Nabatid Ko Na Novels & Stories

Bash. Kumusta? Saglit siyang tumingin sa screen. Nag-type. Tapos na. At malinaw na. Ilang segundo lang ang lumipas. I’m on my way. And I’m proud of you. Napapikit siya. Hindi siya nanalo. Hindi rin siya natalo. Pero may isang bagay na tuluyan nang nagbago. Sa digmaang ito, hindi na siya ang babaeng tinatapakan para umangat ang iba.

Mas maliit kaysa sa batang kilala ko ngayon. “Hindi…” Napaatras ako. “Hindi puwede.” “Lena.” “Kailan ito?” “Hindi ko alam ang eksaktong petsa.” “Pero ako ’yan.” “Oo.” “At si Mama.” “Oo.” Tinitigan ko ang larawan. May kakaibang sakit sa dibdib ko. Parang may p***o sa isip ko na gustong bumukas pero hindi ko maabot ang susi.

Napabuntong-hininga ako. “Ang gulo…” Bulong ko. At sa unang pagkakataon… hindi ko na tinanggihan. Hindi ko na dine-deny. Hindi lang ito simpleng inis. At yun ang mas nakakatakot. Lumipas ang araw. Busy ako. Pero hindi ako fully present. May parte ng utak ko na laging lumilihis. At alam ko kung saan. Pauwi na ako.

“So, is there anything na kakaibang pakiramdam? Just let me know para maagapan natin.” “Medyo makirot pa rin ang ibabang bahagi ng katawan ko but I don’mind it. Ang mas ramdam ko ‘yong sarap ng pakiramdam na nanay na ako ngayon, Raquel. Ganito pala talaga. Iba ang saya na nararamdaman ko. I'm so proud!"

sabi nito sabay halakhak. Napataas naman ang kilay ko sa sinabi niya. Kung katabi ko lamang ito, baka binatukan ko na ang kausap. "Anong tingin mo sa akin, bobo?" may inis sa tinig kong wika rito. "Hmmm, hindi naman kaunti lang!" sagot pang muli ng kausap ko. "Bwesit ka, huwag ka lang magpapakita sa akin!" may gigil na pagbabanta ko sa aking kausap.

Natagpuan na niya ang kanyang tunay na pagkatao, that’s all she has to know. “N-Nay, nandito na po ako,” ani Coco, sa pagitan ng paghikbi habang nagsisindi ng kandila sa puntod ng ina. “P-pasensiya na po ngayon lang ako nakabalik inay. Sorry, po ‘Nay, n-ngayon lang po ako,” ani Coco, tuluyang nang humagulgol. “A-ano pong gusto mong sabihin, N-Nay? Nandito na ‘ko. Nandito na ‘ko, Nay,” patuloy ng binata panay pa rin ang hikbi.

madiin nyang pagkakasabi. natawa lang ako. nailing. sino ba ang lolokohin nya? ako? kahit hindi nya aminin alam kong mahal na mahal nya p rin ako hanggang ngayon. its just happen na nasaktan sya sa mga nangyari at iniisip nyang naglalaro lang ako.

Kabanata 19 Takot --- I choose to stay silent rather than to speak. Coz if I speak, I know it will be useless. Wala namang nanakit sa akin. Ako lang ang nasaktan. Totoo naman ang mga sinabi. Ou wala akong pinag-aralan pero araw-araw kumakayod ako para sa mga kapatid ko. Araw-araw lagi ko silang iniisip. Hindi ko na alintana ang hirap basta may makain kami sa pang-araw-araw.

sabi ko Napataas ako ng kilay dahil huminto ang kotse. "Anong nangyari." sabi ko at tumingin sa bintana ng kotse Naks naman ang ganda ng dagat sarap maligo. "Let's go." sabi niya at ngumiti

Niyakap niya ako. Yeah. It’s positive. Hindi ako tanga para lokohin ang sarili ko. I knew but I can’t just accept it. I’m sorry, baby.