Matandang Tumatawid Sa Kalsada Novels & Stories

Ang sarap tumambay dito at malalim na mag-isip sa mga bagay-bagay sa buhay ko ngayon. Lumingon lang ako saglit sa gate ng resort bago ko puntahan ang malaking nakita ko sa gilid, inupuan ko ito dahil mukhang masarap siyang tambayan saglit. Doon ako huminga ng malalim habang nakatanaw sa napakalawak na kalsada. Wala talagang dumadaan na ibang sasakyan sa kalsadang ito dahil liblib at itong resort lang talaga ang matatagpuan sa lugar. Literal na natatanggi ito dahil masukal na kagubatan lang talaga ang makikita mo sa likod ng malalaking puno sa gilid ng kalsadang ito.

Aniya habang tinatahak namin ang isang daan, napadaan kasi kami sa isang Baranggay Center, at sa tabi no'n ay may malawak at tahimik na kalsada, kung saan kami dumiretso at pumasok. Medyo ang creepy lang, dahil sa magkabila ng malaking kalsadang ito ay matataas na talahiban lang. Nakakakot sigurong dumaan dito tuwing gabi, atsaka-may nakatira pa pala dito, sa lagay na 'to? I mean... Hindi ba at medyo delikado kung iisipin, lalo na sa gabi? "Ang tahimik mo, magkwento ka naman." Dugtong niya pa. Napa-'ha' naman ako sa sinabi niya.

Mahigit tatlong buwan na akong naninirahan dito, at masasabi kong sanay na 'ko dito. Medyo makipot at may kalubakan ang kalsada dito, at isa pa sa nakakapagpasikip ng kalye ay ang mga tambay na pati sa kalsada ay pumupuwesto din para lang magkuwentuhan. Meron ding mga nagtitinda ng kung anu-anong mga tuhog-tuhog sa gilid. "M-Mr. Atanante, dito na lang po ako. S-salamat po sa paghahatid." Wika ko habang naghahanda na akong bumaba.

Hindi siya maaring magkamali rinig na rinig niya pa rin ang boses ng matanda. Napalunok siya ng laway, wala siyang makita kahit anino ng tao man lang. Nasa kalsada na siya pero mukhang dahil ano’ng oras na ay malabong mayroong kotse pa ang dadaan rito sa sobrang dilim ng kalsada. Nasa gitna ang kalsada ang bawat gilid nito ay napapalibutan ng puno’t halaman. Mayroong mga poste ngunti walang sindi ang mga ilaw rito.

Malawak na taniman ng mangga ang nasa kabilang bahagi ng sementadong kalsada at mga palay naman ang nasa kabila. "Nasaan na kaya ang buwiset na lalaking iyon?" usal ni Adrielle na iniliyad pa ang leeg. Nakalimutan na niya ang kirot na dala ng sugat niya dahil sa ginhawang bigay ng bago at preskong paligid.

Pasalampak siyang umupo sa tabi ng kalsada, tinanggal ang sapatos na suot at inilagay sa tagiliran saka tahimik na lumuha. Nasasaktan siya sa nakita. Nagseselos siya, aaminin niya pero hindi niya iyon pwedeng ipakita kay Nathalia o Rhett. Hindi niya puwedeng ipakita ang totoo niyang nararamdaman dahil kahinaan iyon. Sa walang taong kalsada ay dito siya magmumukmok at tahimik na iiyak. Kahit ang poste ng ilaw sa kalsada ay nakikisabay sa pagdamdam niya. Sabayan pa na unti-unting pumatak ang ulan.

aya ko sa kanila. Marami ng tao sa kalsada kapag ganitong oras. May nagwawalis na sa harap ng bahay, may naglalako na ng pandesal sa kalsada at may mga tricycle na rin na nakapila. Hindi na rin masama kung iiwan si Tita Merbella sa bahay kahit mag-isa dahil tiyak na tulog na ang mga grapist sa mga oras na ito.

May nakikita kaming mga kabataan na kumukuha ng litrato sa kanilang sarili at ang iba naman ay magkakasama habang nakapose sa patag na bundok. Pero noong marating na namin ang mismong daan papunta sa main entrance. Napansin namin na ma'puno rito. Ang gilid naman ng kalsada na may mga malalagong damo, ay may ilog na sa tingin ko ay sobra ang lalim sa tao. 'Yaikss!'

Oo apo di naman gaanong bukid ito kasi malapit lang naman ang kalsada mula dito, ano nagustohan mo ba ang bahay namin? Opo naman lola ang fresh dito at maraming mangga at ibat-ibang prutas pa kaya pala mga prutas ang binibinta n'yo dahil may sarili kayong taniman. Oo yan ang naipundar naming mag asawa nong malalakas pa kami. Kaya ngayon nag bibinta nalang kami dalawa. Kasi malalaki na sila ang hinintay lang namin ang magbunga na silang lahat..

muling saad ng dalaga. Bumaling naman ng tingin sa kaniya ang binata at ilang sandaling nag-isip sa mungkahi niya. “I don’t know, masyadong mapanganib ang kalsada but hindi rin natin kabisado ang daan kung sa kagubatan tayo daraan.”