Morning Sunrise Images Novels & Stories

Special Chapter I have been loved the The Evenfall. Pero habang papalapit kami ng papalapit sa tuktok ng bundok ay mas pinanabikan ko ang Sunrise na parating. Hawak kamay naming nilakad ang tuktok. Habang labis ang pagtataka ng mga kasama namin na nasa likuran lang namin. I smiled as we reach the top. It's almost 5:30 in the morning. Saktong papasilip pa lang ang haring araw.

Nilapag ko sa table ang camera bag na dala ko. I order coffee and set of hotdog, bacon and rice. Napupuno ang restaurant ng mga traveler at ibang tao. While eating I look at the sunset who's shining in my direction. Between sunrise and sunset, I always love sunrise because it gives me hope, that every darkness has its light. And every problem has its solution. Its like calling me that after the rain are rainbow. I spend my day, taking a picture of places in Laguna area. Every trees that I take give me comfort, every scenery felt so good. And every falls are endless.

Of course, because of that dream that I don't understand why I got hurt. Naghintay ako ro'n ng ilang minuto bago nakita ang unti-unting pagsilip ng araw. My eyes twinkled while looking at the sunrise. It's so beautiful. The sunrise symbolize the new day, yet the sunset symbolize the end of the day. They are beautiful, but I don't like them.

Ni hindi ko man lang siya nabati ng good morning pagkagising ko. Bumangon na ako at lumabas sa verandah ng room. Napaka ganda ng tanawin dito. Makikita ang napaka gandang asul na dagat kasabay ng napaka ganda ding asul na kalangitan. Ito ba ang tinatawag nilang 'when the sky meets the sea'?

Muli akong nagpokus sa paglubog ng araw dahil mas gumaganda pa ang kulay ng langit habang papalubog ito. Nagmimustulang kahel na langit na ito kaya naman sobrang sarap sa matang panoorin habang tuluyang nawawala na ang araw. 'May every sunrise holds more promise and every sunset holds more peace.'

Sambit ko sa maliit na boses. A ghost of smile painted under his cold eyes. I laughed. It was early in the morning the next day when Zephaniah fetched me. Too early that the skies were painted gray under the sun that's just about to shine. Ang paborito ko tuwing ganitong madaling araw ay ang katahimikan ng umagang paparating. The paces of the people slowed by sleepiness. The dimmed lighting that was almost nostalgic. And ofcourse, my favorite sight no matter the time of the day, Zephaniah.

“Good morning baby.” Bungad sa akin ni Kael, ang gandang bungad naman ng kagwapuhan nito sa umaga. Pumasok pala siya sa tent namin nila Naih, at ako nalang ang tulog. “What time is it?” Madilim pa kasi sa labas kaya naisipan ko tanungin kung anong oras na. “It's 5:34 am, it's too early but I want to watch the sunrise with you.” Sabi nito na ikinangiti ko.

May mga panahon na badtrip ako but there are some days that I wish na sana hindi matapos ang araw, Kaya siguro may sunset para may hangganan, para siguro makapagpahinga ka so that, when you wake up in the next morning you have the courage to face the reality, kaya siguro may sunset to end your bad days and let youself rest. Natatawa na lang ako sa aking naiisip 'cause how could I even think positive things knowing that my life is a mess? Maya-maya lang, I saw a guy na umupo unahan ko. He is wearing the same uniform as mine. Hindi ko masyadong kita ang mukha dahil naka-cap ito at nakatalikod sa akin at medyo may kalayuan din. Binaling ko na lang ang atensyon sa araw na papalubog na. Agad ko n

*** Ang hamog ng umaga ay nakakapit sa bintana habang ang unang liwanag ng sunrise ay sumisilip sa mga siwang ng kurtina. Ang banayad na liwanag ay dumadampi sa balat ni Lori, nagbibigay-initsa kanyang kalmado at payapang mukha. Nakapulupot pa rin siya sa katawan ni Weston, ang malalaking braso nito ay mahigpit na nakapulupot sa kanyang baywang. Sa bawat paghinga ni Weston, tumataas at bumababa ang malapad nitong dibdib, at ang ulo ni Lori na nakasandal mismo sa tapat ng puso nito ay sumasabay sa paghinga niya.

Ramdam ko rin kasi na ayaw pa rin naman nita sana na umakyat na pero dahil ako ang mas matanda sa aming dalawa ay ako ang dapat na maka intindi kaya naman kahit na labag sa loob ko ay napilit ko din ito na pumasok na kami. Tsaka mahamog na kasi ayaw ko naman na mag kaka sakit ito ng dahil sa akin. Tsaka balak ko kasi na maaga kami bukas na gigising at pupunta kami sa pinyahan. Maganda kasi pag sun rise doon. Makikita mo ang pag litaw ng araw tapos tumatama ang sikat ng araw sa mga pananim na pinya na ang ganda lang tignan.