Memory Novels & Stories

Subalit wala ni isa man sa mga ito ang nakakuha ng atensiyon niya. Umismid si Miranda habang nakatingin sa billboard. “Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makuha kung bakit patay na patay ka sa lalaking iyan. Oo nga at sobrang guwapo, ubod naman ng palikero. That guy's a disgusting manwhore. Then and now.”

Kahit simpleng konsepto lamang ay nagagawa niyang palawakin hanggang maging isang malaking proyekto. Isang araw ay napansin niyang nagtaka ako kung bakit halos bawat salita niya ay pinasusulat niya sa akin. Ngumiti siya. "You know, Shane, I have a condition." Napatingin ako sa kanya. "Condition?" "Stress-related memory problem. Parang short-term memory issue." Natawa pa siya nang bahagya. "Sometimes I say something important today then forget it tomorrow."

Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Bakit gano’n? Bakit sa kabila ng kawalan ng alaala… parang ayokong makita siyang nasasaktan? Tahimik ang silid hanggang sa marinig ko ang malumanay na boses ng doctor. “Mrs. Cutanda, huwag po kayong panghinaan ng loob,” ani niya habang tinitingnan ako. “Normal lang po na selective ang bumabalik na memory sa isang pasyente na kagaya ni Mr. Villaceran. Minsan, pira-piraso muna—tao, pangalan, o emosyon ang una nilang natatandaan.”

Bahagyang inayos ni Seojun ang rearview mirror para makita nang maayos ang gawing likuran nila. “Speech? Wala na kong lakas… Pakiramdam ko sabaw na sabaw na ang utak ko. Dati nakakagawa ako ng essay at kung ano mang assignments. Kesehodang tagalog pa iyan o English. Ngayon pakiramdam ko para akong computer na mababa ang memory dahil lagi na lang tulala at nagla-lag.” Hinawakan ni Marion ang kaniyang sentido. Ngayon niya na-realize na nakakatuwa lang magsulat tungkol sa mga CEO at kung ano man na konektado sa corporate jobs pero kapag nandoon ka na, doon mo mare-reliaze na kalokohan lang iyon… Sa sobrang busy niya sa trabaho wala na siyang panahon lumandi.

Agad akong napatayo. Umangat ang tingin niya sa akin at umayos ng upo, kitang-kita sa mga mata ang pagtataka. “What’s wrong? Is everything oka—” “It’s mom. Ate Vivian’s awake.” “She’s having post-traumatic amnesia due to head injury. It’s just temporary. Depending on the degree of the head injury, it can last between a few minutes to weeks or even months. She’s still recovering, her brain is currently gathering those memories before the accident. Iyon lang ang nakakalimutan niya. I advise to not force her to remember, it will come back naturally, baka mas lalo pang lumala ang injury at maging sanhi pa ito ng pagsakit ng ulo ng pasyente. Please reduce stress and stay well rested hangga’t hind

“Maybe we’re friends before. Who knows?” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. Ramdam niya ang pagpapaligoy-ligoy nito na para bang hindi ito interesadong sagutin ang kanyang mga katanungan. Mas lalo tuloy siyang naguguluhan. “I see,” she replied and sighed. “If you are though, I’m so sorry if I can’t remember you. I am suffering from amnesia and I couldn’t recall anyone from my past. If you are one of them, please let me know.”

I am missing temporary things. Temporary. Everything's temporary. Patikim ng buhay. Siguro normal lang talaga ang pag-hihiwalay. Normal rin lang ang nararamdaman ko dahil hindi ako nakahanda nang mawala siya. I never fell out of love. He did. And it happened in one day. In just one day and it was gone. "Cassandra, I am sorry but your husband suffered from Retrograde Amnesia. He only remembers basically half of his life. To him, he's still a teenager. He told me that he was playing basketball for Ateneo yesterday and asking me ifhe bumped his head during the game. '

"Pero doc, ba't siya nagkaro'n nang amnesia?" "A head injury, nabagok ang ulo niya maybe sa lakas nang impact nang aksidenteng nangyari sa kanya, which may lead to decreased attention and inaccurate perception, anterograde memory is frequently the last function to return after the recovery from a loss of consciousness," ani ng doktora. "May paraan ba para magamot ang sinasabi ninyong amnesia?" muli'y tanong ni Hercules sa doktora.

Tumango-tango naman ang doktora. "Sa kaso mo, mas malapit ito sa isang form of Dissociative Amnesia o trauma-related memory loss. Minsan, kapag may matinding traumatic event, maaaring hindi ma-access ng utak ang partikular na memorya o tao na konektado sa trauma. Hindi ibig sabihin na nawala ang memorya. Nandoon pa rin ito, pero hindi ito basta-basta ma-retrieve ng conscious mind."