko. Dumantay ang ngiti sa labi ko bago ko tinarak ang patalim malapit sa kaniyang leeg.

" mapakla niyang saad. Gustong gusto kong masahin ang sintido ko pero baka maoffend si Tita dahil baka akala niya sumasakit ang ulo ko dahil sakaniya pero totoo naman kasi 'yun. Sumasakit ang ulo ko dahil sa mga sinaabi nito. "Sige po Tita.." walang kasiguraduhang sambit ko at pilit akong ngumiti sakaniya. Dahil sa totoo lang wala 'di ko alam kung anong sasabihin ko sakanya.

Iyon ang isa sa mga sakit niya, she always feel like showing her sincerest emotion to people. Kung galit siya ay galit siya, kung gusto niyang magmura e nagmumura siya, kung naa-appreciate niya ang isang bagay ay sinasabi niya, at kung ayaw naman niya, ay ayaw niya at hindi niya iyon pinangengemihang sinasabi. Hindi naman sa offensive and naging dating ni Tita Astrid sa kanya pero iba kasi ang naging pakiramdam niya sa motibo nito kung bakit ito tumawag.