Mi Vida Meaning Novels & Stories

Ang tanging tumatakbo lamang sa isip ko habang ginegewang ang aking mga baywang sa harap nang mga lalaking eto na hayok na hayok sa kababaihan, ay sikmura ko, baon ko at pangarap ko para sa sarili ko at sa mga kapatid ko. Ito ang realidad nang mundo, dahil sa kahirapan at kagustuhan nang magandang buhay para sa taong mga mahal mo ay kakayanin mong gawin ang isang bagay na ni minsan ay hindi mo pinangarap gawin. Ika nga nila, ang madaling pera ay nangagaling sa masamang paraan. At ito ang buhay ko. Ako si Gianna Camia Lopez, Mia ang tawag sa akin nang pamilya at kaibigan ko. Pero taliwas sa aking palayaw sa labas, Mina ang tawag nila sa akin dito sa loob.

"Naisip mo na ba kung paano mo gustong mabuhay in the future?" Napakurap si Mia, hindi agad maintindihan ang ibig sabihin ng lalaki.. "Anong ibig mong sabihin?" "Unti-unti nang gumagaling ang binti ko, at sa tingin ko, hindi magtatagal ay makakalakad na rin ako gaya mo. Kapag nangyari yun ay hindi ka na kailangan manatili dito araw-araw. Hindi mo ba ako kailangan na alagaan. Mawawala ang sarili mong mundo kapag ang gagawin mo ay ang alagaan ako palagi..”

sabi nito. Natawa na lang siya ng napakalamig. Ano nga ba ang inaasahan niya rito? Ngayon niya napatunayan na kung ano ang puno ay siya rin ang bunga walang pinagkaiba, parehas na parehas. Napakalupit at napakawalang puso. Paano nila naatim na sabihin iyon sa kaniya? Bakit, ganun lang ba ang buhay ng anak niya? Wala lang para sa mga ito ang buhay ni Mia? Ganun ba ang ibig nilang sabihin?

Misha said sincerely. “I do not have my own family. I was left in the street for almost half of my life, alone. Mahirap, sobrang hirap na sa batang edad ay nag iisa ka lang. Walang masasandalan at mahihingian ng tulong.” Misha smiled na parang wala lang sa kaniya ang pinagdaanan.

Kumbinsihin ang isa't isa na tama ang kanilang pinili sa pagkakataong ito. Para kay Xander, si Mia na ang mundo niya. Kanyang buhay. Nawala ang isang bahagi ng kanyang kaluluwa. Hindi man lang makatulog ng mahimbing o magkaroon ng gana ang lalaki kung hindi niya narinig ang boses ni Mia sa personal o sa telepono. Tambak na ang trabaho ni Xander kamakailan kaya bihira na silang magkita.

dagdag pa niya. Bahagya naman akong natawa kaya panandaliang nawala ang kaba sa dibdib ko at napalitan ng saya. “Ma naman eh, binibiro n’yo pa talaga ako,” ani ko. Mahina namang tumawa si Mama. “Alam na alam ko ang pakiramdam na ’yan, anak. Once in a lifetime.” emosyonal na wika ni Mama.

Hindi naman ako sumagot at tumitig lang sa kaniya. “Ate ayos lang po ‘yan, lagi po kaming andito para damayan ka. Hindi ka po namin iiwan katulad no’ng King at no’ng Queen. Ate, Fight fight lang! malalagpasan mo rin yan katulad namin, nag fight fight lang kami sa buhay kaya ngayon masaya na kami.” Napangiti naman ako sa sinabi ni Mica sa akin. She’s right, I just need to fight for me to live happily.

But because of his fierceness, ay hindi napapansin. Since when ba ako masyadong caring sa problema at inaalala ng iba? Ang jema lang. Hindi naman ako ganito dati. "Mia told me what happened to the both of you, hindi ka raw naniwala." Medyo na surprise ako dahil marunong pala siyang mag tagalog. Mas mainam na rin na marunong siya, nakakabanas mag english, sakit sa ilong. "Gusto ko mang paniwalaan, pero imposible na nangyari sa totoong buhay 'yon." Makahulogan kong rason.

tanong niya sa wakas, pilit binabasag ang katahimikan. Umiling si Mia. “Hindi po, ngayon lang ako nakatira sa siyudad, at hindi ko alam kung magtatagal ba ako o hindi.” “Bakit naman?” “Hindi ko alam kung para sa akin ba talaga ang lugar na ‘to…” sagot ni Mia habang nilalaro ang kutsara sa loob ng baso ng parfait. “Masyadong mabilis... masyadong maingay... parang lahat laging nagmamadali. Wala kang oras para huminga.”

Naiiyak ang tiyahin ko sa nadatnan niya rito. “Well, nabuhay naman siya rito. Pinakain ko, ayan, tumagal naman ang buhay niya rito, kaya anong sinisigaw-sigaw mo diyan, ale?!” mataray na wika sa kaniya ni Madam Imelda. Maldita rin talaga.