Message For Dead Person Novels & Stories

Kasabay nun ang isang mensahe na natanggap ko mula sa isang unregistered number. Unknown number: I want you to meet someone. Are you free tomorrow?

Hindi rin naman siya sinabihan nang kapatid niya na patay na ito noong nasa ibang bansa pa siya. "Is he really dead kuya? b-but he texted me two days ago? h-how come?" Napa hilamos nang mukha si Edmond. Hindi alam kong ano ang sasabihin pero nalilito na ang utak niya kakaisip. Alam niyang patay na ang pinsan nila pero pagka basa niya sa ipinakitang mensahe ni Stephanie. Nagulo bigla ang utak niya. Impossible namang buhay siya. He saw him dead, ibinurol pa nga nila siya.

Ang unang hakbang ay naging maganda at puno ng kilig, ngunit ang anino ng nakaraan ay muling sumulpot sa anyo ng mga tsismis at maling akala. Ngunit sa kabila ng lahat, hawak niya ang kanyang telepono at binasa ang huling mensahe ni Alejandro: “Ang pagmamahal natin ay hindi dapat matakot sa salita ng iba. Magkasama tayo, at kasama natin ang katotohanan.”

Naghanap pa rin ako nang naghanap dahil sobrang desperado akong makahanap ng impormasyon tungkol sa kanila ngunit habang naghahanap ako ay biglang tumunog 'yung cellphone ko. Agad kong kinuha 'yung cellphone ko sa bulsa ko at binuksan ito. Galing sa isang unknown number 'yung message. Sino ito??? Dahil sa pagtataka at gulat ay mabilis ko binuksan 'yung message at binasa ito nang mabilis ' Magkita tayong dalawa sa location na ito. Makikita mo at malalaman kung sino ang totoong pumatay sa mga mahal mo sa buhay. '

Agad niya itong binuksan at napangiti siya sa nabasa. "Good morning, Myles," bati nito with smile emoji pa sa dulo. Kinilig naman siyang bigla sa simple 'good morning' lang nito. Parang bumalik siya sa pagka-teenager niya. Lol. Kanina pa palang 6am ng umaga itong mensahe. Sunod ay niyang nabasa ay ang chat nitong 'are you busy?' With sad emoji sa dulo. Natawa tuloy siya dahil mukhang nakikita niya ang mukha nitong naka-sad.

Ngayon pa lang gusto na niyang umiyak sakaling totoo nga ang hinala niya. “Hello,” sagot niya. Naramdaman niyang biglang natigilan ang kabilang linya ng marinig ang boses niya. Mabilis siyang nagpadala ng mensahe sa IT Department upang e-close ang Voice Alert Activation System ng Kuya niya. Alam niyang delikado ang buhay nito, at hindi pa niya alam kung saan ito ngayon. Kaya walang dapat nakakaalam na buhay pa ito.

Biglang may pumasok na notification sa cellphone ko. Unknown number. Binuksan ko iyon At nang mabasa ko ang message, nanlamig ang dugo ko. "You're too late, Steve." Tinitigan ko ang screen. Then another message appeared. "Just like you were the night her father died." Huminto ang paghinga ko. No one was supposed to know that. No one. Maya-maya, dumating ang final message. "This time, you won't get a second chance to save her."

“The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.” She followed hesitantly — or rather, was dragged by him. Each echo of boots on metal grated against her nerves. She caught glimpses: boxes stamped with foreign markings, the glint of gun barrels, the faint clatter of cash. One man approached, nervous but respectful. “Boss. Shipment’s late. The Russians held the last container.” Hades didn’t even blink. “Call them. Tell them if they’re not here in fifteen minutes, I’ll sink their next one.”

“Pa-shower din, ah! May shower ka rito, right?” “Then, double time!” sigaw nito pabalik. *** Sa daan pauwi ay nakatulog uli si Aly. Nang magmulat siya ay nasa parking na sila ng condo. “Wake up. We’re here,” anunsyo ni Noonie. Humikab siya at nag-inat. “What do I tell Ram?” baling niya sa kasama. “Tell him your car broke down on the way home from work. You got sick and you can’t call because you lost your phone.”

Humarap muna ako rito upang magpaalam. " Thank you sa paghatid kuya. Ingat sa pagmamaneho " pasasalamat ko sa kanya. " I will love. You take care also. Don't forget what I said. " saad pa niya. " Of course kuya. Sige na baka ma late ka pa. Take care " saad ko bago humalik sa pisnge niya at lumabas ng sasakyan.