Memory Novels & Stories

At nang makita ko siya— Ngumiti siya. Ngiting hindi ko makakalimutan. Ngiting— Parang kilala niya ako. Mas kilala kaysa sa sarili ko. “Miss me?” Tumigil ang mundo ko. At sa likod ko— Ramdam ko ang pag-igting ng katawan ni Torren. “Don’t move,” bulong niya. Pero huli na. Kasi sa loob ko— May pumutok. Memorya. Katotohanan.

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Ilang minuto rin ay kumalma na ang dalawa na ngayon ay nakaupo na magkayakap sa couch habang si Colby naman ay patawang iniirapan sila kaya naman binato ni Aux ng unan ang kaibigan. "Teka, ano ba ang talgang nangyari, paano mo ulit nakuha ang memory mo?" Tanong ni Ley na si Colby ang nagsalita. "Well, bago pa makuha nila ang memory ni boss, we talked about this and she commanded me na kahit anong mangyari I need to work inside para malaman ang lahat, it seriously took me two years para makuha ang tiwala nila, I am sorry friend kung parang palagi akong busy, iyon kasi ang wino-work out ko, hindi ko pwede sabihin sa iyo kasi alam

"Sure ka na kay Headnurse Cat 'yan?" Bumaling siya sa'kin, "opo Dok, ito po ang suot niya kanina nang huli kami magkausap." Paliwanag niya. Isa nga rin sa napansin ko sa kanya ang pagiging photographic memory. Madali para sa kanya na makaalala ng mga ganitong detalye. Hindi ako maka relate kasi short term memory ako. Pero hindi naman ito nakahadlang, ang pagiging short term memory ko kasi ay para sa mga hindi gaano kaimportanteng bagay or tao. Na-manage ko naman ito sa iba't ibang paraan ng review techniques at time management.

Parang sirang-plaka na paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko F*** his condition Pagkatapos ko maligo, wala sa wisyo kong inaayos ang gamit ko, isang pang alis at isang pang tulog lang dala ko tutal isang gabi lang naman iyon kaya maliit na bag lang ang dala ko. Habang nag aayos ng sarili ay biglang tumunog ang telepono ko +639**********

FLASHBACK RUBY Ramdam ko ang pamumungay ng mga mata ko ng magising ako. Agad na pumasok sa isip ko si Kheimer. Hinintay niya kaya ako kagabi? Hindi ko na siya nagawang puntahan dahil sa sobrang daming pumapasok sa isip ko. Sobrang sama rin ng pakiramdam ko sa hindi malamang dahilan.

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

Mabilis naman na lumapit sa akin ang mommy niya, “Uhm hija there’s been a problem, let me explain it outside?” Alanganin na sabi ng mommy niya. Sumunod ako sa mommy niya, “He’s having a temporary amnesia, due to the blood loss, hindi nag-pump ng maayos yung blood through his brain that causes the temporary memory loss. He can’t remember the past 3-4 years of his life.” Napalunok ako.

Malaking parte ang gusto kong bumalik. What should I do to gain my memories back?

] Matapos ang ilang sandali, nakatanggap ng sagot si Caroline. Freya: [Ano, ang mga pasyente kasi na nagkaroon ng matinding trauma ay kadalasang kinakalimutan ang gusto nila kalimutan. Ang mga memoryang ito ay nakabaon ng husto sa isip nila at lumalabas lang kapag may nakikita silang partikular na tao o bagay, para maging malinaw ang isip nila.]