Novel & Cerita My Daily Devotion Tagalog

Tanong ko sa kaniya. “Gagawin ko? Hm, syempre sa una ipaparamdam ko na totoo 'yong nararamdaman ko. Try ko hanggang sa makuntento ako sa nakikita ko. It's either may pag-asa ka o wala. Syempre kapag naramdaman mong wala ka nang pag-asa tumigil ka na. Maghanap ka ng iba ang dami riyan mas worth it. Karamihan kasi sa Tao kung sino pa ang hindi worth it sila pa pinaglalaban. Psh.”

Daphne's POV Pagkalabas ko ng Bryd Mall, halos manghina na ako sa pagod. Grabe, para akong nagmartsa sa giyera buong araw. Pag-upo ko sa bus, saka ko lang naalala na hindi pa ako kumakain ng maayos simula kanina. Habang naglalakad ako papunta sa apartment ko, biglang tumunog ang cellphone ko. Pagtingin ko sa screen, nakita ko ang pangalan ng ospital-Dr. Javier.

Pero may isang message doon na pumukaw ng pansin ko. "Hey, it's me Mrs.Deguzman, how are you hija? I message you because i want your present on out 30th anniversary. You know that right? Im thankful that Ice gave me your email add, i hope to see you tonight! I can't wait to have more chika on you haha." Message ni Mrs. Deguzman.

All that a woman should be~ Ganda talaga nitong kantang to, Tapos sinasabayan pa talaga n'ya, Sobrang lapit namin sa isa't isa kaya rinig na rinig ko ang boses nya. ~and I dedicate my life to you always~ ~A love like yours is grand. It's must have been sent from up above and i know you'll stay this way for always~ Nakakaiyak talaga nitong kanta to. Naalala ko na naman s'ya. Maya maya pa ay bigla s'yang nagsalita. "Alam mo bang, Mahal na mahal ko yung babaeng iniwan ako at hanggang ngayon hindi ko alam ang dahilan?" Sabi ne'to na parang naiiyak.

Ano nga ba ang aasahan ng dalaga sa ibang tao kundi ang husgahan siya, mataas man o mababa ang pinag-aralan ay walang pagkakaiba ang mga ito kung hindi ang unahing paniwalaan ang nakikita at naririnig bago alamin kung totoo nga ba ang lahat. Marahan siyang bumuntong-hininga at naghintay ng masasakyan, base sa text message mula sa kapatid ay maayos naman ang mga nangyayari ngayon sa ina ngunit hindi pa rin nagkakamalay mula kagabi.

Para bang bigla iyong nag-alala. Pinilit niyang magpakatatag kaya naman pinahid niya ang luha sa mga mata niya. "Wala. Ngayon na lang kasi may kumausap sa akin at hindi ako itinuring na mas mababa kaysa sa kanila. Ngayon lang din may tumulong sa akin at nagmalasakit na para hindi ako matuluyang mawala sa sarili ay maaari kong gamitin ang garden nila. Maraming salamat, Stefan. Malaking bagay ito para sa akin--" Hindi na niya naituloy pa ang sasahihin pa sana niya dahil bigla na siyang niyakap nito ng mahigpit na mahigpit.

“Not sure if you know this but when we first met I got so nervous I couldn't speak” Eto na. Ang pinakaespesyal na araw para kay Tita Maggie. Nagsisimula na ang kasal habang ang mga sponsors ay naglalakad na sa aisle ng simbahan.. The song 'Beautiful in white' by Shane Filan was playing. The church was filled with many people, sitting in rows of seats. Photographers, friends, relatives, coworkers, colleagues, ang raming umattend sa kasalan at hindi naman to kataka taka dahil ang raming kaibigan ni Tita.

“ Vincent whispered but enough to hear it. I look at him and smiled. Sabay-sabay kaming nag sign of the cruz at nagdasal. ”Lord, thanks for the foods and the blessing you gave us. Thank you for another day you give and please forgive our sin and blessed us. In the name of god, Amen“ dasal ko saka kami nag-umpisang mag salo-salo.

February’s POV It’s Sunday at patungo na sana ako sa supetmarket kaya lang kung minamalas ka nga naman talaga, nasiraan pa ata ako. “Fuck,” bulong ko pa na napasabunot sa sarili dahil malakas ang ulan. This is why I hate the rain, it was always blocking my ways. Nakakairita. Pakiramdam ko ay ang malas-malas ng araw kapag umuulan.

"Para saan?" Bumuntong-hininga siya at nakangiting tumingin sa magarang chandelier sa kanilang tapat. "You just made me realize na kahit gaano kalupit ng tadhana sa 'kin, I still have you to save my day." *****