Memory Mga Nobela at Kwento

Pakiramdam ko napakarami kong iniisip at ang lahat nang yun ay ayaw maalis. Nasa kabilang kwarto lang siya .Kinakabahan ako na ewan .Ayaw niyang mawala sa isipan ko .Ayaw niyang umalis sa buong sistema ko .Ano bang nangyayari sa akin ? Wala sa sarili kong inabot ang cellphone sa gilid ng kama and press the assistant button . "Why can't I forget about her ?" I mumble and wait for the reponse .Umikot ng umikot lang ang loading button hanggang sa may ipinakita na results.

Subalit wala ni isa man sa mga ito ang nakakuha ng atensiyon niya. Umismid si Miranda habang nakatingin sa billboard. “Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makuha kung bakit patay na patay ka sa lalaking iyan. Oo nga at sobrang guwapo, ubod naman ng palikero. That guy's a disgusting manwhore. Then and now.”

Kahit simpleng konsepto lamang ay nagagawa niyang palawakin hanggang maging isang malaking proyekto. Isang araw ay napansin niyang nagtaka ako kung bakit halos bawat salita niya ay pinasusulat niya sa akin. Ngumiti siya. "You know, Shane, I have a condition." Napatingin ako sa kanya. "Condition?" "Stress-related memory problem. Parang short-term memory issue." Natawa pa siya nang bahagya. "Sometimes I say something important today then forget it tomorrow."

Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Bakit gano’n? Bakit sa kabila ng kawalan ng alaala… parang ayokong makita siyang nasasaktan? Tahimik ang silid hanggang sa marinig ko ang malumanay na boses ng doctor. “Mrs. Cutanda, huwag po kayong panghinaan ng loob,” ani niya habang tinitingnan ako. “Normal lang po na selective ang bumabalik na memory sa isang pasyente na kagaya ni Mr. Villaceran. Minsan, pira-piraso muna—tao, pangalan, o emosyon ang una nilang natatandaan.”

Agad akong napatayo. Umangat ang tingin niya sa akin at umayos ng upo, kitang-kita sa mga mata ang pagtataka. “What’s wrong? Is everything oka—” “It’s mom. Ate Vivian’s awake.” “She’s having post-traumatic amnesia due to head injury. It’s just temporary. Depending on the degree of the head injury, it can last between a few minutes to weeks or even months. She’s still recovering, her brain is currently gathering those memories before the accident. Iyon lang ang nakakalimutan niya. I advise to not force her to remember, it will come back naturally, baka mas lalo pang lumala ang injury at maging sanhi pa ito ng pagsakit ng ulo ng pasyente. Please reduce stress and stay well rested hangga’t hind

“Maybe we’re friends before. Who knows?” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. Ramdam niya ang pagpapaligoy-ligoy nito na para bang hindi ito interesadong sagutin ang kanyang mga katanungan. Mas lalo tuloy siyang naguguluhan. “I see,” she replied and sighed. “If you are though, I’m so sorry if I can’t remember you. I am suffering from amnesia and I couldn’t recall anyone from my past. If you are one of them, please let me know.”

I am missing temporary things. Temporary. Everything's temporary. Patikim ng buhay. Siguro normal lang talaga ang pag-hihiwalay. Normal rin lang ang nararamdaman ko dahil hindi ako nakahanda nang mawala siya. I never fell out of love. He did. And it happened in one day. In just one day and it was gone. "Cassandra, I am sorry but your husband suffered from Retrograde Amnesia. He only remembers basically half of his life. To him, he's still a teenager. He told me that he was playing basketball for Ateneo yesterday and asking me ifhe bumped his head during the game. '

At nang makita ko siya— Ngumiti siya. Ngiting hindi ko makakalimutan. Ngiting— Parang kilala niya ako. Mas kilala kaysa sa sarili ko. “Miss me?” Tumigil ang mundo ko. At sa likod ko— Ramdam ko ang pag-igting ng katawan ni Torren. “Don’t move,” bulong niya. Pero huli na. Kasi sa loob ko— May pumutok. Memorya. Katotohanan.

Hindi dahil sumuko siya. Kundi dahil biglang sumakit ang ulo niya. Napahawak siya sa sentido. Muling may dumaan sa isip niya. Isang mesa. Isang laptop. Isang kamay. At isang boses. "Never keep it on the main drive." Nagmulat siya. Huminga nang malalim. "What did you remember?" "Someone told me not to keep something in the main drive." "What's the something?"

Pinikit niya pa ang kanynag mata, umaasa sa kanyang memorya para tumugtog ng piano. Ang ilan sa kanila ay nakatingin sa kanya at wala masyadong naramdaman sa umpisa. Subalit, kaagad sila ay naapektuhan ng mental power ni Alex ay mabagal na gumapang ang mga emosyon sa kanila. Merong naguguluhang kinang sa mata ni Zendaya. Siya ay sobrang nagulat na makita si Alex na tumutugtog ng piano na nakapikit ang kanyang mata ng matagal na panahon at walang kahit anong isang mali. Ito ay dahil sigurado siya na si Alex ay hindi pa kailanman nabasa ng score na ito. Sa madaling sabi, meron siyang mahusay na memorya. Natatandaan niya ang score