Mga Wika Mga Nobela at Kwento

Wika nito "Ok ikaw nagsabi. Wika ko pagkatapos ay sumakay na kami at tinahak ang daan pauwi. Pagdating sa bahay kumain muna kami ng pananghalian pagkatapos ay nag kwentuhan kami samantalang si Felipe at Kian ayon may sarili silang mga mundo. Kung sabagay ngayon lang din naman sila nagkita. After kumain nag kaniya kaniya I'm about to go to my room nang marinig ko si Mommy na may kausap. "Sige Mare aasahan ko ang dating niyo" wika nito pagkatapos ay binaba na ang telephono.

ALIPIN C32 ANTHONY POV “Are you ready Son?” Narinig kong wika ni Mommy kaya lumapit ako sa pinto at binuksan ito. “Yes Mom,” Wika ko sa kanya. “Let’s go Love!” Ngiting wika ni Abegail habang papalapit ito sa amin.

wika niya "Mrs. Constantino, bakit po ba ako nawala?" tanong ko "Vienna, don't be so formal. Just call us, Mom and Dad." wika ni Mr. Constantino este Dad Hindi ako sanay na tawagin sila ng ganun dahil nga kakakilala pa lang namin. Huminga siya nang malalim, kinukuha ang lakas sa bawat salitang bibitawan niya.

Muling wika ni Mica, habang dinuro si Rose, kaya hinawakan niya ang daliri nito at akmang babaliin sana. "Wala kang karapatan na duruin ang Mommy ko." Madiin na wika ni Zena, habang gulat na napatingin sa kanya si Rose, at unti-unti na binitawan ang braso niya.

mahaba kong wika. "Well, I think mukhang mapagkakatiwalaan naman ang iyung kaibigan at may isang salita. Much better kung magfocus na lang tayo sa paparating nating kasal at huwag ng magpaka-stress pa sa ibang bagay." nakangiti nitong wika sa akin. Tumango naman ako.

masayang wika ko rito nginitian lang ako nito Simula nuon lagi akong pumupunta sa malaking bahay nila para makipag kwentuhan sakanya tapos lagi ko ding kinakausap si Little Dixie kahit hindi naman niya Ako sinasagot "Hala monster!" gulat na bulalas ko ng maramdaman may sumipa sa kamay ko narinig ko ang tawa ni Tita "Tita Naramdaman mo po yun?Hala baka po kainin nung monsters si Little Dixie." puno ng pag aalalang wika ko rito "Ano ka ba Kylian si Little Dixie yun siguro dahil lagi niyang naririnig ang boses mo." natatawang wika nito

wika nito "Naku Best wala talaga.. Tsaka wala naman akong dapat na ililihim noh...lagi kaya tayo magkasama kaya imposibleng may mga bagay pa na dapat kong ilihim sa iyo, sa talas ba naman ng radar mo imposible na may makakalusot na tsika sa iyo. !" Nakangiti kong wika dito. Patuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating malapit sa mansion

BYEONGYUN’S POV “Ayon sa tala ng United Nations Educational Scientific, and Cultural Organization o UNESCO, 2 268 wika ng daigdig ang maaaring maglaho na sa hinaharap kung hindi magkakaroon ng konkretong pagpaplano at aksiyon sa pagsagip dito,” usal ni Deborah habang hawak ang isang yellow paper na pinagsusulatan niya ng draft ng kaniyang essay para bukas.

“Ibig niyo pong sabihin… waitress lang ba talaga ito? O… may iba pa?” Tumawa ng mahina si Rodel. “Waitress? Pwede. Pero kung gusto mong kumita nang mabilis, isang gabi lang makikipagtalik ka sa mga customer. Iba-iba sila, depende kung sino ang magbabayad.” Nanlaki ang mata ni Laura, parang nabasag ang hangin sa paligid niya. “Ano po? Hindi… hindi ko kaya ‘yon…” bulong niya, nanginginig.

wika ni Mang Sebastian. Napakamot sa ulo si Marcus at namroblema sa pag-iisip kung saan sila kukuha ng sandata. Nang lingunin niya si Calista ay napansin niyang kampante lang ito. "Hindi na natin problema ang mga sandata. I think we already have enough weapons for this battle," kampanteng wika ni Calista. Sa simula pa lang ay hindi niya na pinoproblema ang mga sandata. Bukod sa dati nilang bahay sa Duncan Mills, mayroon silang bahay bakasyunan kung saan marami ring nakatagong armas ang kaniyang Papa Simeon.