Memories Bring Back Novels & Stories

Gising na pala siya, hindi ko naman napansin. “Oh, ano? Binabangungot ka na naman? Feeling ko talaga may parte si Sella, April at Melody sa buhay mo eh. Wala ka namang sinasabing may amnesia ka. Natatandaan mo pa naman ang nakaraan mo, diba?” Medyo inis na may halong kuryosidad niyang tanong.

Hindi ko alam kung paano ko syang haharapin ng maayos kung sa tuwing magtatama ang mata naming dalawa ay sobra ang kaba sa puso ko. “Overthinking? Why do you have to overthink? Those are just scenarios that won’t happen at the future,” sabi nito at saka sya bumalik sa pagkain. Hindi ko na lang sya sinagot at nang matapos kaming kumain dalawa ay nagpaalam na ako at kailangan ko ng bumalik sa opisina. Pagbalik ko ay bubuksan ko na sana ang pinto pero naka-lock ito. Ilang ulit ko pang binuksan pero hindi ko talaga sya mabuksan. Napatingin ako sa cellphone ko. Naro’n ang text ni Ma’am Janne sa ‘kin at mero’n pang mapang-asar na emoji.

Hindi maalis sa utak ko si Viah. Oo aaminin ko nang nag-alala talaga 'ko nang sobra. Kahit paano ay naging malapit na rin siya sa amin, kila nanay Celia. Kaya natural naman sigurong ganoon ang naging reaksiyon ko hindi ba? Maya-maya lang ay inaya nila ako sa sala nila para mas makapag-usap daw kami nang maayos. Madami raw silang ikukwento sakin. Baka makatulong din daw sa pagbalik ng memorya ko.

I was assigned to record every presentation, and this is the most remarkable. Doing nothing in this house, memories are randomly flashing like I permitted them in passing by. Kulang na lang bilangin ko na rin ang aking pulse rate sa sobrang pagka-buryo. Gayunpaman, walang magawa ang utak ko kung hindi bumalik sa mga alaala na nagbigay ng marka sa aking buhay—mga pinagtagpi-tagping pangyayari na siyang nagdala sa akin ngayon dito.

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

“I’m not saying permanent ito. In cases like this, memory can return gradually.” Tumango ako, kahit para bang ang buong pagkatao ko ay gumuguho na sa bigat ng mga salitang ‘yon. Iyon pala ang mas mahirap kaysa sa hindi siya magising—ang gising siyang muli, pero hindi ka niya nakikilala. Napatitig ako sa sahig. Kung kailan nabuhayan ako nang pag-asa, mamamatay lang din pala ulit.

"Won't you tell her about that incident?" Natigilan siya. Kanina lang ay iniisip niya iyon pero hindi pumasok sa kanya ang ikuwento ito kay Lexie. Pero ngayon na tinanong siya ng kaibigan ay hindi niya malaman kung ano ang isasagot. "I—I really don't remember some pieces of that incident. Even her face and their names— you know human memory is strange. Your brain will shut down the bad memories as a defense mechanism to protect your fear. And it will let you forget something terrible that happened. Lahat sila, may nakakalimutan katulad na lang ‘yung may nangyari kahapon or kanina lang. Pero ako ang pangalan nila. Dahil estranghero sila na nakilala ko noon at nagpakilala lang at sinabi ang pa

Ang boses ng binata pinaghalong pag-aalala at galit dahil sa nangyari. "She needs to rest her mind. What happened earlier triggers some memories in the part of her brain that forgets it. Her mind is slowly reconstructing the forgotten memories and what happened earlier made the memories comes faster kasi she had a traumatic experience with that thing and having to experience that again makes her brain to ache so much. Pinabilis nun ang dapat dahan-dahan na pagbabalik ng ala-ala n'ya kaya grabe yung sakit na nangyari sakanya kanina. For now, she needs to rest, that's all she needs to do and don't overthinking what happened para hindi na sumakit ng ganon ang ulo n'ya." Tugon pa ni Anthony sa k

“Huh… paano ’yan, doc? Wala pa akong maalala.” “It’s okay,” kalmado nitong sagot. “Malakas na ang katawan mo. Pwede ka nang magpagaling sa bahay. Hindi naman agad babalik ang memory mo, at hindi rin natin masasabi kung kailan... pwedeng bukas, o sa isang buwan. Ang importante, stable ka na. Your memory will come back on its own.” “G-ganun ba…” mahina niyang tugon, hindi pa rin lubos na kampante.

CHAPTER 145 "Maaaring namang bumalik pa ang kanyang alaala. Karamihan din naman sa mga nakaranas ng ganyang amnesia ay bumabalik naman ang kanilang alaala makalipas ng ilang araw, linggo o buwan. Kusa rin naman iyon na babalik. Sa ngayon siguro ay hayaan muna natin syang makapagpahinga para makabawi ng lakas ang kanyang katawan. Wag na rin muna natin syang pilitin na makaalala dahil baka lalo lamang syang hindi makaalala kaya hayaan lamang po natin sya," paliwanag pa ng doktor kay Lucas