Maybe This Time In Tagalog Novels & Stories

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

tawanan namin Ting* Ting* Ting* Biglang bell,hudyat na time na at tapos na ang recess,ang bilis naman! Nakakainis!hindi ko pa nauubos yung Chips ko.Istorbo kasi sina Angelo kidding hahaha " Uwi na kami! ". paalam ni Euni saakin Sasabay nalang daw kasi siya pauwi kina Angelo,Uwian na kasi kami " Kami din see you tomorrow nalang ". sabi ko sabay beso sa pisngi niya

panenermon nito "Baka kasi gumawa ka ng eksena kilala kita, baka mamaya sigurin mo si Ice pag nalaman mo yung nalaman ko na na misunderstood ko pala." paliwanag ko "And next time, pakinggan mo muna ako if may gumugulo sa isip mo magsabi ka sakin okay?" ani Ice sakin at hinaplos ang buhok ko. 2 days na pala akong walang malay, gawa narin ng tinurok nila sakin nung i-C-CS ako.

“Hindi ba tapos na si Lolo? Medyo naging abala lang ako kagabi kaya nahuli ng gising.” Ang linya niyang iyon ay puno ng double meaning na agad nagbigay ng kakaibang imahe sa isipan ng lahat. Halos sabay-sabay ang tingin nila kay Angela. Mula sa anggulo ni Don Alacoste, agad niyang napansin ang mga marka sa leeg ni Angela. Napangiti ito at sinabi, “Jix, pakiluto nga ang bird’s nest na dinala ko mula Indonesia. Para kay Angela.” Natigilan si Angela, halos mapalunok. “Maraming salamat po, Lolo.”

Karninas lang tawag namin para medyo sosyal. "Pasensya na ah! Siksikan tuloy tayo dito. Wag kang mag-alala hahanap rin ako ng boarding house na sarili ko. At babayaran naman kita sa pag-stay ko dito." "Gaga! Okay lang noh. Buti ngang nandito ka. Maloloka ako dito. Jusko!" Ngumiti ako. Bait talaga ni Tanya! "Buti nga nakapag-aral ka pa ngayon eh"

"Where are you going?" "Restroom." tumango ako saka bumalik sa pagso-solve sa aking yellowpad. We're having our Mathematics in Modern World course on this afternoon. Dahil iniwan kami ng proof ay kung saan-saan na naman nakakarating ang mga classmates ko dahil sa kopyahan. I rolled my eyes.

Agad kong hinanap ang nawawala kong sarili sa harap niya. Nag-angat ako ng tingin. Ginising ko ang sarili ko, "Im-" napalunok ako. Come on! "Im sorry-" "Hindi ako tumatanggap ng sorry," simpatiko niyang sabi. Kahit nayabangan ako sa asta niya hindi ko maiwasang humanga sa boses niya. Ang boses niyang nakakapanginig ng katawan. Oh my God! "Dinner. Mamaya 7:00 pm sa Muyareba Restaurant."

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

"Game! Dali na!" "Okay, hmm. Dose ba ang laman ng isang dosena?" "Yes!" sabay ngisi ko. "Ang easy!" mayabang na usal ko ulit. "Yabang! Sige ito naman! Kung ang tagalog ng stand is tayo, so ang tagalog rin ba ng us is tayo- na?" dahil sa excitement ko ay hindi ko narinig ang panghuling salita na kasunod ng 'tayo'.

Ysla Lunes, pagkagaling sa Batangas, agad akong nagtungo sa mansyon ng mga Dela Peña. Ang tahanan ng pamilya ng aking tiyuhin. Isang lugar na dati kong itinuring na kanlungan, pero ngayo’y naging pugad ng mga traydor.