Novel & Cerita Memories Bring Back

“Paumanhin… wala akong alaala tungkol sa inyo.” Tahimik ang silid. Narinig ko ang sarili kong paglunok. “Retrograde amnesia,” mabigat na sabi ni Tito Jhovel. “Malakas ang trauma. Posibleng burado ang personal memories—lalo na ang mga emosyonal na koneksyon.” “Babalik pa ba?” halos pabulong na tanong ni Mommy. Tumingin si Tito Jhovel sa tiyan ni Ate at doon sa batang hindi niya pa alam na dala niya.

"The huge impact on his head that made him lose his other memory—including your memories together—made him forget the connections between you two." Para naman akong manlulumo habang pinapakinggan ang sinasabi ng doktor. "But don't worry. This is curable. Maaaring kusang babalik ang alaala niya, or you can help him regain his memories by showing your picture together or places you two have been together―things like that. That's a huge help." "Thank you, Doc," saad niya kuya Keizer. "Don't lose hope on him, Agatha. We all know na babalik ang alala ni Keiler," ani niya sakin.

Malaking parte ang gusto kong bumalik. What should I do to gain my memories back?

"Hindi na ba maibabalik ang memories na nawala sakaniya?" "Maraming case na sa maikling panahon lang ay naibabalik na kaagad ang memoires nila, pero sa oras na mangyari yon nang biglaan at bigla nalang magsulputan ang mga traumatic na ala-alang nakalimutan nila ay may posibilidad na manakit ng sobra ang ulo nila at magkaroon ng masamang epekto yon sa ulo niya."

Maybe there's nothing wrong if I lift my hopes again, right? "Anong tulong ba ang sinasabi mo?" "I will help you with her to remember you... And to win her this time," she smiled and gives me a look that it's not too late for me to fight for my love. Hindi ako agad nakasagot sa ino-offer niya, dahil natatakot ako. I want her to remember me and not to forget our good memories, but how? If she doesn't seem want to remember me, and as if she has never been with me for a long time.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

Naging marahas ang pagkalabog ng dibdib ko sa takot at kaba na baka hindi nga ibigay sa akin pabalik. "But I doubt it. Like I said, their purpose for taking your memories is just for you. Kaya kung ikaw naman ang may gusto na makuha pabalik ang ala-ala mo, I bet you will have it back. I'm sure you know by now that your past is not good kaya nila kinuha iyon."

Gising na pala siya, hindi ko naman napansin. “Oh, ano? Binabangungot ka na naman? Feeling ko talaga may parte si Sella, April at Melody sa buhay mo eh. Wala ka namang sinasabing may amnesia ka. Natatandaan mo pa naman ang nakaraan mo, diba?” Medyo inis na may halong kuryosidad niyang tanong.

Oo nga at hindi niya alam kung paano makitungo si Zephyra kay Lucien pero hindi 'yon problema dahil sa mata ni Lucien ay may amnesia siya. Sa nabasa niya tungkol kay Lucien Clive Harrison, isa itong mnemonist. Lucien has an extraordinary inborn ability to recall or remember any long lists of numbers, data, book entries, names, etc, etc. Kahit yung isang buong libro ay kaya nitong i-memorize, educational man o entertainment books. Napakasensitibo din nito sa mga detalye.

Hindi ko alam kung paano ko syang haharapin ng maayos kung sa tuwing magtatama ang mata naming dalawa ay sobra ang kaba sa puso ko. “Overthinking? Why do you have to overthink? Those are just scenarios that won’t happen at the future,” sabi nito at saka sya bumalik sa pagkain. Hindi ko na lang sya sinagot at nang matapos kaming kumain dalawa ay nagpaalam na ako at kailangan ko ng bumalik sa opisina. Pagbalik ko ay bubuksan ko na sana ang pinto pero naka-lock ito. Ilang ulit ko pang binuksan pero hindi ko talaga sya mabuksan. Napatingin ako sa cellphone ko. Naro’n ang text ni Ma’am Janne sa ‘kin at mero’n pang mapang-asar na emoji.