Memories Bring Back Novels & Stories

“I told you, Chester. Ayaw kong umalis. Dito na lang tayo. Besides…” I breathed heavily, trying to ready myself and tell him what I was thinking of magmula nang sabihin iyon ng Daddy sa akin kanina. There are things that I think I don’t know anymore. And if… getting my memories back would help me align the pieces that’s causing me to have an identity crisis, then I think I should seek professional help, or just do something to revive those memories, I’ve had flashbacks. All I need is to connect them to each other and hopefully turn them to something useful. Dahil sa totoo lang, the pieces of memories I had didn’t make any sense.

At saka may nakikita akong mga ilang larawan sa aking isipan. Saka ko naalala ang sinabi ng psychotherapy ko. Mali ang findings na nakita nila noon, na kanila namang lubos na hiningi nang paumanhin. Dissociative amnesia daw ang nangyari sa akin. Meaning, often memories return suddenly and completely. Memory recovery may be triggered by something in the person's surroundings, or in theraphy. Ibig kayang sabihin nito, unti-unti nang babalik ang ilang mga alaala ko?

Unti-unti, minumulat ng mga therapist ko ang katawan ko parang inuudyok akong alalahanin kung paano gumalaw ang isang taong nabuhay nang normal. Pero hindi lang katawan ang laban. Mas mahirap ang isip. May mga flash ng ingay sa utak ko tunog ng tubig, sigaw, ilaw, at malabong mukha na hindi ko mahawakan. “Headache again?” tanong ni Dr. Elise isang araw habang pinapahinga ako. Tumango lang ako. “Memory fragments are coming back,” paliwanag niya. “That can feel painful. Frustrating. But it means your brain is reconnecting.”

Tumango ang doktor. "Opo. Dahil sa pinsalang natamo ninyo sa ulo, posible pong hindi agad bumalik ang lahat ng inyong memorya. Minsan, paunti-unti itong bumabalik sa pamamagitan ng mga larawan, tunog, mukha, o mga pangyayaring pamilyar sa inyo." Hindi ako agad nakapagsalita. Ah, kaya pala…so ibig sabihin, hindi 100% naglaho ang memorya ko. At ayun kay Doc, posibleng bumalik din naman pala kaagad.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko. "Uwi mo na ako, pero bagalan mo lang ang pag-drive. Please?" "Sure." At least, makakauwi na ako ng maaga pero medyo late pa rin. Kung hindi mag-aalala si tita, mamayang hating gabi na ako uuwi. "Kiro told us that you lost your memories. Can I know how it happened? Were you in a accident?" Should I answer? Or should I just ignore him? "Sorry, if it's too personal it's totally fine not to tell me."

Masyadong okyupado ang utak ko at nanghihina ako. Pagpasok ko sa silid ko umupo ako sa kama ko at inabot ang larawan naming dalawa ni Lennox. Parang tanga akong umiiyak habang nakatingin doon. "Anong nangyari sayo, mahal? A-anong nangyari s-satin..." Naalala ko ang sinabi nya kanina. Malamang hindi na ako birhen dahil binigay ko na sa kanya ang sarili ko matagal na panahon na ang nakakalipas.

Akala ko pa naman sila ang maglalayo sa akin sa lalaking ito. “Naisip ko lang kasi–based na rin sa mga napapanood ko na may katulad na case sa amnesia na mayroon ka ngayon–makakatulong sa pagbalik ng alaala mo kung babalikan mo rin iyong mga lugar na dati ay pinupuntahan mo. And I think, most of the memories that you forgotten were the memories happened on our school,” paliwanag pa niya sa akin na ikinasalubong naman ng kilay ko.

"So what's the plan?" Pinagdikit at pinaglayo niya ang palad niya. "Since your memories are coming back, Xeno-" "How sure are you?" pangungulit ko sa kanya. Ewan pero gusto kong ma bad mood siya. He just glared at me, pero nawala rin 'yon agad. "I'm positive dahil once, na na-expereince mong panaginipan ang dati mong mga alaala when you have dissociative amnesia, means that it will happen again. That's because, re-experiencing those dreams means you are ready, Xeno."

Kumunot ang kanyang noo at nagsalubong ang kanyang mga kilay habang nakatingin sa grupo ng mga sundalo na nakalabas na ng kagubatan. "Bakit kaya bigla silang bumalik?" tanong ni Lola sa kanyang sarili habang patuloy na nakatingin sa mga sundalo. Nakita niyang may isang sundalo na dumako ang tingin sa gawi niya. Kahit na medyo malayo ang bahaging iyon ay tanaw niya pa rin ang mga ito. At malinaw pa mula sa kinakatayuan niya ang mga ito dahil nasa balkonahe siya. Napansin niyang sandaling napahinto sa paglalakad ang isang sundalo habang nakatingin ito sa gawi niya. Ilang segundo itong tumigil sa bago muling ipinagpatuloy ang paglalakad. Napailing na lamang si Lola at saka niya nilisan ang balk