Morning Sunrise Images Novels & Stories

Pero nang maalalang sinadya talaga niyang mag-alarm ng alas-kuwatro ng madaling araw ay napilitan siyang bumangon. She had been in this hotel several times before kaya alam niya na may restaurant sa penthouse at maganda ang sunrise at sunset doon. Balak niyang kuhanan ng litrato ang pagsikat ng araw. Kung magiging maganda ang kuha niya, balak niyang i-display ang mga litrato sa art gallery ng kaibigan niya sa London.

Pwedeng-pwede tambayan o magpicnic. Dahil tanghaling tapat ay wala masyadong tao. Sa hapon sila umaakyat dito dahil pinapanood ang pagbaba ng araw. Isa rin sa kagandahan ng bayan ng Solara ay ang sunrise and sunset at pinakamaganda iyong panoorin dito sa Brgy Mirasol.

It's the time of the day na makikita ni Brea ang magandang paglubog ng araw. "We stay for awhile, I want to see the sunset." aniya pa sa binata, without answering his question. narinig n'ya ang munting tawa ni Edward sa tabi n'ya. "Alright, let's sit down here." turo nito sa buhangin at walang tanong-tanong ay umupo naman si Brea habang ang atensyon ay nasa dulo na kung saan nagkikita ang langit at dulo ng dagat. The sun is so orange, it's like a little reminder that even if the day started as not so good, the ending is still as beautiful as the sunset who's about to take off in where the sky meets the sea.

Tinukod ko ang magkabilang braso sa railings at tahimik na pinanood ang tanawin. It’s already around 7 AM. It’s a bright and sunny morning. White, fluffy clouds drifted across the sky. Birds are also seen flying scatteredly in the air. Siguro, ang tanging gusto ko lang sa pamamalagi rito ay ang napakagandang tanawin.

Mas lalong lumakas ang tibok ng puso ko nang umupo ito sa tabi ko. "You are lucky to wake up early. This place has one of the most beautiful sunrises." ani nito. Pagkasabi niya nito, dahan dahang lumitaw ang haring araw. Ang kulay abo na ulap ay dahan dahang nagiging puti sa pagtama ng liwanag mula sa araw . Tama nga si Sir Nick ang ganda nga. "New Hope, New Beginnings!" sa isip ko sabay nam nam ang liwanag mula sa araw .

Sinagot ko ito, nang hindi man lang tumingin sa kanya, at tumuloy sa paglalakad ko, hanggang sa natanaw ko na ang magandang tanawin tuwing umaga. THE Sunrise. Lagi akong masaya sa tuwing nakikita ko ang bukang liwayway sa umaga. Animo'y hinihintay kong masilayan ako ng araw at hinihintay ko siyang maramdaman ng mga balat ko. Naging malaki ang ambag nito sa bawat umaga ko. Simula noong nagbuntis ako, ito lang din ang laging hinahanap ng mga mata ko bukod sa kanya.

Ngunit mas nakakapanibagong walang mga bata ang gumising sa kanya. Kadalasan ay magigising siya sa matamis na ngiti ng mga ito habang lihim na tatabi sa kanya. Nakahiga pa siya noon at mumulat pa lang ng mga mata. Pasimple nilang idadampi ang kanilang mga nguso sa magkabilang pisngi niya. “Good morning, Tito Inigo!” “Wake up! Mr. Morning Sun is up!” Sasabayan pa ni Nessa ang pagbukas ng kurtina kaya makikita niyang maliwanag na sa labas.

Kung nandoon ako, papatayin ko lang naman sa pang-aasar ang kaibigan ko. Still yawning, I brought my cellular phone with me, quietly went to the course of the room’s balcony, opened the curtains as well as the glass door, and eyed the welcoming scenery. I looked at my phone and it was five-thirty in the morning. After the darkness of the night, I guessed that sunrise came as a golden passage—telling us that whatever happens, there would always be light after the dark. Alam kong kaunti na lang ay tuluyan ko nang iiwan ang madilim kong nakaraan at kalilimutan ang pira-piraso kong pangit na mga alaala.

Parehas silang ngumiti sa isa't-isa at binusog ang mga mata sa magandang tanawin na nakalahad sa kanilang harapan. Ang magandang pag-usbong ng araw ang nagmamarka sa bago na namang kabanata ng buhay. Sunrise symbolizes new hope and life. A new beginning that people need to live and embrace. "I hope that one day things will be okay with us, Anjelouv. Sana dumating ang araw na maging malaya na akong makasama ka. We've been through a lot already. Sana ngayon pagbigyan na tayo." Namamaos na usal ni Zak.

Iyon din kasi ang napansin niya sa isa pang painting na tila tapos na na nakasandig sa gilid ng canvas na kasalukuyang pinipinta nito. Ang kaibahan lang, yung una ay sunset in the midst of flowery garden. Ang kasalukuyan nitong pinipinta ay papalubog na araw sa gitna ng karagatan na nag-reflect pa ang sinag sa tubig ng dagat. Umupo siya sa tabi nito. "Gusto ko rin ng sunrise, Tita Lei." "So, gusto mo ng sunrise at sunset?"