Mercenary In Tagalog Novels & Stories

"his mother left us, years ago. that's why he's longing for his mother's love." "eh bakit ako? fyi navi-" naputol ang pag sasalita ko dahil biglang sumingit itong lalakeng to, walang respeto!! "i said it's navier, my name is navier" "EDI NAVIER fyi bata pa lang ako at sa ganda kong to?? muka ba akong nanay na ha??"

(I don’t care who saw my mafia side, bro, I’m mad because even my parents got dragged into this. Namalayan ko na lang ang mandarin language ang ginagamit kong kapag nagsasalita minsan ganito kaming dalawa kung gusto namin na kaunti lang nakaka-intindi ng pinag-uusapan naming dalawa. Kapag may mga kapwa kong chinese ang kasama ko sa isang lugar korean, tagalog at english ang gamit ko dahil maiintindihan nila ang sinasabi ko. "Ni dasuan zenme ban?" tanong niya bigla pumikit ako habang nagsasalita sa hangin.

Hindi ako inimikan ni Nanay, sa halip ay nagbigay pa siya ng ekspresyon sa mukha niya kung ano ko ito. "I was her employer," sabi naman ni sir Fiandro. "P-Pasensya na po kayo pero hindi po ako nakakaintindi ng wikang ingles," sabi naman ni Nanay. "Ang sabi po niya, siya po ang dating amo ni ate Mercedes," singit ni Mae na matalino sa ganitong lenggwahe. "Ikaw? Ikaw yung—"

That bullshit CEO, I hate him. Tinalikuran ko na siya. Ayaw ko ng makarinig pa ulit sa sasabihin niya. Mas masasaktan lang ako pag hinayaan ko. Pagdating ko sa condo, wala akong ginawa kundi umiyak. Hindi ako pagod. At maslalong hindi ako napagod maghintay kung kailan. Dahil never akong mapapagod sa taong mahal ko. Endri is my everything but… Lolo is my everything too.

Napayakap ako sa sarili ko, natatakot sa mga posibleng mangyari. Ang digmaan ay siyang pinakamalala na mangyayari sa isang bansa. War is lethal than a plague. Sa taong tulad ko na ngayon pa lang nakaranas ng isang digmaan sa pagitan ng mga imortal at mga demons, sobrang napakahirap nito pra sa akin. Sabihin na natin na may karanasan na nga ako sa mga tulad nito, ngunit walang sino man ang naghahangad na maranasan ang isang digmaan. Walang bansa ay may gusto ng digmaan. Napalingon na lamang kami ni Stefano sa pintuan dahil bumukas iyon at nakita namin ang isang sentinel na duguan at hawak hawak nito ang espada.

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

lito kong sabi. "Mauna ka. Lead me the way." ani Fiandro. Ang seryoso niya. Di kaya sa sinabi nong matanda kaya biglang umiba ang mood niya? Pwede namang di paniwalaan iyon. Di lahat ng hula ay totoo, minsan gabay o paalala lang satin. Ngunit hindi ibig sabihin eh aasa ka nalang doon dahil ikaw mismo ang gagawa ng kapalaran mo.

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

Hindi siya nakontento sa paglalasing lang kaya ibinato niya ang bote sa nakatayo lamang na kanang kamay niya. "Ang boyfriend ni Jade, bakit hindi n'yo siya pigain? Ang mga magulang niya, bakit hindi n'yo puntahan? Damn it! You are all stupid!" patuloy na sermon ng binata kay Mer. "Boss, maraming mga armado sa bundok ng Quezon. Hindi natin sila pwedeng makasagupa dahil costumers natin sila sa mga inaanggat nating mga baril. Ang anak naman ng mayor ay hindi natin pwedeng basta galawin," nakayukong paliwanag ni Mer.

"Ayoko sanang magsalita pero masakit eh! Oo alam ko matalas ang dila ko kung magsalita. Hindi ko mapigalan ang umiyak! And as you can see, my tears keeps falling down to my face! Pero isipin mo sa ilang buwan nating pagsasama itinuring na kitang kapatid higit pa roon! Sige nga sabihin mo sa akin kung kasalanan ko if I have that sharp mouth. Analyze what I'd told you if that's too much for you.!Tell me! Tell me." Meljhorie shouted to Tristan as she is crying unstoppable. Umiyak din nang umiyak ang binata dahil ayaw niyang umalis na may samaan sila ng loob pero hindi kailangan din niyang harapin muna ang naiwan niya dati sa Baguio.