My Reflection Novels & Stories

Wala namang nagbago sa akin, maliban na lang sa balat kong namumula dahil palagi akong babad sa init ng araw. Wala nga bang nagbago? I turned around but my eyes were still on the mirror. Napapraning lang ako. Isa lang ang nagbago pala. Pakiramdam ko lumalaki ang dibdib ko. O baka dahil sa reflection lang ng salamin? "Asa ka pa," saway ko sa sariling repleksiyon. Biglang bumukas ang pinto ng banyo at lumabas si Braden. Nakaayos na siya at uuwi na rin.

Gusto kong makahinga kahit papaano. Nakatitig lang ako sa reflection ko habang nasa loob ng restroom at doon ay nakita ko ang nakangiti kong muka. Nakangiti ba talaga ako kanina pa? I admit it, I was enjoying he’s company. Noon pa man na nasa Cebu kami at gumagawa ako ng designs ay nag-eenjoy ako sa company niya.

Kahit anong tapang ko, kusang kumakawala ang takas na halinghing sa labi kong nakaawang. Hindi siya tumigil man lang at mas lalong diniin ang bawat pasok ng daliri niya dahilan para mas lalo akong masubsob sa salamin. Napapatingin ako sa reflection sarili kong mukha na medyo nagiging blurry dahil sa nilalabas kong mabibigat na paghinga.

“Wala ‘to.” “Anong wala? Hindi ako maniniwalang wala. Nakikita mo ba ang sarili mo ngayon? You are so miserable!” Nang dahil sa sinabi niyang ‘yon, napatingin ako sa reflection ko bintana. Mukha akong ewan. “Maliit na problema lang ‘to. Tara, bumalik tayo roon.”

Lumakad ako palabas. Hindi ako lumingon. Imbes na bumaba ako sa basement parking gaya ng plano ko, sa ground floor ako bumaba. Dahil kung ‘di ako aalis agad, baka kung ano pa ‘yung masabi ko at lumala pa. Dumiretso ako sa comfort room. Binuksan ko ang gripo—Sinalubong ako ng malamig na tubig sa mukha. Tangina. I stared at my reflection in the mirror.

Naguguluhan na tanong niya pero lumabas din naman siya. Ngingiti-ngiti ako habang tinitingnan ko ang reflection ko sa elevator. Feeling donya ako habang nangingislap ang mga mata ko. Sinulyapan ko ang braso ko, wala namang bakat iyon ng mga daliri ni Lance. Pumapalakpak na kinausap ko ang aking sarili habang nasa loob ako ng elevator.

Mabuti na lang at walang tao dahil kung mayroon at marami mahihirapan akong makahanap ng pu-pwestuhan. Habang inaayos ko na ang lalabahan ko, ako'y napatigil sa may tubig dahil nakikita ko ang reflection ng mukha ko sa may tubig. Hindi ko ipagkakaila na maganda nga talaga ang akin mukha, ngunit sa tuwing iisipin ko ay nalulungkot ako na kung anong kinaganda ng akin mukha iyon naman ang kabaliktaran ng akin buhay. Ngumiti na lamang ako nang napipilitan at nagpatuloy na lang sa ginagawa.

I just stay there, and stare at my reflection on the mirror stuck on the bathroom's wall, right above the sink where I washed my face. Pansin ko pa rin ang hindi normal na pamumula ng mukha ko. Was it... because of what Justin said to me earlier? Oh, no. This can't be! Hindi ito pwede! Hindi, hindi, hindi! Tinapik- tapik ko ang magkabilang pisngi ko sa pag asang kahit paano ay makakalma ko ang sarili at makakabalik ako sa dating 'normal' na sarili ko.

Tinignan ko ang sariling reflection sa salamin. My eyes are sore and medyo makalat na rin ang make up ko. "Ang pangit ko na," komento ko sa aking sarili. It was just a murmured and only me can hear it. Kinuha ko ang wet wipes sa loob ng bag ko at mabilis na pinunasan ang mukha ko. Tinanggal ko lahat ng make up dahil sobrang haggard na nang mukha ko. Tumigil lang ako sa pagpunas ng mukha nang wala nang kahit anong make up.

May nakita akong reflection sa glass wall. Ako. At sa tabi ng reflection ko, parang may ibang image na lumitaw for a second. A woman. A baby. And a young version of myself. Napapikit ako nang muli akong tumingin, wala na. Pero hindi na ako natakot. Instead, I smiled. Maybe my memories were finally coming back. Maybe not. Either way, I was ready to accept whatever truth they carried.