Mindanao Literature Novels & Stories

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

Dumiretso sila sa Mansyon ng Mariano sa Cebu na nakatirik sa isang isla na may 30 hectares na lupa na napapalibutan ng dagat na tinatawag nilang Isla Mariano. Ngayon Lang nakapunta si Lireah kaya namangha siya sa ganda nito, maberdeng kapaligiran, at na maintain ang ganda nito dahil sa meron na isang pamilya na caretaker ang pamilya ni Mang Lando na Kababata ni Don Mariano At Don Del Castillo. Matagal ng hindi napupunta si Don Del Castillo sa lugar ala ala ng kaniyang kabataan kasama ang matalik na kaibigan na ama ni Leah na si Don Mariano.

bilin n'ya rito. "Hijo, may banta na naman ba ng tulisan sa ating bayan?" nag-aalala ng tanong ni Nana Delia sa kan'ya. Bakas rin sa hapis na mukha ng matanda ang nerbyos. Si Nana Delia kasi ang nakasaksi kung paano sinugod ang hacienda nila noon at kung paano pinatay ng mga tulisan ang kanyang mga magulang. Kaya gan'on na lang ang takot nito. Alam rin nitong kapag kumukuha siya ng private army, ibig sabihin ay kailangang protektahan ang hacienda laban sa mga tulisan.

"Madalas ka ba pumunta rito?" Umiling siya. "Ngayon lang ulit after ng pandemic." Oo nga pala. 2020 panahon ng pandemya. Nasa Mindanao pa ako nung mga panahon na iyon. "Matagal na rin pala kung ganun. Bakit mo naisipan na dito pumunta?" "Because I said before, that when I come back here, I will be with the very important person in my life." Saka siya bumaling sa akin.

Samantalang si Zadkiel at Damen ay dito sa Manila. Siargao is the island that I dream of going to, sino ba namang hindi? Malayo lang kasi dito, hindi pa rin ako pinapayagan nila mommy mag travel mag-isa, hindi naman nila ako masamahan dahil parehas silang busy, siguro ay pag dumating na lang si Kuya at Daddy. VaineReneé: Yes, review for second sem's exam. Pwede naman sa bahay na mag review pero pumasok pa rin kami hehe

Simula noon takot na siyang bumaba sa dalampasigan para sumakay ng bangka. Ang Isla Vermuda ay isang malayong baryo na matagpuan sa dulong bahagi ng Mindoro at madalang marating ng mga tao. Kaya kahit ang may mga katungkulan ay hindi ito agad mapasyalan dahil halos isa’t kalahating oras ang gugulin bago marating ang isla. Kaya naman halos lahat ng kabataan doon ay hindi man lang nasisilayan ang ganda ng kanilang syudad, at ngangarap umalis ng lugar na iyon para makapag-aral kahit sa hindi sikat na kolehiyo.

"Yes, Ms. Ffion. Lahat ng bagong dating ay galing lahat sa Mindanao. Ang panglimang batch ay manggagalaling sa Visayas." "Good. Hangga't maari, sariling yaman ng Pinas ang gusto kong gamitin natin sa products natin. O siya, Mrs. Navarro, pupunta lang ako sa Packaging Section. Keep up the good work!" Saka siya tumalikod at tinungo ang ibang pintuan.

"I love that I encountered Third Montecarlo for the second time around." Werdy just shut his mouth and diverted our conversation to a more sensible topic. After spending our vacant time, we proceeded to the 21st Century Literature subject. We analyzed some poems from different periods—Pre-Spanish, Spanish, Japanese, American Regime, after Edsa Revolution, and New Society. Sinabak kami ng academic stuffs this grading. Ang sakit sa ulo. We are like inside a pressure cooker. Gamit ang kotse ni Werdy, hinatid niya ako sa bahay pagsapit ng uwian. He's just living a kilometer away from our street so it isn't a hassle after all.

Sinadya niyang iwan kami rito ni Rios para kahit papaano'y mapagsolo kaming dalawa. Ang sana nga'y dalawang araw na pagbisita ni lola Clara sa pinsan nitong nasa Mindoro ay inabot ng isang linggo, at nahimigan ko pa nga sa telepono na mag-e-extend pa raw ito dahil napakaganda raw sa Little Tanawan. Halos napapaligiran raw sila ng samu't-saring punong-kahoy, halaman at malawak raw ang kalupaang sakop ng pinsan nito. Kaya kahit papaano'y nabawasan raw ang pagkasuyang nadarama noong nakikita pa raw nito ang malawak na dagat sa Romblon.

“He said that he is your friend from Mindanao.” Wala siyang matandaan na naging kaibigan niya na taga-Mindanao. May kilala siya sa lugar na iyon. Pero dehado siyang isipin na kaibigan ang turin sa kaniya ng mga iyon. Lalo na at may kasalanan siya sa kanila. Bukod sa pamilya ni Lila ay wala na siyang kilala pa roon. Kung may mga transaksiyon siya sa Mindanao ay ang mga tauhan niya ang pinatatrabaho niya ng mga ‘yon. Kahit nga na nais ng iba na magkaroon ng franchise ang Callares’ Bests sa Mindanao ay hindi niya pa ito inaprubahan. Bukod sa medyo malayo ito ay hindi pa siya kumbinsido na ipasok doon ang kaniyang negosyo. “Ask his name then. Alam niyo ba talaga ang mga trabaho niyo?” Tumayo siy