My Reflection Novels & Stories

"Ampon lang ba ako?" malungkot na tanong ni Cris sa sarili habang nakaharap sa malaking mirror. Pinagmasdan ni Cris ang buo niyang katawan mula ulo hanggang paa. Hanggang ngayon ay palaisipan sa kaniya kung saan niya natamo ang piklat na nasa kaniyang ulo malapit sa noo. Ang isa pang piklat na makikita sa bandang tagiliran niya. Mayroon din sa itaas ng hita, at mukhang malalaking sugat noon na naghilom lamang. Sa tuwing haharap siya sa salamin ay mukhang ibang tao ang kaniyang nakikita sa sarili. Hindi niya alam kung bakit ganoon ang kaniyang pakiramdam sa tuwing tinititigan ang sariling reflection sa salamin.

"No, don't leave. Ayos lang sa'min." He must be talking that they shouldn't empty the elevator just because of him. Ngumiti ako rito't sumama na sa kaniya sa loob ng elevator. Kahit na medyo masikip ay nagkasya pa naman kaming lahat. When the elevator door closed, I suddenly saw my reflection on the metal door. I was wearing my usual formal attire since I'm also a resident lawyer here in Rivamonte Hotel. I beamed at myself at the mirror, but one thing has suddenly caught my attention. Nakita ko sa repleksyon na may umirap ang mata't huminga pa ng malalim.

Luckily, my nails still looks good. I was facing the full body mirror as I was applying my lotion. I made sure every inch of my body is well applied with. As I was doing this, I stared at my own reflection. My mind is debating with my heart. Should I succumb to this entire thing? Or should I move on, leave everything behind and never look back? Kahit pa man may ibang bagay na madadamay sa bawat desisyong gagawin ko. I heard a car's honk from outside. I stared at my reflection once again and took a deep breath. Bigla ay inatake ako ng matinding kaba.

matapos nga nyang sabihin iyon ay umalis na sya sa harapan ko at bumalik sa sofa to work on her own kahit pa doon ay may ngiti parin syang nakakaloko. Bumalik naman ang tingin ko sa monitor ko trying to focus on other things and not towards the man who's not here today, pero tila bang pinglalaruan ako ng mundo ng imbis na ang binabasa ko ang sya kong nakikita ay tila bang nagiging salamin ang screen na nasa harapan ko. Cause all I see is my own reflection, confused, uncertain, a mess. It's something I can't explain.

Ang aking reflection ay tila sumasalamin sa damdaming pinipilit kong itago—ang pagkabigo, ang pangungulila, at ang takot sa hinaharap. Habang nakatapat sa malamig na tubig, nagsimulang umagos ang luha sa aking mga pisngi. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang susunod na araw, o kung paano ko hahanapin ang tunay na kahulugan ng pagmamahal sa gitna ng lahat ng ito.

Napakagat labi ako ng muling magtama ang aming paningin. Tumayo ako dahil kailangan ko munang pakalmahin ang aking sarili. Wala akong lingon-lingon na naglalakad patungo sa nakita kong sign na restroom area. Sinunod ko ang arrow at sa unahan nakita ko ang pinto. Kaagad akong pumasok sa ladies restroom at napa-sandal sa hamba ng cubicle. “Hindi pwedeng mahalata niyang na affectohan ka sa presensya niya Tricia! Hindi talaga pwede!”mahinang bulong ko sa sarili habang pinagmasdan ang reflection ko sa salamin.

Isinampay ko ang towel sa balikat ko at naglakad ako papunta sa drawer pero agad akong natigilan ng makita ko ang sarili ko sa salamin. I walk towards the wide mirror while looking into my face in the mirror. Itinukod ko ang dalawang palad ko sa hamba at pinasadahan ko ng tingin ang sarili ko mula mukha hangang sa aking abs. I smirked as I think if it's really a body or body of art?

Gustong-gusto ko na silang sigawan na nandito lang sa likod nila ang pinag-uusapan nila! Inangat ko ang mukha ko. Kahit papaano ay may nagtatanggol naman sa akin. Kahit nasa likuran nila ako ay kitang-kita ko ang pagmumukha nila sa reflection sa elevator. Blangko kong tiningan ang reflection nila sa elevator habang patuloy pa rin sila sa pinag-uusapan nila. Maya-maya pa ay napatingin sa reflection ng elevator ang isa nilang kasama at nanlaki ang mata niya ng makita ako.

Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa 'kin pero masama ang pakiramdam ko at nasusuka pa rin ako. Ilang minuto akong nasa ganoong posisyon nang maramdaman kong bumuti na ang aking pakiramdam. Agad akong tumayo at naghilamos. Tiningnan ko ang aking reflection sa salamin. Halos hindi ko na makilala ang sarili ko, namunutla at mas lalo pa akong pumayat. Mukhang ilang araw ko nang napabayaan ang sarili ko.

Kasi kahit ako, hindi ko maipaliwanag sa sarili ko. Basta ang alam ko lang—may parte ng gabi na parang inalis sa akin. Parang may piraso ng memorya na hindi sinadyang itago, pero hindi rin pinayagang bumalik. Habang inaayos ko ang bag ko sa cabinet, napansin ko ang reflection ko sa maliit na salamin sa loob. Pagod ang mata ko. Pero higit doon... parang wala akong kapayapaan sa mukha ko.