Never Beg To Be Loved Novels & Stories

Tumayo ako sa inuupuan ko at pumunta sa stage para mag-gitara kahit tapos na ang gig ko wala naman ng gaanong tao sa bar 6:00pm to 2:00am / 2:00am to 6:00am ang open nito. I'm Mr. Lonely, that's always been there, man Like, took all the bullshit Yeah, I woke up in the middle of the night And I noticed my love wasn't by my side Tryin' ta figure out what I do to make it go bad, cause ever since my love left me My whole life came crashing and I'm so May bago akong nabuong kanta na sumagi sa isip ko. Napatingin ako sa taong pumalakpak sa akin nakita ko si Helga nakatayo sa harap ko.

Napasinok siyq matapos isatinig ang laman ng isipan. Huminga nang malalim si Nataniel. "I've never been in love." Lumabi siya, "pero narinig ko ang sinabi mo kay Bea nang gabing iyon." "I'm jerk, babe. Hindi ko lang matanggap sa sarili ko noon na naisahan mo ako." Nahihiyang pag amin ni Nataniel sa dalaga.

Nakaharap kami kung nasaan lulubog ang araw at pinagmamasdan na namin ang paglubog niyon ngayon habang nakapatong ang aking ulo sa kaniyang balikat. "Patapos na ang araw, pero kasama pa rin kita hanggang ngayon. I want to be with you even if it is day or night, stormy or sunny. Problems may come, but we can overcome them together. No matter how serious our problem is, nothing or no one can separate the two of us. I want to be with you forever and even death can't do us part," nakangiting sambit niya na parang nag rerecite ng wedding vows niya. Dahil sa mga sinabi niya, hindi ko alam kung maluluha ba ako o kung ano ba'ng ire-react ko. Hindi ako sanay kapag ganito siya magsalita, naiilang ako

Napatigil naman siya dahil sa sinabi ko. “Alam ko sa sarili ko na I’m not capable of falling in love… kasi base pa lang sa mga naalala ko sa nakaraan ko… ang hirap na mahalin ako ng mga tao. Lalo na ng sarili kong tatay to the point na mas pinili niya yung kabit niya, over my mom. Hindi nila ako mahal… hindi ako na-expose sa mundo na may pagmamahal.” sambit ko sa kaniya.

Kabanata 1 Sin I've never been lucky when it comes to love. Endless cycles of heartache and heartbreak define what is supposed to be the biggest and greatest adventure of my life, at twenty, I had given up already. Nag-umpisa iyon sa pamilya ko. Kahit anong gawin ko... hindi pa rin sapat. Kulang pa rin ako, palaging si Lazarus ang magaling, kahit ginagawa ko naman ang lahat maging magaling lang sa mata nila.

Hindi ko alam kung bakit nagtatagal pa rin ako sa kaniya basta ang alam ko lang, mahal ko siya. Hindi ko rin alam kung katanggap-tanggap ba na rason ang pagmamahal kasi minsan ang pagmamahal ay hindi sapat. Lahat na lang ng bagay ay may kulang. Naistorbo ako sa pagtitig sa larawan namin nang mag-ring ang cellphone ko, sinagot ko ito at napangiti ako nang marinig ko ang boses niya. “Uuwi ako bukas. Huwag ka nang magpuyat, sleep. I love you,” aniya na nagpangiti sa akin.

bulong niya. “Uulitin ko ‘to kahit ilang beses… Mahal na mahal kita. Sobra.” “Hindi nagbago ang pagmamahal ko. Even when the world tore us apart. Even when fate hurt us both… what we have, it’s still here. Still real. And no storm can ever destroy love like this. So please… let’s begin again. Let’s start a quiet life. A life without pain. Without fear. Just us.”

I am willing to take the risk, I am willing to love him more than my life. @iamnobody

“I’m done, Niro. Mabulok ka rito sa kulungan kasama ng katangahan mo. I never loved you. And I never will.” Awang ang labi ko. Hindi makapaniwala sa mga narinig ko mula sa mismong bibig ng babaeng minamahal ko.

"No." Parang may sumampal sa dibdib ko. Pero bago pa ako makaalis o makaiyak, he added- "But not because you're not worth falling for. It's because... I was never built for love. I only know how to destroy it." Hindi ko alam kung comforting ba 'yon o mas lalong masakit. Pero I stayed. Just sat there. Tahimik lang kami. No more questions. No more wine. Just silence.