Mindanao Literature นิยาย & เรื่องราว

Lahat nakaayos, walang alikabok—tiyak may housekeeper na dumarating pero wala ngayong staff sa paligid, per Killian’s strict privacy rule. Pumasok ako sa isang maliit na library—floor-to-ceiling shelves na puno ng leather-bound classics, modern economics references, at ilang Filipino poetry collections na kasing-precious ng first editions. Amoy lusaw na kandila at tuyong papel. Hinaplos ko ang spine ng “Mga Ibong Mandaragit” at napangiti. Hindi ko akalaing magbabasa siya ng Tagalog lit na ‘yon. Pinipilit kong huwag mahulog sa idea na baka masyado kaming magkasing-wavelength.

Handa na nga silang anihin. “I’ve never been in this place.” Mahina kong sabi, halos pabulong na lang. “Hindi kami pinapayagan ni Papa na umalis ng bahay at magpunta sa mga ganitong lugar.” The farm, the mountains, and the dimming light of the sun… it looks amazing. Sa Manila ay wala gaanong kabundukan, maliban kung sasadyain ang ilang probinsya. And you could hardly appreciate the sunset, not unless you’re in a good spot.

tanong niya habang nakatingin sa labas ng bintana. Lahat kasi ng mga nadaanan ay tiningnan niya talaga. “Oo naman. Maganda rin kasi ang pamamahala sa Mindanao. Mahal na mahal ito ng dating pangulo rito. Noon nga ay nakakalabas pa kami ng hatinggabi sa sobrang safe dito. Masaya rin kausap ang mga tao at talagang friendly sila.” Proud na saad ko na siyang ikinatango niya.

7Ang Paglathala ng Libro at Mga Bagong Pagkakataon Isang taon pa ang lumipas, natapos na ang libro ni Clara — pinamagatang “Sa Tabi ng Dagat: Ang Kwento ng Pag-ibig at Pagbabago sa Bayan ng Daraga”. Ito ay naging bestseller agad sa buong bansa, at maraming tao ang bumibisita sa bayan para makita mismo ang mga lugar na binanggit sa libro at makilala ang mga tauhan ng kwento.

tumayo ako ngunit pinigilan lang din ng abuela. "Nasa Mindoro sila nagtatago," "A-ang layo, anong ginagawa nila sa Mindoro?" "Nagpadala ng sulat ang iyong ina sa akin at ngayon palang napadala ng koreo. Ang dahilan ay nahiwalay daw ito sa mga dapat ipadala dito," aniya at tumayo para kunin ito sa kaniyang silid.

Huminga ako ng malalim “K-Kumusta naman sa taong pinanggalingan mo? Wala namang digmaang nagaganap, hindi ba?” “Digmaang sibil na nangyayari sa Mindanao, at sa ibang bansa. Ganoong digmaan ang nangyayari sa panahon ko. Don’t worry safe naman sa Manila.” Mahina kong siniko sa tagiliran si Manuel. “Ikaw ah. Concern ka sa akin, ah.” “Hindi ako nag-aalala sa iyo kung iyon ang ibig mong sabihin…” May sinabi pa si Manuel na hindi ko naintindihan pero nanahimik na lang ako.

Maybe I can get an award for being matyaga. For the last 3 years namin dito sa Manila ay hindi naging madali. Umabot din kami sa point na akala 'ko ang magiging ulam 'ko ay toyo. At sa 3 years na 'yon hindi 'ko pa din alam ang klase nang trabaho na meron si Alen.

malumanay na ang pag sasalita ni Miss Portia, pero naroroon pa rin ang lamig at authoritative sa aura nito. "Course and block." Isinulat ko ang mga iyon ng hindi nag tataas ng tingin. "And explain Philippine Literature. List down three Philippine writers, I don't wanna see Jose Rizal's name on your paper. There's a lot of underrated writer out there, if you love reading Philippine literature then this activity will be easy for you. This will serve as your first activity." Half an hour lang ang binigay niyang oras sa amin, at dahil tambay ako sa library at minsan na naming pinag aralan ang literature ay mabilis lang din akong natapos.

"Isa ka sa mga pinakamahusay na manunulat sa buong lalawigang ito. At napatunayan mo ito simula noong bata ka pa. Kaya, di lingid na mailagay ka at maging isang patnugot," Natuwa naman si Don Miguel sa puring natanggap mula sa kanyang dating maestro. Noon pa ay kinahiligan na ni Don Miguel ang pagsusulat ng mga lathalaing pampanitikan. Sa katunayan noong pitong taong gulang pa lamang siya, ang kanyang tulang pinamagatang El Flora de Madre o Ang Bulaklak ni Ina ay nanalo ng gintong medalya sa labanan ng mga batang manunulat na ginanap sa Unibersidad de Santo Tomas, ang pinakatanyag na unibersidad sa buong kalakhang Filipinas. Naitampok rin noon ang tulang ito sa isang pahina ng Viva Espanya,

mahina kong sambit dahil baka iyon na ang inaatupag niya sa kaniyang cellphone. “Teka, mabilis lang ito. Gusto mo ba may underscore or wala? Maria lang ba pangalan mo?”tanong niya habang naglalakad kami palapit sa bookstore. “Ugh.. Maria Isabella Buencamino,”I hesitantly said. “Ganda ng pangalan mo! Bagay sa iyo para kang si Maria Clara sa nobela ni Rizal kulang nalang ng Ibarra para in real life Noli Me Tangere.”