Memory Novels & Stories

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.

Kumunot ang noo ko nang makitang hindi nakasara ng maayos ito. Isasara ko na sana pero napatigil ako ang makitang may nakaipit na isang bagay kaya hindi masara. Binuksan ko ang drawer para ayusin ang bagay na yun at isasara ko na sana uli nang mahagip ng mata ko ang isang larawan. Nasisiguro kong si Lennox ang nasa larawan pero di ko maaninag yung isa. Kukunin ko na sana pero biglang may nagbukas ng pinto na syang kinatili ko.

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

"Sure ka na kay Headnurse Cat 'yan?" Bumaling siya sa'kin, "opo Dok, ito po ang suot niya kanina nang huli kami magkausap." Paliwanag niya. Isa nga rin sa napansin ko sa kanya ang pagiging photographic memory. Madali para sa kanya na makaalala ng mga ganitong detalye. Hindi ako maka relate kasi short term memory ako. Pero hindi naman ito nakahadlang, ang pagiging short term memory ko kasi ay para sa mga hindi gaano kaimportanteng bagay or tao. Na-manage ko naman ito sa iba't ibang paraan ng review techniques at time management.

Parang sirang-plaka na paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko F*** his condition Pagkatapos ko maligo, wala sa wisyo kong inaayos ang gamit ko, isang pang alis at isang pang tulog lang dala ko tutal isang gabi lang naman iyon kaya maliit na bag lang ang dala ko. Habang nag aayos ng sarili ay biglang tumunog ang telepono ko +639**********

FLASHBACK RUBY Ramdam ko ang pamumungay ng mga mata ko ng magising ako. Agad na pumasok sa isip ko si Kheimer. Hinintay niya kaya ako kagabi? Hindi ko na siya nagawang puntahan dahil sa sobrang daming pumapasok sa isip ko. Sobrang sama rin ng pakiramdam ko sa hindi malamang dahilan.

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

Mabilis naman na lumapit sa akin ang mommy niya, “Uhm hija there’s been a problem, let me explain it outside?” Alanganin na sabi ng mommy niya. Sumunod ako sa mommy niya, “He’s having a temporary amnesia, due to the blood loss, hindi nag-pump ng maayos yung blood through his brain that causes the temporary memory loss. He can’t remember the past 3-4 years of his life.” Napalunok ako.

] Matapos ang ilang sandali, nakatanggap ng sagot si Caroline. Freya: [Ano, ang mga pasyente kasi na nagkaroon ng matinding trauma ay kadalasang kinakalimutan ang gusto nila kalimutan. Ang mga memoryang ito ay nakabaon ng husto sa isip nila at lumalabas lang kapag may nakikita silang partikular na tao o bagay, para maging malinaw ang isip nila.]

At biglang may pumasok sa isip niya na hindi niya maintindihan kung saan nanggaling. Isang flash. Isang batang siya na nakatingin sa keypad. Nakamasid. Tahimik. Pero malinaw na inuunawa ang bawat pindot. Dr. Reyes (memory): “Watch carefully.” Dr. Reyes (memory): “Patterns are everything.” Dr. Reyes (memory): “You remember better than the others.” Napahinto siya. Elena: “Patterns…” Elena: “I remember patterns…” Elena: “That’s why…”