Novel & Cerita Mga Patak Ng Luha

Bago pa man bumagsak ang mga luha niya sa harapan ng matanda ay nakayuko na siya. Isa, dalawa, tatlo... apat. Binilang niya ang mga butil ng luha na bumagsak sa makintab na sahig ng mansion. Inalis niya ang kaniyang kanang kamay mula sa likuran niya at ginamit niya ang gilid ng hintuturo niya upang alisin ang kaniyang luha.

Pagtalikod pa lamang niya ay nag-unahan na ring pumatak ang luha niya. Napakasakit. Hinayaan niyang tumulo ang luha ng pagpapaubaya at pagpapalaya.

At habang nakaupo ako, ang tubig na nagmumula sa shower ay nagmistulang ulan dahil malakas na tumatama ito sa balat ko ang bawat patak. Hinayaan kong malakas ang pagbagsak ng tubig mula sa shower. Hinayaan kong malakas ang pagbagsak nito dahil gusto ko ang sakit ng bawat patak nito. Dahil kahit sa patak man lang ng tubig, maging manhid ako. Maging manhid ako sa ginawa sa akin ni Locke!

Tears "Fiel, let me explain…" Dire-diretso akong humakbang Palayo at halos maging takbo ang bawat yapak ko. Mariin kong pinalis ang patuloy na tumatakas na luha sa mga mata habang nagsasalita siya. May kailangan pa ba siyang ipaliwanag? Kita-kita ng dalawa kong mata ang lahat. Saksi ang ako kung paanong magkalapat ang labi nila.

Makakatanggap ka ng 3 milyong dolyar at tatlong alipin na sira ang isipan. Agad na tumahimik ang tatlo. Pinunasan nila ang mga luha nila at tumingin sa likod ko. Nakayuko ang mga ulo, sunud-sunuran ang mga katawan. Ito ay kakaibang nakakaaliw. Ang mga manonood ay naghandog ng kanilang hindi mapakali na pagbati, nalulugod na hindi sila. Ang ilan ay tumingin sa kanilang mga asawa, bumubulong, "Maswerte ka na hindi ako..."

Paano nito nagawa 'yun sa sariling kadugo, sa sariling pamangkin. Napatakip siya ng bibig. Nag-angat si Marlon ng tingin kaya kitang-kita nila ang luha namalisbis mula sa mga mata nito pababa sa pisngi. Halo-halong emosyon ang makikita sa mga mata nitong hilam ng luha.

Namuo ang aking luha, nanlamig ang aking palad at pinagpawisan ako ng malamig dahil sa dugong aking nakikita. 'Huling nakita ko ang dugo noong nasa Acranum ako at ngayong nasa mundo ako ng mga tao ay para akong naninibago gayong iisa lang naman ang kulay nito, pula' "S-Sa-lam-at" putol putol nitong sabi kasabay ng sunod-sunid na pag-ubo. Tumulo ang aking luha dahil sa pagtalsik ng kaniyang dugo mula sa bibig dahil sa pag-ubo.

Ang sakit-sakit. Napatingala ako sa kisame para pigilan ang patuloy na pagpatak ng mga luha ko. Ngunit mas lalo akong napahagulhol. Mas lalong naging hilam ng luha ang mga mata ko. Nanlabo ang paningin ko dahil sa rumaragasang mga luha. "Gusto ko lang naman ng pagmamahal. Gusto ko lang naman maging akin ang lalakeng mahal ko. Gusto ko lang maging masaya..."

Pagbasa ko sa mga nabuong salita. Nagsimulang gumalaw ang pendat at hinatak nito ang aking kamay hanggang sa mapunta sa taas ng tubig, maya-maya lamang ay may lumabas na tubig dito. Ngunit hindi nababawasan ang tubig na nasa loob ng pendant, tila ba hawak ko ang dagat ang walang katapusang tubig. Isang patak. Dalawang patak. Tatlo… ang pangatlong patak ang may pinakamaliwanag na putak at ang pinahuli rin.

Hindi ko napansin na unti-unti nang lumuluha ang aking mga mata, ang bawat patak ay tila kumakatawan sa mga pighati at kalungkutan na matagal ko nang iniinda. Sa ilalim ng araw na unti-unting naglalaho sa kanluran, nararamdaman ko ang bigat ng aking mga pasanin, ngunit sa sandaling iyon, tila ba biglang nawala ang lahat ng sakit at lungkot. Ang paglapit sa kalikasan, sa alon ng ilog, ay tila nagbigay sa akin ng bagong pananaw sa buhay. Sa bawat hagod ng hangin at halik ng tubig sa aking mga paa, tila ba iniwan na nila ang kanilang mga himutok at bawat patak ng luha ay tila ba pagpapalaya mula sa mga tanong na nagugulumihanan sa aking isipan.