Novel & Cerita Miss Tagalog

Sa isang malalim at mabining French accent, nagsalita siya: "Bonsoir, mesdames et messieurs. Ce soir, vous êtes nos invités les plus précieux." ("Magandang gabi, mga ginang at ginoo. Kayo ang aming pinakapinapahalagahang panauhin ngayong gabi.") Tumingin siya sa lahat at nagsalita sa Tagalog, malinaw at magalang:

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Tinanggal nito ang oxygen mask "M-Misis ko" halatang hirap ito sa pag sasalita pero nakangiti ito kahit paos ang boses. Napahagulgol akong yumakap sakanya na parang sa ganong paraan hindi siya mawawala sakin na hindi niya magagawang iwan dahil hindi ko kaya, hindi ko pala kakayanin kung siya ang mawawala sakin.

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

Leon asked. "H-Hindi.” Nabasag ang boses ni Lia. Pilit niyang pinipigilan ang maluha pero kusa na lamang nababasa ang kaniyang mga pisngi. ‘Dàmn! I badly miss you here, mama. Bakit kasi iniwan mo ako agad? Hindi pa rin ako nakaka move on sa pagkamatay mo. Miss na miss na kita. Miss na miss ka na ng Baby Lia mo. H—’

Baka sakali ay may makarinig sa kanya. "HELP! ANYONE!" sigaw ni Marissa. "TULONG!" Nagpupumiglas pa rin ang dalaga mula sa mga estranghero. Patuloy siyang nagsisisigaw baka sakaling may makarinig. "Madam, it's not worth it. No one can hear you here," biglang nagsalita ang isa sa kanila. Malalaman mo agad na hindi Pilipino angvtaong iyon dahil may accent siya.

Ikinabit ko ang seatbelt saka siya hinintay na makapasok bago paandarin ang sasakyan. Dumaan muna kami sa Drive thru para may makakain kami habang bumababa pa-manila. Madilin na ang paligid ng simulang naming tahakin ang paikot-ikot na daan ng Baguio pababa. "What's your life plan?" Binagalan ko ang takbo saka sumilip sa kaniya sandali. "What?" "Remember Terrence told me to ask you about your Weird life plan?" I snorted. "That wasn't weird at all."

Tahimik saglit Pero hindi niya alam kung bakit siya naghihintay. At hindi rin niya alam kung ano ang hinihintay niya. “…We’ll see.” Narining niyang tipid na sagot ni Carlo. Hindi oo. Hindi rin hindi. “Alright,” ngumiti si Missy. “I’ll wait.” Sa paraan ng pagkakasabi nito, parang hindi iyon imbitasyon. Parang iyon ay... Sigurado na darating si Carlo. Pag-alis ni Missy, bumalik ang katahimikan.

“Alam ko. Kasi ba naman puro pang-mayamang prutas ang kinakain mo sa Maynila.” “Dae, ah! Nagpapabakal din ako duman ning bayawas. Gusto ko rin baga ang santol, Tyong. Sayang ngani. Mayo pa ngunyang malig-ang, ano po? Miss ko na din ito, ay!” (Translation: Hindi, ah? Nagpapabili rin ako doon ng bayabas. Gusto ko rin ng santol. Sayang nga. Wala pa ngayong malig-ang, ano po? Miss ko na rin iyon, eh!)