Morning Sunrise Images นิยาย & เรื่องราว

The first light of dawn crept softly across the sky, painting the horizon in pale golds and soft pinks. The world was still half-asleep, wrapped in that fragile silence that exists only before morning truly begins. I opened my eyes slowly, blinking against the dim glow filtering through the window.

Kaya natatawa na lang kami lahat. Alas tres na ng madaling araw ngayon, mabuti na lang at maaga kaming natulog kagabi kundi pasuray-suray kami nitong maglalakad ngayong araw dahil sa inaantok, lalo na ako, mabuti at nakakatulong talaga ang pagligo ng maaga. Alas singko mismo ang oras ng kasal namin para timing daw na pagsikat ng araw. Ang sunrise na simbolo sa bagong umaga sa aming dalawa ni Cloud. Ito yung araw na hindi na namin babalikan ang nakaraan na masalimuot kundi ito yung araw para ipagpatuloy ang buhay namin bilang individual, bilang mag-asawa, bilang mga magulang sa magiging anak namin.

Kita roon ang kalmadong karagatan na kakulay ng langit sa pagka-asul. “Sa lugar na ito maganda ang sunset, habang sa kabila naman ang sunrise.” Naramdaman niya ang paghawak nito sa kamay niya. “Sinadya kong ipalagay ito dahil hindi natin alam kung ano ba ang gusto ng mga guest; kung mas maganda ba sa kanila ang sunset or sunrise.” Tumango siya. “I think, this is a perfect scenery.” Lumapit ito sa kaniya na titig na titig bago siya niyakap.

Isang cute na pambabae na bike ang napili niya na may basket sa harap para lagayan ng mga gamit niya, pagkatapos maghapunan hinatid na siya ni Ella. The next day, she awakens to the steady patter of rain upon her window, droplets yet to scatter the nascent rays of rising sun. The sound brings a calmness to her mind, a soothing melody, a natural lullaby. With eyes at rest she feels her centre, living happily within herself for these blessed moments of solitude. The early morning was the dominion of the birds, for they in bright feathery plumes were so very in love with the sunrise.

‘Eyes on me. ‘Perfect!” Sunod sunod na sabi ng photographer ganun din ang sutter. Matapos ang halos kalahating oras ay ibinaba ng photographer ang camera saka tumingin sa monitor. Napangiti ito. “Wow.” Lumapit naman ang assistant director. Napailing ito nang makita ang litrato. “Ang ganda!” bulalas nito. Mahinang natawa ang photographer. “Sa totoo lang…, mas gusto ko itong sunset vibe kesa sa morning batch.”

nakangiti kong bati sa kanya. Umupo siya sa ika-dalawang hagdan ng portico at hinintay namin ang pagdating ng dalawa. I close my eyes and feel the cool breeze of the air. This is how I like it in the morning. I looked at the mountains in front of the mansion. I am enjoying the changes in the color of the sky in front of me as the sun starts to rise. I took my phone and captured its mesmerizing beauty. Right after I captured three photos of it, Trixie and Dmitri arrived. Huminto ang sasakyan sa harap namin at lumabas si Trixie sa passenger seat. She’s wearing a sunny dress. Dmitri opened his window and greeted us.

pahayag ni Hendrix. Ngumiti si Samarah bago itinuon ang tingin sa maalong dagat. Alas otso na ng umaga at hindi mainit dahil natatakpan ng ulam ang araw. Katatapos lang nilang mag-almusal dalawa nang maisipan ni Samarah na lumabas ng tent at tingnan ang malinaw at buhay na buhay na dagat.

Her room is facing the sea, gusting gusto niyang pinapanood ang pagsikat ng araw. Sa sobrang ganda ng view para siyang nahihipnotismo, the rising of sun always cast a rosy hue across the morning sky. Minsan pa nga, ang pagtawag sa kaniya ni Sandro para mag-almusal ang nagpapabalik sa kaniya sa reyalidad.

“Inaantok pa ako. Hindi ako morning person.” “Then become one,” sagot ni Brent, simple. “For me. Please…” Umikot ang mata niya. “Okay, give me ten minutes, mag-aayos lang ako.” “No need, maganda ka na kahit bagong gising at walang makeup,” anitong hinila siya. “Brent, wait lang!” “Baka hindi natin abutan ang sunrise.” Naglakad sila papunta sa shore. Tahimik pa ang resort. Ang langit, kulay violet at orange, parang pinipintahan ng araw.

Doon muna silang apat sa may dalampasigan habang pinagmamasdan ang araw sa silangan na sumisikat. Kung kahapon ay hinintay nila ang sunset ngayon naman ang sunrise. Umupo sila sa may batuhan habang ang kanilang mga paa ay nasa tubig. Ang lamig ng tubig-dagat. Ang sarap sa pakiramdam nito. Hindi naman sila nagtagal doon. Kumain na sila ng breakfast nang pumasok sila sa loob. Nakahanda na 'yon para sa kanila.