Meal Management Novels & Stories

"Teka lang, huwag kayong huminto. Kumain lang kayo nang parang walang tumitingin. Kunwari nasa commercial kayo, ipakita ninyo kung gaano kasarap ang kinakain ninyo." Mabilis na sumunod ang kambal. Kumain sila nang masigla, puno ng ngiti at sarap sa bawat higop at subo. Kinuhaan sila ni Mae ng maikling video, at agad itong in-upload sa kanyang social media account. Hindi nagtagal, marami na agad ang nag-react at nag-comment. –––~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Lunch break sa opisina ng Moretti Holdings, tumitingin din si Kian sa kanyang social media gamit ang kanyang cellphone. Habang nag-i-scroll, biglang lumabas sa kanyang feed ang bagong post ni Mae.

"Boiled shrimp and crab crouquet. Saka ice cream. Mexican soup at-" "Mel, you can't have a heavy meal." Paalala nitong natatawa. "We will have easy to digest meal for you. Don't worry, this is just temporary. Aayusin lang natin ang diet mo, after then, you can eat whatever you want." "And ice cream? I want ice cream." Ngumuso siya. "What flavor?" Mukhang pagbibigyan naman siya nito. "Boiled shrimp." Naglalaway na siya habang iniisip iyon.

Mabuti nalang at hindi awkward ang mga ito sa kanya. "So, gusto ko mag-prepare tayo ng meal plan for that day. Lunch, and dinner, kasama na ang meryenda ang ihahanda natin. Don't worry, lunch naman ang main event at kaunti nalang sa dinner dahil may iba na ring magpe-prepare no'n for after event, magdadagdag lang tayo. Kaya ba?" "Kaya!" sabay-sabay nilang sabi.

Parang normal lang ang lahat. Tahimik nitong inilapag ang maliit na mesa sa tabi ng kama. Sa ibabaw nito ay may mainit na croquette, chicken pie, cabbage soup, at fruit salad, maayos na nakahain, parang eksena sa isang fine dining setup. “You haven’t eaten all day,” mahinahon nitong sabi. “You’ve skipped meals before, pero hindi maganda ‘yon. From now on, we’ll set an alarm para kumain ka on time.”

Tumawa si Thomas at sumagot, "Ang Food and Medicine Hall ay hindi lamang naghahanda ng pagkain, ang pagkain ay ginagamit din upang pagalingin ang ibang tao. Tumanggi si Miss Mars na kumain ng wastong pagkain hindi dahil ang pagkain ay hindi kaaya-aya, ngunit dahil siya ay may matagal na masamang gawi na humantong sa anorexia. Ang asul na keso na ito ay ang tamang 'gamot,' at kasama dito ang aking mga custom-made na reseta. Kaya naman, pagkatapos kumain nito, naramdaman ni Miss Mars na bumalik ang kanyang gana.” "I see," sabi ni Blake. "Galing na ba ang kondisyon ni Phoebe?" "Hindi pa. Ang kanyang sakit ay hindi magagamot sa ganoong kaikling panahon. Dapat siyang lumapit sa akin at kainin ang

Naku naman matandain pa naman si Benesha, kapag pinangakuan. Wala akong kasama sa office kasi sa pantry kumain ang ka department kong si Melissa at Danica. Ganun din ang head namin. Pinapayagan naman kaming kumain sa working table basta sigurado lang walang maiiwan na kalat. Kasi mahigpit ang management dahil nga garment factory ang Ben & Kho Apparel.

Siya lang siguro itong may trust issue kaya gano'n na lamang ang kaniyang pag-alala sa kakusa. Maya-maya lang, pagdating nila sa Dining Area ay nagsi-serve na naman ng pagkain ang management kaya pumila na rin sila. Kung dati ay palaging may sumisingit sa kanila, ngayon ay wala na. Minsan sila pa itong sumisingit dahil nagtatapang-tapangan naman na sila tulad ng ginagawa no'ng mga siga-siga rito.

Hindi ko napansin na nakalapit na pala siya sa akin dahil nakatingin lang ako sa alon ng dagat all this time. "Ipinasok ko sa kwarto ang mga dala ni Manager Kim. Nagpabili na din ako ng storage para hindi maalikabukan mga pagkain mo. Hindi siya healthy pero sana hindi mo araw-arawin. Pasen-" Hindi ko na siya pinatapos sa sasabibin niya. Humarap ako!

Bahala siyang mapagod kakatawag sa akin, wika niya sa sarili. "Kumain ka pa, best. Alam kong wala ka pang kinain simula kanina," sabi ni MJ nang makita nitong hindi pa rin niya nagagalaw ang pagkain. Hinawakan niya ang kutsara at inikot-ikot iyon sa bowl ng sopas, pero wala siyang planong kainin iyon. "Salamat sa inyong dalawa, ha. Hindi ko alam kung paano ko kakayanin kung wala kayo ni Meagan."

Paminsan-minsan ay nakikisali rin si Maeve sa usapan lalo na sa tuwing tinatanong ito ng ina ngunit kapansin-pansin pa rin ang kanyang pananahimik at ang pagkatamlay sa kanyang pagkain. “Eat more food Maeve. Madaming pagkain sa lamesa pero ang unti ng kinakain mo,” Hindi ko pa mapigilan na punahin ang babae nang muli ko itong tingnan. Dahil doon ay napalingon din ang kanyang ina sa kanya at doon ay napansin din nito na halos walang bawas ang pagkain na inilagay niya sa plato ng anak.