Morning Sunrise Images Novels & Stories

JENNA’S POV Wahh. Ang ganda ng sunrise, mas maganda talaga ‘pag nasa dagat yung view. Minsan lang ako makakakita nito, nawawala agad yung stress ko. Siyempre ‘pag na sa siyudad ka, expected na buildings lang yung makikita mo, iilan lang yung mga puno at view ng sunset tsaka sunrise.

Lihim niyang pinahid ang mga luha niya. “Aba syempre, sunrise ang pipiliin ko1```.” agad niyang sagot`. "Bakit?" Sumilay ang ngiti sa maputla nitong mga labi. "Dahil kapag sunrise, laging may bagong umaga at kapag may bagong umaga, ibig sabihin may bagong pag-asa." Paliwanag niya. Nakita niya itong nanatiling nakatingin sa sunset. "Sa tingin mo, bakit mas maganda tingnan ang sunset kaysa sa sunrise?"

Parang nasa Baguio ka kapag umaga, mabango ang mga bagong bukang mga bulaklak. Nang marating namin ang isang tulay na may ilog, napahinto ako. “Wait, look at that,” sabi ko kay Zain at saka tinuturo ang unti-unting paglitaw ng araw sa abot-tanaw. Napatingin siya sa direksyong tinuturo ko at napangiti. “Wow... that’s beautiful.” Kinuha ko ang phone ko at nag-selfie kaming dalawa. “First time kong makakita ng sunrise dito,” sabi ko.

Sa bawat hakbang nila, natutunan nilang yakapin ang mga araw na puno ng pagmamahal, pagtanggap, at suporta sa isa’t isa. It was early morning when Maya opened her eyes, the sunlight streaming gently through the curtains. Ang amoy ng kape mula sa kusina ang unang sumalubong sa kanya. Hindi siya nakapagpigil ng ngiti, alam niyang si Ash na naman ang naghanda ng kanilang almusal. A peaceful silence filled the room—no stress, no tension—just them, enjoying the quiet intimacy of the moment. “Good morning, love,” Ash greeted her, holding a tray with her favorite breakfast. A simple meal, but it was perfect in its own way. “I made your favorite: pancakes, with extra syrup.”

Sumalubong sa akin ang tanawin ng bundok ng Rizal. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang tanawin sa harap ko. Inilapit ko ang hawak na tasa ng kape sa bandang ilong at inamoy ang mabangong aroma ng kape. Dito ako madalas na tumambay sa umaga dahil mula rito ay tanaw ko ang sunrise. I sipped on my coffee while watching the rise of the sun.

Hindi namin namalayan ang mga sandaling iyon, pero nang makita namin ang mga litrato, para bang nakunan ng camera ang lahat ng masasayang alaala at damdaming hindi na kailangang sabihin pa sa salita. Hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw. At sa isa sa mga litrato, sakto pang nahagip ang sandaling magkahawak ang mga kamay namin ni Zion habang nasa likod namin ang napakagandang sunset. Isa iyon sa mga paborito kong litrato. ***

Pormal na saad ni Grant at bahagyang ngumiti. "Good morning Grant.." Mahinang saad ni Moira at nag- ibaba ng tingin at ipinagpatuloy ang kanyang ginagawa. "Pwede ba doon muna kami sa terrace Moi...??? Gusto namin makita ang sunrise, kaya maaga kami pumunta dito. "Oo naman... sige doon na din tayo mag- almusal. Masarap ang sikat ng araw doon dahil hindi a ganon kainit. "Suhestiyon ni Moira sa kanyang mga bisita.

VERONIKKA ELYSE LAURIER I woke up early to do my morning exercise and yoga. The sun was just beginning to rise, casting a soft golden glow through the windows. I grabbed my yoga mat and headed to the exercise room, eager to start my routine and clear my mind.

Tanaw ang unti-unting lumulubog na araw. Kasama sa mga pangarap niya noon na balang-araw katabi niya ang mahal niya habang pinagmamasdan ang bawat sunrise at sunset. Napalingon siya sa mukha ni Lorenzo. Ang kagandahang lalaki nito ay mas lalong pinatingkad habang nasisinagan ng araw.

Dahil ba sa pag-iwan niya rito noon? Sumasakit lalo ang ulo niya sa pag-iisip at kahit humiga siya at pumikit ay hindi naman na siya makakatulog kaya umahon na lamang siya mula sa kama. She went to the huge glass door at the right of the bed leading her to the adjacent veranda. She surprised when she saw the sun slowly kissing the horizon. Ang ganda ng view ng sunset sa veranda ni Sylvan. Kitang-kita mula doon ang unti-unting pagsasanib ng araw sa hangganan na kanyang natatanaw.