Memories Bring Back Novels & Stories

"Kung sa tingin mo, kapag katabi mo ang babaeng 'yon ay nakakatulog ka ng maayos at hindi binabangunot without taking your pill, then let's take it as a positive sign. Hindi ko lang alam kung anong meron at bakit sa babaeng 'yon ka lang nakakatulog ng ganoon. Maybe it's just a coinsidence or maybe not. Or probably there is something you see in her that made you feel, relax, peaceful and quite whenever you're with her that why you were able to sleep. O baka konektado rin ito sa mga alaala mo." "Speaking of memories." Biglang lumiwanag ang mukha niya. "Malapit ko nang makalimutan." Then he smiled, excitedly. "Now that your memories are starting to resurface, then we need to keep track of your

Kumunot ang kanyang noo at nagsalubong ang kanyang mga kilay habang nakatingin sa grupo ng mga sundalo na nakalabas na ng kagubatan. "Bakit kaya bigla silang bumalik?" tanong ni Lola sa kanyang sarili habang patuloy na nakatingin sa mga sundalo. Nakita niyang may isang sundalo na dumako ang tingin sa gawi niya. Kahit na medyo malayo ang bahaging iyon ay tanaw niya pa rin ang mga ito. At malinaw pa mula sa kinakatayuan niya ang mga ito dahil nasa balkonahe siya. Napansin niyang sandaling napahinto sa paglalakad ang isang sundalo habang nakatingin ito sa gawi niya. Ilang segundo itong tumigil sa bago muling ipinagpatuloy ang paglalakad. Napailing na lamang si Lola at saka niya nilisan ang balk

Nahihiwagaan siya sa mga kapatid. "Nah, our team specialist created an antidote to RetroX and it looks like it's working, your memories are coming back." Paliwanag ni Ford. Sinabi din ng mga ito na binigay sa kanya ang antidote na hindi niya nalalaman. Hindi makapaniwala si Eachen sa mga narinig. So his lost memories of Selina were slowly coming back because of the antidote.

“What do we do? How do we bring back her memories?” Dylan hesitated. “We can try therapy again, slowly reintroduce her to her past. But there’s no guarantee.” Azriel exhaled shakily, then turned to Zarraeah. “Then I’ll do it. I’ll make you remember, Zarraeah. I don’t care how long it takes. I’ll remind you who you are—who we are.” Pero sa tingin ni Zarraeah, sa paraan ng pagtingin niya kay Azriel… she looked at him like he was a stranger.

"Pupuntahan ko po si Sin, Mom." "Kung aawayin mo lang si Sin, hija dahil medyo late na niyang inihatid ang mga bata, please lang ipagpaliban mo muna iyan, huwag ngayong araw--" "Dad, I already remembered everything. My memory has returned. I remembered everything from my past." Natigilan sila ni Mom.

Sa bawat salita ko, ramdam kong binubuo niya ang puzzle sa isip niya. “Elara,” sabi niya, halos pabulong, “Ang katawan natin, may memory. Kahit pa yung utak natin hindi agad nagpapakita ng buong picture, minsan sa amoy, tunog, o pakiramdam—dun bumabalik ang fragments. Hindi ka baliw. You’re healing.” Napapikit ako. Napasinghap. At sa isang iglap, parang na-flashback ako.

Umayos ito ng upo pagkatapos wala na akong mababasang emosyon sa mga mata niya. I'm asking how do I look that night because there are memories from that night that I can't remember. According to my old doctor, my brain is blocking that part of my memory at hindi ko pwedeng pilitin ang utak ko na alalahanin ito dahil makakasama sa akin. But lately, I have flash backs. It happened when I started taking the pills Doc Ed gave me. There are scenarios that keep flashing in my brain but I am not sure if, that really happened or just a product of my imagination.

Ngayon, na-realize ko na masyado pala siyang nasaktan nang mawala ‘yong lolo niya dahil siya mismo ay nakita kung paano ito mag agaw-buhay noon. Memories are indeed powerful and scary at the same time. Powerful dahil kayang ibalik nito ang pakiramdam ng nakaraan at nakakatakot dahil hindi lahat ng nakaraan ay masaya at worth it matandaan. Now, I’m scared of my own memories. “Maybe it hurts a lot right now, pero matututunan mo ring yakapin ‘yong sakit na dala ng memorya mong ‘yon, Vic.”

salaysay ni nanay Ope. “Ngayon lang po ako nakakilala ng taong may amnesia. Wala po ba talaga siyang maalala?” usisa ko pa. “Merun na, diba mahigit isang linggo rin kami sa Mindoro? Bumalik na ang memorya niya pagkatapos maumpog yung ulo sa batuhan. Pagkatapos nun, nagpaalam agad siya sa amin para balikan ang pamilya niya. Nagulat na lang kami na bumalik din agad siya sa amin…, Pero may nag-iba na sa kanya, medyo sumeryoso at malalim mag-isip.”

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.