Mount Cristobal Philippines Novels & Stories

The Jealous Superstar Napakakalma ng gabi sa kahabaan ng Manila Bay, isang malaking kabaligtaran sa magulo at nagwawalang emosyong naglalaro sa isipan ni Sirius Phoenix Montemayor. Ang 'Phoenix', ang marangyang puting yacht na ipinangalan sa kanyang gitnang pangalan, ay dahan-dahang bumabagtas sa madilim at payapang karagatan, tila isang higanteng sisne na naglalayag sa ilalim ng maliwanag na buwan. Tanaw mula sa malayo ang nagkikislapang mga ilaw ng buong lungsod na parang mga hiyas na nakakalat sa pelus, ngunit sa loob ng yacht, ang tanging nagliliwanag ay ang makukulay na party lights at ang nagniningning na tagumpay ng bandang CELESTIAL.

Kung doon nga lang sa barangay na iyon, humahanga na siya ng husto, ano pa kaya kung i-explore niya ang buong probinsiya? Mula sa kamalig na nakaharap sa karagatan, kitang-kita niya ang ganda ng kalikasan na biyaya ng Maykapal. Hindi nakakasawang pagmasdan ang kabuoan nitong abot tanaw ng kan’yang mga mata. Ayon sa naalala niyang pag-aaral noon, ang Catanduanes ay isang pulong lalawigan sa silangang bahagi ng Pilipinas at direktang nakaharap sa Pacific Ocean. Napakalawak pala nito. Babalik at babalik siya sa lugar na ito. Hindi lamang para sa anak niya kun’di maging para sa magandang pakiramdam na dinaranas niya nang mga sandaling iyon…

At sa gitna ng bukid, putik, lambanog, at tawang walang patid, alam ko—ito na ang pinaka-walang kwentang, pero pinaka-memorable na panliligaw sa buong mundo. Napatigil ako sandali. Habang pawisan pa kami at amoy-lambanog, biglang tumahimik ang paligid sa sinabi ni Miguel. "Pero masaya kami," ulit ni Miguel, ngayon ay seryoso na ang tono. "Dahil bumalik na yung Christopher na masiyahin at palabiro. Yung hindi laging galit sa mundo. Yung hindi laging seryoso at parang laging may dinadala."

Tuwang-tuwa na tumango si Krissy. Finally! Nakahanap na rin siya ng kakampi. She can't wait to call her cousin Brenda at ibalita sa babae ang magandang kinalabasan ng naging mungkahi nito. ************ Kararating lang ni Calex sa pagmamay-aring resort ng mga Cabwell sa Batangas. Napagdesisyunan kasi ng binata na dito na muna manatili dahil ito ang pinakamalapit sa Manila.

Pagkatapos, iniligpit niya ang kanyang telepono, tumalon sa hangin, at lumipad patungo sa Mount Mala. Pinakilos niya ang kanyang True Energy at naglakbay nang napakabilis. Sa isang hakbang, lumitaw siya isang daang metro ang layo. Ilang hakbang pa lang ay tuluyan na siyang nakaalis sa lugar. Makalipas ang kalahating oras, nakarating na siya sa labas ng Mount Mala. Ang Mount Mala ay isang sikat na bundok sa Southwest Province. Sa pagsisimula ng apocalypse, maraming hindi kilalang mga bundok ang lumitaw sa paligid ng Mount Mala.

Pinili na lamang ni Sebastian ang lumayo. Ngayon ay namumuhay siya ng tahimik sa Mati, Davao Oriental. Malayo sa lahat ng nakakakilala sa kanya. Sa lugar na ito, nagmamay-ari na siya ng isang resort. Ibenta niya ang kaniyang bahay sa Manila, at iyon ang kanyang naging puhunan upang magpatayo ng simpleng paraiso na matagal na niyang pinapangarap. Sa loob ng tatlong buwan, umabot na sa 75% ang progreso ng konstruksyon. Kung walang magiging aberya, tiyak na sa Oktubre ay maaari na itong buksan sa publiko.

Bukod roon, ang cute nitong tingnan. Inirapan siya nito at tumingin sa isla na malapit na nilang lapagan. Ang islang palagi na ay bukambibig ng kaniyang mga kaibigan. The said island was at the southern part of Hacienda Monte Bello. Ilang beses na rin naman siyang nakarating kina Kristoff noon dahil ilang bayan lang din naman ang layo ng Puerto del Cielo sa Tierra del Ricos. At kapag gusto niyang mapag-isa, sa Isla del Paraiso siya pumupunta. It was the perfect getaway for those people who wants some peace and space. Walang signal, walang gadgets— para ka lang ibinalik noong unang panahon.

galit na pagbabanta niya kay Chris. "Huwag ka maniwala kung ayaw mo Cristobal, O ayan, basahin mo ng maniwala ka na wala na rito si Dailyn." ang sabi ni Chris na iniabot ang sulat na iniwan ni Dailyn para sa kanya na binasa rin ni Edward. Chris, Babalik na ko ng Manila, Wag kang mag alala sa'kin kaya ko ang sarili ko. Pangako mag iingat ako at kakain sa tamang oras tulad ng bilin mo.

“Rosaline! Lumabas ka dito!” Isinara ko ang sikretong pinto at nagtago sa likod nito kasama si Rosaline. “Nasaan ka na? Rosaline! Alam kong nandito ka!" Sigaw ng lalaki. Kinakabahan kong hinawakan ang kamay ni Rosaline at nakalimutan ko itong bitawan. Natahimik din si Rosaline. Pagkaalis ng lalaki, malamig niyang sinabi, "Kung gayon, hindi ka bulag."

Engineer Monterial clapped his hands followed by the other people who are inside. Kumabog nang mabilis ang puso ko. Hindi naman nakakakabang ngumiti habang ipinapakilala ka sa iba pero ngayon ay pakiramdam ko ay mga judges itong kaharap ko. But then I stood up and faced everyone, wearing my most priced smile. They smiled back which made me calm down a bit. Agad din akong umupo pagkatapos. "Have you ever heard of Costa Elysia and Blessica Coast? She is the owner of those resorts in the Philippines," Engineer Monterial added.