Romans & histoires Night Night Rhymes

Only I and Nathaniel are waiting for the rhythm of the song in our earphones. It's just us. Just us who can hear the song. I can remember from the intro of the song, it's Everything from Taylor Swift. "Everyone sing together! Wave your hands!" Khaycee said, so Nathaniel is singing along with the song, our song. I don't wanna look at anything else now that I saw you, I don't wanna think of anything else now that I thought of you, I've been sleeping so long in a twenty-year dark night, And now I see daylight, I only see daylight.

Matapang na tanong ni Andrew kay Lorenzo. "Gusto ko lang makatiyak na uuwi nang maaga si Joan." "Biyernes ngayon," sabay pa nilang bulalas ni Andrew. "So?" "Bonding moment namin ni Andrew. Kaya, bukas pa ako uuwi." "What?" Napakunot ang noo niya dahil OA ang pagbigkas ni Lorenzo sa mga salitang iyon. Gayunpaman, sinabi pa rin niyang kina Andrew ako magu-overnight.

turan ni Celeste sa kaniya. “Bakit? Hindi ba ako gwapo sa personal?” “Mas gwapo ka sa personal!” anito. “Kumusta naman pala ang guesting mo kanina? Wala ka palang assistant. Dapat ay isinama mo ako.” “Dapat talaga ay isinama kita para hindi nakalapit sa akin si Layla!” “Iyong host no’ng noontime show?”

asar niya pa dito bago tuluyang lumabas. Nagulat pa siyang bumungad si Desa pagkabukas niya ng pinto. Tila pakatok ito sa pinto. "Kuya Clement, kayo pala. Nasa baba po sila kumakain ng dinner" Napakunot naman ang noo niya dahil sa sinabi nito at tumingin siya sa relos niya—it's 11:43 pm, almost midnight pero ngayon pa lang sila kumakain? "Dinner? Late na ah"

At ang katahimikan… nakakadurog. Kinagabihan ng ikatlong araw, dahan-dahang bumukas ang pinto. Pumasok si Rhonda sa silid, ang mukha ay nagliliwanag sa isang nakakabinging ngiti, mapanuya, halos matagumpay. Nang makita si Chantelle, nakapulupot sa kama, namamaga at namumula ang mukha sa kaiiyak, natawa ito nang maliit at mapanlait.

“Nasa biyahe na kami. Possible na after an hour, nandiyan na kami. Kaya kapag may narinig kang sunod-sunod na putok ng baril, kami na ‘yon. Huwag kang kakabahan kung sakali.” Hindi ko alam kung sino ang sinasabihan ko no’n. Kung ako ba, o si Ylianna. Alam ko kasi sa sarili ko na kahit ako ay natatakot din sa mangyayari. Pero hindi ibig sabihin no’n ay hahayaan ko na lamang na manaig ang takot sa aking puso. “I’ll save you. Just wait for me. Wait for us, baby.”

Ang tunog ng tubig na lumalagaslas mula sa banyo ang gumising kay Cara, mula sa mala paraisong panaginip. "Ang ingay, ano ba! Natutulog pa ako!" reklamo niya. Napapikit-pikit pa siya habang pilit binubuksan ang kanyang mga mata. Pero agad siyang napabalikwas nang makita ang paligid niya—deluxe hotel room, gulo-gulong kumot, at kumalat na mga damit sa sahig ng carpet. Umaga na, pero halata pa rin ang amoy ng nangyari kagabi.

Nanatili siya sa pwesto nila. Lumalim na ang gabi at napatingin siya sa relo. It's twelve midnight! Madami na silang nainom. "Girl! Come on!" hila ni Lindsey. Napangiti siya at nahilo sa nainom nila. Tumayo siya at sumama sumayaw sa gitna at nagsimulang gumiling, nakikita niya ang DJ sa unahan na sumasayaw na din habang inaayos ang mga tuno ng tugtugin.

WARNING! READ AT YOUR OWN RISK! -*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*- "Wide more baby" kahit pabulong ang pagkakasabi nito ay dinig na dinig ko, tila ba nag eecho ang boses niya sa apat na sulok ng kuwarto kung saan ako pumasok kanina.

Palilipasin at lulunurin niya ang bawat sandali sa kinang ng mga neon lights at malakas na bayo nang musika. Itinaas niya ang mga kamay at nagsimulang i-sway ang balakang habang ang mga mata ay pikit. Pinaglandas pa niya ang mga kamay mula sa kanyang leeg pababa. Nawawala na nga yata talaga siya sa sariling katinuan.