Novel & Cerita Ano Ang Wikang Kolokyal

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

“Ano nga ba niya ako? Hmm. Maybe her ‘knight in shining armor’? Am I right, Imouto?” Napabaling ulit ako sa kaniya, hindi makapaniwala. His lips twisted as he wiggled his brows. Imouto? Ano nga bang ibig sabihin noon? Japanese nga pala siya. Baka language nila iyon? Hindi ko alam. Wala naman akong ibang alam na language bukod sa English, Tagalog at Bicol.

Nang makita ng guro kung gaano sila kabait, hindi niya maiwasang mainggit, "Bukod sa Mandarin, Tagalog at English, parang marunong silang magsalita ng wikang French. Minsan, narinig ko silang nag-uusap, ayon sa narinig ko ay marami silang alam na iba pang lenggwahe.” "Ah, oo, bukod sa mga sinabi ko ay marami pa silang alam na lenggwahe. Natutunan nila ‘yon sa mga iba’t ibang lahi ng tao na nakakasalamuha namin sa ibang bansa. Madali nilang natututunan ang mga bagay na katulad ng pag alam sa mga salita o lenggwahe ng iba.” Komento ni Rhian, bago niya hinaplos ang mga ulo ng kanyang anak.”

paano ka pala natuto kung paano magsalita ng Tagalog at English kung galing ka sa Ancient Egypt? Ngumiti ako ng tipid. ''Una, ikaw lang ang nakakakita sa akin. Secondly, bilang isang multo, kasama na sa mga kaya kong gawin ang pagsasalita ng ibang lengguwahe sa modernong panahon, depende sa bansa at lugar ako mapunta.'' Sa sinabi ko ay dahan-dahang nanlaki ang mga mata n'ya as he blurted the words, ''Multo ka?!''

“You should speak English more often. Your accent sounds good… mukha kang mayaman.” Ilang beses akong napakurap at saka lamang napagtanto ang ibig niyang sabihin. Ah. Masama na bang mag-english? Napalabi ako at saka ay muling nagkibit-balikat. Sabagay. Maweweirduhan nga naman siya kung ‘yong nagtitinda ng tuyo saka yaya ng anak niya ay nagsasalita ng english. “May College degree naman ako. Kaya kong magsalita ng english kahit papaano,” sambit ko at medyo naoffend.

Direkta niyang kinuha ang mikropono at nagsimulang magsalita ng isang fluent English ng diretso at malinaw. Sa unang ilang pangungusap pa lang niya, biglang tumahimik ang buong ballroom. Hindi alam ng taong gustong ipahiya siya na Finance major si Yumi. Sa university, ang kursong iyon ay nangangailangan ng malakas na communication skills. Hindi lang siya fluent sa English, sanay din siya sa impromptu speaking. Noong college, palagi siyang nananalo sa impromptu English speech competitions, karamihan tungkol sa business analysis. Kaya kahit walang script, kaya niyang magsalita nang dire-diretso.

“She’s already awake, moron. Lumabas ka kaya muna baka nababahuan lang sayo.” “Sakit mo naman magsalita, Arjie. Parang hindi tropa ah.” “Hindi naman talaga. Spare me to your tropa thing shitness, ang cheap ng language-” “Grabe ka naman talaga, Arjie! Parang wala kang pagmamahal sa sarili mong wika ah.” “That’s colloquial-” “Still! Filipino word pa rin ‘yon!” “Tsss…” “Will you two please stop arguing and Jos, refrain yourself from making so much noise. Or better yet, lumabas ka nalang muna-”

gulat na gulat na lingos ni Ellie Nakatitig lang sa kanya si Nathan habang lumalapit, naka white na sando eto at pajama na tila kakapasok lang mula sa veranda. “Kahapon tinawag mo akong Palaka, Ngayon Kabayo” mapang-asar na wika nito Umurong ng umurong si Ellie hanggang wala na syang maurungan kundi malamig na pader. Kinulong sya ni Nathan sa pagitan ng dalawa ng braso habang nakatukod sa pader “S-senyorito kase nagpapadala ng Wine si Senyorito Daniel” kinakabahang wika nya.

"Naku, iba na talaga ang mga kabataan ngayon! Dati-rati sa bukid lang tayo nagkakahabulan, ngayon Inglesan na ang labanan!" "That's okay, Lolo... You can talk in Tagalog, because I understand you," mahinhing wika ni Kimmy habang maingat na hinahawakan ang kamay ni Tatay sa ibabaw ng mesa. "My mom taught me how to speak Tagalog every night."

Kasunod noon ay mahihinang bulong. Pabulong. Palihim. At pamilyar. Ngunit ang mga salitang naririnig niya ay tila nasa ibang wika—parang dayalekto ng isang lalawigan na hindi niya mawari kung saan nagmula. Napakunot ang noo niya kahit nananatiling nakapikit. Gusto niyang dumilat. Gusto niyang magsalita. Pero parang may humihila sa kanya pabalik sa kadiliman.