Mga Patak Ng Luha นิยาย & เรื่องราว

Ang mga afterimages ng lalaking nasa harapan niya ay tila nagsasapawan; na lahat ay nagsusuot ng mga pagpapahayag ng kawalang-interes. Nagsimulang tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi habang nakatitig sa mukha nito. Ang mga patak ng kanyang luha ay bumagsak tulad ng mga patak ng ulan sa kanyang dibdib ...

Iniharang pa nito ang palad sa patak ng ulan habang wala siyang kibo at hinayaang pumatak sa kaniya ang ulan na animo'y nakikidalamhati sa sakit na nararamdaman niya ngayon. Kasunod ng pagpatak ng ulan, nakiayon doon ang luha sa mga mata niya. Sunod-sunod iyong pumatak kasabay ng tubig ulan sa pisngi niya kaya hindi mahahalatang umiiyak siya.

Walang kahinahunang mariin nitong pinagalaw ang mga labi nito sa kanya, kasabay ng manaka-nakang pagkagat nito roon. Umalpas ang dalawang butil ng luha sa kanyang mga mata nang panggigilan pa nito nang husto ang kanyang mga labi. Pakiwari niya ay namamaga na ang mga iyon at nalalasahan na rin niya ang sariwang dugo na nagmumula roon.

Muli siyang sumabog sa hikbi, ang bawat patak ng luha ay tila sumisigaw ng sakit, pangungulila, at takot na hindi pa siya handa pero kailangan niyang maging matatag para sa buhay na nasa loob niya. Ramdam niya ang bawat panginginig ng katawan niya, at bawat hininga ay tila may kasamang bigat na hindi niya maalis. Ang mga kasabay ng kanyang luha, naramdaman niya ang halo ng pagsisisi, galit sa sarili, at takot sa hinaharap.

SUNOD-SUNOD ang patak ng luha. Bawat taghoy ay sinasabayan nang bawat patak ng ulan. Madilim na at malungkot. Kaliwa't-kanan ang nakapayong dahil sa matinding buhos ng ulan. "Stella!" hiyaw ni Tita Mayet. Katulad nila ako man ay umiiyak din. Naghihinagpis sa pagkawala ni Mama. Naroon lang ako sa tabi. Yakap ni Papa habang tahimik din itong lumuluha.

kapagdakay tanong niya. Nakayuko ako ngunit ang mga luha ko ay nag uunahan parin sa pagtulo mula sa aking mga mata, pesteng mga luha bakit ba kung makabuhos akala mo wala ng bukas.. kainis.! Umiling ako., nag angat ng tingin.

Kusa talaga na bumabagsak ang luha niya sa mata. Napahinga siya ng malalim. Pinupunasan niya ang bawat luha na pumapatak at lumalandas sa kanyang mukha. Lalaine sniffed as the liquid dripped down her nose as she silently sobbed and cried.

Mahinang paumanhin ko na pilit pina-normal ang boses habang patuloy sa pagtulo ang luha ko. Napahinga ito ng malalim na pumisil sa baba kong iniangat ang mukha ko dito. Napalabi akong nakahinga ng maluwag na makitang nakangiti na ito kahit nangingilid na rin ang luha. Napahawak ako sa kamay nitong nakahaplos sa pisngi kong marahang pinapahid ang luha ko gamit ang hinlalaki. "Nasaan ang ama niyan?"

Napatulala ako. Siya ay ganap na basang-basa, ang mga tumutulo na patak ng tubig ay bumubuo ng puddle sa paligid ng kanyang mga paa. Gulo-gulo ang buhok niya at duguan ang mga mata. Pagod ang ekspresyon niya. Mukha siyang wasak.

Marahil ay nakita ang pamumula ng kaniyang pisngi sa sobrang inis at luhang namuo sa kaniyang mga mata— Wait, what? Luha? Doon lang din niya napansing nanlalabo na pala ang kaniyang mga mata sanhi ng mga namuong luha. Mga luhang sa pagkurap niya’y nagsibagsakan na. Nagtaka siya. Why was she over-emotional this time? At bakit hindi lang inis ang naramdaman niya sa mga sandaling iyon? What was that? Hindi galit.