Ninong's Novels & Stories

DADDY NINONG: Can I call you? Me: nakauwi ka na ba? DADDY NINONG: malapit na ako sa bahay. Me: tawag ka kapag nasa bahay ka na. DADDY NINONG: okay po. Napangiti na lang ako dahil may po siya. Na para bang ang sweet niya sa ganitong paraan. Ang sweet na pino-po niya ako. Ang gwapo niya talaga kapag mahinahon siya. Ang gwapo niya kapag hindi siya galit at mas nagiging gwapo siya kapag nakangiti siya.

"This is our treat to you since you came back… and now you're engaged. Congrats, ninong." Natahimik siya sandali. "I'm not your ninong, Bea." Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.

"Salamat po... Ninong." Nakita ko ang pagbabago sa ekspresyon ng kanyang mukha. Napakaliit lamang na pagbabago, halos hindi mahahalata ng iba, pero dahil matagal ko siyang kilala, nakita ko iyon. Isang bahagyang pagkunot ng noo at paghihigpit ng kanyang panga. "Hindi na 'Ninong'," wika niya sa matatag at mababang boses. "Kuya na lang."

Sa bawat kilos nito, sa bawat paggalaw ng labi, may kuryenteng dumadaloy sa katawan niya. Parang ang sarap makulong sa bisig nitong punong-puno ng muscle. Dahan-dahan niyang dinilaan ang ibabang labi niya habang nakatitig sa lalaki. Nang mahuli siya nito, tiningnan siya nito nang masama. Nginitian lang niya ito pabalik. “May pagka-conservative pala si Ninong,” sa isip niya. “Ninong, gusto mo ba ng kape... o ako?” bulong niya, sabay hina ng huling salita.

Oo, sinerve ko siya ng food kahit ayoko. Ngumiti siya. “Thank you for the food.” “Hmm,” bulong ko habang nakatingin kay Ninong. Pero hindi pa rin siya tumingin sa’kin. Ni isang sulyap, wala. Parang invisible ako. “Do you like the food?” tanong niya kay Ninong Lucas, sabay abot ng kamay sa braso nito. Napansin kong bahagyang umatras si Ninong. Tinanggal niya ang braso niya, parang ayaw magpadikit.

tanong sa akin ni uncle ninong. “Iinom pa lang,” sagot ko sa kanya. “Simula ngayon ay ako na ang magpapa-inom sa ‘yo. Para hindi mo makalimutan,” sabi pa niya sa akin. “Uncle ninong, hindi na ako bata,” sabi ko sa kanya. “Hindi ka na bata?” natatawa na tanong niya sa akin. “Oo, hindi na.” “So, ibig bang sabihin ay puwede na kitang–”

“Yes, sometimes. I like Nonno more because when he says bawal he gives me toys.” Umigitng ang panga ni Nick. The Dimarcos really hid his family from him. Gusto niyang hanapin si Ardian sa oras din na ‘yon at singilin dito ang mga taong hindi niya nakasama ang kanyang mag-ina. Subalit…

Matangad, mestisa at perpekto ang hugis ng mukha. Iyon nga lang mukhang allergic yata sa dumi ang babaeng ito. At ito lang din naman ang pinagkaiba naming dalawa. I'm a mestiza living in a rustic-blooded world of mafia where I can play with all the polka dots of Brodie around my yard. I don't mind the smell of their poo. It's part of being a farmer, and Brodie is one hell of a farmer. Natitiyak ko na ayaw ni Nicolle ng mabaho.

Mahigpit ang bilin niya—bawal malate, bawal ang chismisan, at pinakaimportante sa lahat, bawal siyang tawaging Ninong. "Ayaw na ayaw kong maririnig ang salitang 'Ninong' sa office na ’to, Alexia. Call me sir. Or Julian. Or boss. Pero pag tinawag mo akong Ninong, baka mapilitan akong i-deduct ang isang milyon mo,” may halong biro man ang tono niya noon, pero alam mong may kasamang banta.

Napaatras ako. Si Theo. Ang batang araw-araw kong inaalagaan. Ang batang hinahatiran ko ng pagkain kapag ayaw niyang kumain. Ang batang hinahanap ako kapag hindi niya ako nakikita. Ang batang minahal ko kahit hindi ko kailanman naintindihan kung bakit napakalakas ng attachment ko sa kanya. Siya ang batang nasa litrato.