Novel & Cerita Memories Bring Back

At saka may nakikita akong mga ilang larawan sa aking isipan. Saka ko naalala ang sinabi ng psychotherapy ko. Mali ang findings na nakita nila noon, na kanila namang lubos na hiningi nang paumanhin. Dissociative amnesia daw ang nangyari sa akin. Meaning, often memories return suddenly and completely. Memory recovery may be triggered by something in the person's surroundings, or in theraphy. Ibig kayang sabihin nito, unti-unti nang babalik ang ilang mga alaala ko?

Unti-unti, minumulat ng mga therapist ko ang katawan ko parang inuudyok akong alalahanin kung paano gumalaw ang isang taong nabuhay nang normal. Pero hindi lang katawan ang laban. Mas mahirap ang isip. May mga flash ng ingay sa utak ko tunog ng tubig, sigaw, ilaw, at malabong mukha na hindi ko mahawakan. “Headache again?” tanong ni Dr. Elise isang araw habang pinapahinga ako. Tumango lang ako. “Memory fragments are coming back,” paliwanag niya. “That can feel painful. Frustrating. But it means your brain is reconnecting.”

Tumango ang doktor. "Opo. Dahil sa pinsalang natamo ninyo sa ulo, posible pong hindi agad bumalik ang lahat ng inyong memorya. Minsan, paunti-unti itong bumabalik sa pamamagitan ng mga larawan, tunog, mukha, o mga pangyayaring pamilyar sa inyo." Hindi ako agad nakapagsalita. Ah, kaya pala…so ibig sabihin, hindi 100% naglaho ang memorya ko. At ayun kay Doc, posibleng bumalik din naman pala kaagad.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Matagal siyang tumitig sa'kin, bago nakakalokong ngumiti na parang alam niya na ang lahat. "Or maybe, you never forgot. You never lost your memories." Napatulala ako sa kaniya. Hindi ako makasagot, hindi rin ako makatanggi. Dahil totoo. I never lost my memories. I just pretended that I did. I just lied. Because those memories are better off forgotten, but my mind can't. So I lied, so people would stop asking me about them. "Well, either way, I don't care!" Tinanggal niya na ang paa niya sa baba ko.

Masyadong okyupado ang utak ko at nanghihina ako. Pagpasok ko sa silid ko umupo ako sa kama ko at inabot ang larawan naming dalawa ni Lennox. Parang tanga akong umiiyak habang nakatingin doon. "Anong nangyari sayo, mahal? A-anong nangyari s-satin..." Naalala ko ang sinabi nya kanina. Malamang hindi na ako birhen dahil binigay ko na sa kanya ang sarili ko matagal na panahon na ang nakakalipas.

At kahit na pinayagan niya ang pag-uwi nilang iyon, hindi pa maalis ang agam-agam sa dibdib ng dalaga sa gagawin. She knew for herself that she’s totally healed, that she has moved on with her life. Maayos na ang buhay niya ngayon at kuntento na siya sa kung anumang mayroon siya. Subalit, may mga alaala pa ring sumasagi sa kanyang isipan. Mga alaalang kung siya lang ang tatanungin ayaw na niya sanang alalahanin pa. But she knew just how human brain works, the more one resist a memory, the more it surfaces. And Lara knew when she goes back, those unwanted memories she had vowed to forget will haunt her once more.

“I’m not saying permanent ito. In cases like this, memory can return gradually.” Tumango ako, kahit para bang ang buong pagkatao ko ay gumuguho na sa bigat ng mga salitang ‘yon. Iyon pala ang mas mahirap kaysa sa hindi siya magising—ang gising siyang muli, pero hindi ka niya nakikilala. Napatitig ako sa sahig. Kung kailan nabuhayan ako nang pag-asa, mamamatay lang din pala ulit.

Akala ko pa naman sila ang maglalayo sa akin sa lalaking ito. “Naisip ko lang kasi–based na rin sa mga napapanood ko na may katulad na case sa amnesia na mayroon ka ngayon–makakatulong sa pagbalik ng alaala mo kung babalikan mo rin iyong mga lugar na dati ay pinupuntahan mo. And I think, most of the memories that you forgotten were the memories happened on our school,” paliwanag pa niya sa akin na ikinasalubong naman ng kilay ko.

ani ko. Pero napatakip ako sa bibig ko. Kung ano ano naman lumabas sa bibig ko but I mean it. Okay lang na kausapin kita Yhael tulog ka naman. "You know what, pareho pala tayong nawalan ng memories. Pero ako hindi ko pinipilit na maalala ang mga memory na nawala sa akin. Hinihintay ko na lang na bumalik. Sumasakit kasi ulo ko kapag pinipilit kong inaalala.