Novel & Cerita Night Night Rhymes

asar niya pa dito bago tuluyang lumabas. Nagulat pa siyang bumungad si Desa pagkabukas niya ng pinto. Tila pakatok ito sa pinto. "Kuya Clement, kayo pala. Nasa baba po sila kumakain ng dinner" Napakunot naman ang noo niya dahil sa sinabi nito at tumingin siya sa relos niya—it's 11:43 pm, almost midnight pero ngayon pa lang sila kumakain? "Dinner? Late na ah"

At ang katahimikan… nakakadurog. Kinagabihan ng ikatlong araw, dahan-dahang bumukas ang pinto. Pumasok si Rhonda sa silid, ang mukha ay nagliliwanag sa isang nakakabinging ngiti, mapanuya, halos matagumpay. Nang makita si Chantelle, nakapulupot sa kama, namamaga at namumula ang mukha sa kaiiyak, natawa ito nang maliit at mapanlait.

“Nasa biyahe na kami. Possible na after an hour, nandiyan na kami. Kaya kapag may narinig kang sunod-sunod na putok ng baril, kami na ‘yon. Huwag kang kakabahan kung sakali.” Hindi ko alam kung sino ang sinasabihan ko no’n. Kung ako ba, o si Ylianna. Alam ko kasi sa sarili ko na kahit ako ay natatakot din sa mangyayari. Pero hindi ibig sabihin no’n ay hahayaan ko na lamang na manaig ang takot sa aking puso. “I’ll save you. Just wait for me. Wait for us, baby.”

Ang tunog ng tubig na lumalagaslas mula sa banyo ang gumising kay Cara, mula sa mala paraisong panaginip. "Ang ingay, ano ba! Natutulog pa ako!" reklamo niya. Napapikit-pikit pa siya habang pilit binubuksan ang kanyang mga mata. Pero agad siyang napabalikwas nang makita ang paligid niya—deluxe hotel room, gulo-gulong kumot, at kumalat na mga damit sa sahig ng carpet. Umaga na, pero halata pa rin ang amoy ng nangyari kagabi.

- Talliah Jae's POV. Nagising ako ng walang katabi, pag tingin ko sa orasan ay mag 10pm na. Ibinalot ko ang sarili sa comforter at tumayo upang hanapin si Ice ngunit nalibot ko na ang buong kuwarto ay wala sya, napalingon ako sa counter ng maliit na kitchen, May pasta and juice na nakatakip at may nakadikit na notes. Ilang oras na kaya siyang nagpapahangin sa labas?

Palilipasin at lulunurin niya ang bawat sandali sa kinang ng mga neon lights at malakas na bayo nang musika. Itinaas niya ang mga kamay at nagsimulang i-sway ang balakang habang ang mga mata ay pikit. Pinaglandas pa niya ang mga kamay mula sa kanyang leeg pababa. Nawawala na nga yata talaga siya sa sariling katinuan.

Isang malakas na musika ang nagpagising sa mahimbing kong tulog at ang may gawa no'n-walang iba kundi si Mira. "What the-Mira naman e, kakauwi ko lang kaninang 6am pwede pahingahin mo muna ako? kulang ako sa tulog." pagmamaktol ko sa kaniya. "Hep! Hep! Mamaya ka na mag pahinga dahil marami akong itatanong sa'yo." aniya sabay kuha ng unan na itinakip ko sa mukha ko.

Umupo siya roon. "Good night, Caroline," he whispered. Hinalikan niya ang noo ko. Pinatay niya ang lamp shed. Ipinikit ko ang aking mga mata at nagpanggap na tulog. Hindi pa ako inaantok. Wala rin akong balak matulog.

Lagi siya nitong nakikita tuwing may practice sa gym. Bumaba siya ng higaan at tinungo ang kanyang bintana upang silipin ang lalaki na kasama ng ilang kaibigan nila. "Hintayin niyo ako," aniya saka pinatay ang tawag. It was already pass seven in the evening, on the last night of October.

Rockabye baby, on the treetops, When the wind blows the cradle will rock When the bough breaks the cradle will fall And down will come baby, cradle and all Baby is drowsing, cosy and fair Mother sits near, in her rocking chair Forward and back the cradle she swings And though baby sleeps, he hears what she sings From the high rooftops down to the sea No one’s as dear as baby to me Wee little fingers, eyes wide and bright Now sound asleep until morning light Rockabye baby, on the treetops, When the wind blows the cradle will rock