Mga Patak Ng Luha Novels & Stories

madamdaming wika ng isa pang babae Nakita ko ang pag patak ng luha ng lalaki at ang pag luhod nito. "Patawad, humihingi ako ng tawad! Hi-hindi ko alam kanino ako lalapit wala akong mahingian ng tulong. Mga Ma'am patawad po humihingi po ako ng tawad!" umiiyak nitong paghingi ng tawad. Doon pumasok ang mga kasama ko at alam kong narinig nila ang lahat. Pinunasan ko ang pumatak kong luha sa kaliwang mata ko.

Bakit? Kasabay ng pagpatak ng luha niya ay ang pagpatak ng ulan sa mukha niya. Pati ang kalangitan ay nakikiisa sa nararamdaman niya. Handa siyang talikuran ang lahat-lahat para rito. Lahat ng meron siya, lahat ng mamanahin niya, lahat ng pwede niyang tanggapin mula sa pamilya niya makasama lang ito kaya bakit?

Nagsimulang gumaralgal ang boses niya. Isang patak. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa naging sunod-sunod na ang pagpatak ng mga luha sa mga mata ni Audric. Pinunasan niya ito pero tulad ng ulan sa langit, mahirap pigilin. Hinayaan na lamang ito ni Audric na kumawala hanggang sa naramdaman niya ang isang malamig na hangin na yumakap sa kaniya.

Si Brandt! Kaagad nangilid ang luha ni Trixxie at nagpapaligsahan na pumatak ang mga luha niya sa kanyang pisngi. Nanlabo ang kanyang paningin dahil natakpan ng kanyang umaagos na luha ang kanyang balintataw. Gusto niya itong lapitan at yakapin ng mahigpit. Kahit halos manginig ang kanyang tuhod sa matinding emosyon ay pinagsikapan niyang humakbang.

Nanlalabo ang mga matang tinuon ko ang tingin sa unahan. Hindi ko na rin napigilan ang pagpatak ng mga luha habang kagat-kagat ng mariin ang aking mga labi. Pumikit ako dahil sa mga luhang kanina pa bumabagsak kasama ng ilang patak ng dugo na humihilam sa aking mga mata habang sinusuong ang matalahib na gubat Hanggang sa makarinig ako ng mabibigat na yabag na palapit sa akin. Hindi na ako nag-aksaya ng oras at pilit na tinatagan ang mga binti upang makahakbang.

“Nandito na ako. At kahit anong mangyari, hindi ko na hahayaang mawala ka ulit.” Natahimik si Aurora, pero sa kanyang mga mata, may kumikislap na luha. Hindi ito luha ng lungkot, kundi ng ginhawa—ang uri ng luha na bumabagsak kapag sa wakas ay natagpuan mo na ang kapayapaan na matagal mong hinanap.

Pero ngayon, bakit tila natatakot na ako? Kusang pumatak ang mga luha ko sa mata. Niyakap ko ang aking mga tuhod saka ipinatong ang baba ko sa ibabaw nito. Napako ang tingin ko sa isang malaking patak ng tubig sa aking braso. Ang isang patak ay nasundan pa ng maraming patak. Hanggang sa tuluyan ng bumuhos ang malakas na ulan. Nanatili lang ako sa pwesto ko at hinayaan na mabasa ako ng ulan.

May halong tuwa, paghihirap, awa, pagsisisi, at pag-asa… Lahat ng damdaming iyon ay nauwi sa wagas na pagmamahal. Hindi namalayang tumutulo na pala ang kanyang mga luha. Tumingala siya paitaas upang pigilan ang pagpatak ng luha, ngunit lalo lamang uminit ang kanyang mga mata. Ipinikit niya ito, at tuluyang dumaloy ang luha mula sa gilid ng kanyang mga mata.

Ramdam niya ang bawat patak ng tubig na tila ba ito'y mga luha na hindi niya kayang ipakita. Matapos ang ilang sandali, tinapos na rin niya ang pagligo. Tiningnan niya ang sarili sa salamin, bakas sa kanyang mukha ang pagkapagod at pighati. Maga ang mga mata niya at tila ba may bola sa ilalim nito. Ngumiti siya at tinapik sa mga pisngi.

pagpapatuloy pa na wika nito. Napakurap-kurap naman si Laura ng mga mata para pigilan ang luhang gustong pumatak sa mga mata niya pero kahit na anong gawin niya ay hindi pa din niya napigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga mata. Agad namab niya iyong pinunasan sa mga mata niya. Napansin nga din niya ang pamamasa sa mga mata nito ng sandaling iyon.