Novel & Cerita Miss Tagalog

"Tawagin mo nalang akong aling mila." Aling mila napakaganda po dito napakasarap ng hangin sariwang sariwa at subrang tahimik. "Oo iha napakasarap dito at tahimik nga" Pagbukas niya ng pinto umaasa akong may mga katulong na sasalubong ngunit nagkamali ako dahil wala. Nagtaka ako at naitanong ko nalamg sakanya. Aling mila wala ka po bang katulong?

Leon asked. "H-Hindi.” Nabasag ang boses ni Lia. Pilit niyang pinipigilan ang maluha pero kusa na lamang nababasa ang kaniyang mga pisngi. ‘Dàmn! I badly miss you here, mama. Bakit kasi iniwan mo ako agad? Hindi pa rin ako nakaka move on sa pagkamatay mo. Miss na miss na kita. Miss na miss ka na ng Baby Lia mo. H—’

"Hindi tayo babanggain ng Isle Jia nang wala silang backer. Sa ngayon, putol lahat ng koneksyon nila." "Isle Jia?" Umiling si Matteo. "Walang may magandang asal sa pamilyang `yon. You shouldn't have invited them, Aman. Paano nalang ang reputasyon natin sa pagpapapasok natin sa kanila?"

"Can I ask a question?" "Sure, unsa imong gipangutana?" aniya sa ibang linggwahe. Ako naman ang kunot nuong tinitigan siya. What did she say? "Sorry but I don't know what you said. You can speak Tagalog, Miss" "Of course sir, ano po ba ang itatanong ninyo? dalian nyo kailangan ko ng umuwi at makita ko ang mga pamangkin ko" naiinip na ani nito

Sinulyapan ko si Hade nandoon lang ito nakatayo at nakamasid sa amin. "Miss Amella?" sa wakas ay nakilala din ako ng bata. Titig na titig ang mga mata nito sa mukha ko na tila ba may hinahanap doon. Saglit ay inabot nito ang mukha ko ng munting palad nito. "I am sorry, I really miss my Mommy, Miss Amella," ang bata na may maliit na luhang tumakas sa gilid ng mga mata.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

nauutal at paos kong sagot. Tumango-tango siya habang hindi pa rin naalis ang kaniyang ngiti. “Kate Artemis Herrera. . . It was such a beautiful like a Goddess of the Moon. Feel free to speak in Filipino or Tagalog, naiintindihan kita. At saka nakakapagsalita ako ng Filipino o Tagalog.” Akala ko kasi ay magsasalita pa ako ng Ingles pero mabuti na lang at nakakaintindi siya ng Filipino o Tagalog. Hindi kasi halata lalo na’t mukha siyang foreigner.

Agad niya iyong sinagot. “Hi, babe… miss me?” Ang lapad ng ngiti niya, pakiramdam niya ay abot hanggang tenga. “Heh… ikaw nga ang naka-miss sa akin! Nag-call back lang ako sa’yo,” pasupladang wika nito. “Hahaha… bakit, hindi mo ba ako na-miss?” “N-na-miss.” “‘Yun naman pala, eh… I miss you, babe. Ilang araw na tayong ‘di nakapag-usap… pasensya ka na ha, busy lang…”

Do you miss me? [Yes. I miss you.. Sobra kitang namiss.] [Talaga? May kiss ba ako mamaya?] Naiimagine ko na ang labi niyang nagpipigil ng ngiti. Natawa ako kahit panay pa rin sa pagtulo ang luha ko. Masaya ako. Masayang masaya ako ngayon. [Oo. Pagmagkita tayo mamaya. Kahit ilang gusto mo, ibibigay ko.]

“Kanina pang tanghali ‘yan sa bag ko, tingnan mo muna kung panis na bago mo kainin.” “Sabi ko nang ‘rice cakes’ na lang eh, hindi ‘puto’, kasi mura ‘yon sa Español.” “Eh puto ito sa Tagalog eh, ano ba? Para kang ano d’yan. Puto ‘yan! Pu-to. Ikaw lang naman ang Español dito. ‘My dashing Español boss’, kinikilig pa kanina si Miss Nicole sa powder room,” Abby made a face as she quoted the school registrar.