Monstro 소설 & 이야기

คุณหลวงหนุ่มกระโจนเข้ามาช่วยมินตรา เมื่อพวกมันเห็นคนตรงหน้าพวกมันถึงกับหน้าถอดสีด้วยเพราะพวกมันรู้ว่าชายหนุ่มคือผู้ใด แต่พวกมันก็ถูกอำนาจของผู้จ้างวานมีมากกว่าจึงไม่กลัวอาญาและเข้าสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย มินตรากระโดดหลบคมดาบพลางหมุนกายตวัดส้นเท้าฟาดเข้าท้ายทอย ของฝ่าย ตรงข้ามอย่างจัง มันถึงกับหมดสติล้มลงทันที การต่อสู้ของมินตราทำเอาหลวงบดินทร์ ถึงกับตกตะลึงในความสามารถของหญิงสาว โดยไม่ทันระวังว่าอ้ายคนที่เขาถีบจนล้มจุกได้ลุกขึ้นมาพร้อมเงื้อดาบหมายฟันกายของเขา

เอริกถามหน้าตาย โรสิตาแก้มแดง หน้าร้อนวูบ “บ้า ฉันไม่มีขนหน้าแข้ง และไม่เคยซื้อมีดโกนมาโกนขนหน้าแข้งด้วย” เธอขึงตาใส่คนถาม ที่ช่างหาเรื่องกวนอารมณ์ได้ตลอด

ใบหน้าแดงซ่านของชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ไม่ต่างจากเขาบ่งบอกถึงความอาฆาตแค้นที่เก็บงำเอาไว้เต็มเปี่ยมทุกคนที่ไม่เกี่ยวข้องถอยห่างออกไป เป็นอันรู้กันว่าทั้งสองต้องการดวลกันตัวต่อตัว “กูรอมึงอยู่นานแล้วไอ้ลูกหมา วันนี้ไม่มึงก็กู...มีคนเดียวเท่านั้นที่ได้อยู่บนโลกนี้ต่อ”

แล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่วนเทวาก็ได้แต่ส่ายหน้าและสมเพชเพื่อนรัก ก็สภาพตอนนี้มันเหมือนซากศพที่เดินได้ มันคงไม่ส่องกระจกดูตัวเอง หรืออาจจะส่องแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนซอมบี้เข้าทุกวัน หนวดเคราที่เคยแต่งทรงเข้ากับลุคหน้าลูกครึ่งไทยสเปนของคลังแสงบัดนี้รกรุงร ังไม่เห็นหน้า ถ้าไม่รู้จักและสนิทคงจำไม่ได้แล้วว่าคนที่ตนคุยด้วยคือราชาแห่งความบาป

สายตาของเขาสาดแสงดุดัน อันตรายและทรงอำนาจ “เจ้าเป็นใคร? ที่นี่เป็นเขตสู้รบ เหตุใดจึง...” “ข้าคือองค์หญิงแห่งเอี้ยน นามว่าหย่งอาน รีบปล่อยตัวคนสนิทของข้า”

มองแวบแรก สิ่งนั้นดูเหมือนเด็กหัวโตในการ์ตูน เพียงแต่ดวงตาของสิ่งนั้นแดงก่ำไปทั้งดวง ยิ่งเมื่ออยู่ภายใต้แสงจันทร์ยิ่งดูน่าสยดสยองอย่างมาก บนตัวของมันเต็มไปด้วยขนสีแดง มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวที่ยาวครึ่งนิ้วทั้งสี่ซี่นั่น ซี้ด! อสูรน้ำ! ฉู่เฉินจำสัตว์ประหล าดที่อยู่ตรงหน้าได้ในทันที

กลางโถง เต่ายักษ์แบกศิลา ทางเดิน กิเลน มังกร หงส์ "ที่นี่คือสุสาน!!" แปะแปะแปะ เสียงคนปรบมือ ไม่ใช่ใครที่ไหน หัวหน้าทาสชายนั่นเอง เขาและบริวารยืนอยู่

‘เสริมเสน่ห์ผัวรักผัวหลง’ นั่นคือการบริการที่นายหน้าบอก พร้อมการันตี ‘ถ้าไม่สัมฤทธิ์ผลไม่คิดเงิน’ โฆษณาผ่านเข้ามาในเว็บไซต์ที่หล่อนดูอยู่พอดี ภาพยันต์สีทองดูแวววาวอยู่ในพื้นสีดำ ทำให้หล่อนสัมผัสปลายนิ้วลงไป จากนั้นหล่อนก็พบว่านั่นเป็นแอพพลิเคชั่นที่พาให้หล่อนพบกับนาย หน้า

โมราห์ตบเข้าหน้าผมอย่างแรง “ใช่โมราห์เอากับคนอื่นไปทั่ว โมราห์เป็นผู้หยิงสกปรก ฮือๆ โมราห์มันสกปรกจริงๆ ฮือๆ”น้ำตาเธอเริ่มไหลออกมา “โมราห์ คือผม....”

มันใหญ่โตมหึมาประดุจหัวเด็กทารกที่พร้อมจะฟาดหน้าใครก็ตามที่เข้าใกล้ ใบหน้าที่ถูกจัดเต็มด้วยเครื่องสำอางหลากสีสันพ่วงด้วยหนวดเคราเขียวครึ้มที่ตัดแต่งมาแบบจุ๋มจิมชวนขนลุก บนหัวของพวกนางสวมมงกุฎเขาสัตว์ที่มีไฟกะพริบวิบวับราวกับศาลพระภูมิเคลื่อนที่!